[{"content":" Artwork: Maithreyi R தெய்வங்களின் முன்னே கரைந்துவிடுகிறேன். நிரூபணங்கள் தேவைப்படுவதில்லை.\nஎனக்கப்பால் ஒன்றின் கற்பனையே அலாதி பரவசம் அளிக்கிறது.\nதத்தளித்து ஓயாத தன்னந்தனிமையில் மெத்தனித்து எழும் கற்பனை.\nஆகச்சிறந்த கற்பனைகளுக்கு சொந்தக்காரர்கள் இல்லை. அவை பொதுவெளியின் பொக்கிஷங்கள். பொதுப்பணிக்காக மனிதன் நேர்ந்துவிட்ட கற்பனை கடவுள்.\nபிறப்போ, இறப்போ, ஓர் உருவோ இன்றி,\nநிரந்தரத்தில் அநாதையாய் அலைந்து, உன்னதங்களை நிகழ்த்தித் திரியும் கட்டற்ற கற்பனை. அதுவே போதுமாய் இருக்கிறது.\n— அயலவன்\n","date":"30 June 2026","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/athuve_pothumai_irukkirathu/","section":"","summary":"","title":"அதுவே போதுமாய் இருக்கிறது...","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj குடியிருப்பு நெரிசல்களுக்கிடை கண்சிமிட்டும் கடல்.\nநடுநிலைமை அறியாது அரற்றும் நாவில், எங்கோ பீரிடும் ஒரு சொட்டு உண்மை.\nசட்டென சின்னதாகி,\nரோமம் சிலிர்த்து, இங்கே கால காலமாய் இருப்பவற்றோடு ஒரு சொட்டாகிக் கலக்கிறேன். ஆதியந்தமின்றி ஓயாது அடிக்கும் அலைகளின் மேல், காலன் ஈன்றச் செல்லக் குழந்தைகள் களிக்க, ஒரு பெரு விளையாடலில் என்னை இழக்கிறேன். மனிதக் கட்டுமானங்களெல்லாம் கடலில் மிதக்க, நீராகி,\nவான்புகுந்து,\nவரம்பற்ற வெட்ட வெளி மைதானத்தில்,\nஏதுமின்மையாகி,\nஇருக்கிறேன்\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"8 April 2026","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/peruvilaiyaattil_ennai_izhakkiren/","section":"","summary":"","title":"பெருவிளையாட்டில் என்னை இழக்கிறேன்","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj எனக்குமோர் வீடிருந்தது. அடைசலில் அனுதினம் பொங்கும் அன்பின் ஒற்றிருந்தது.\nஅது காத்திருந்தது.\nமாதம் இருமுறையேனும், என் வருகைக்கு காத்திருந்தது. சோறு தந்தது. அகநகையோடு அதை ஊட்டிவிட்டது. ஊர் தந்தது.\nஉல்லாச பயணங்களில் அதைக் சுற்றிக் காட்டியது.\nகதைகள் சொன்னது. காக்கை குருவியெல்லாம் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் சொன்னது. உறக்கம் தந்தது. அருகிலே தட்டிக்கொடுத்தபடி தாலாட்டு பாடியது. ஆசைகள் விதைத்தது.\nவாழ்நாளெங்கும் செய்ய செயல்கள் தந்தது. நினைவுகள் தந்தது. எண்ணிப் பார்த்தாலே மனம் நெகிழ வைத்தது. முத்தம் தந்தது. ரோமச் சிலிர்ப்பில் தன்னைப் பதித்துக் கொண்டது.\nஏக்கம் தந்தது. வாழ்நாளில் இனி சாத்தியப் படாது துயரம் தந்தது. கலைகள் தந்தது வாழ்க்கையின் உன்னதங்களை அள்ளித்தந்தது. பக்குவம் தந்தது. நிதானித்து செயல்பட முன்னோடி தந்தது. உவப்புத் தந்தது. அன்பும் அக்கறையும் உள்ளம் நிரம்பச் செய்தது.\nஅறங்கள் தந்தது. அதை ஆசையாய் கற்றுக்கொள்ள அனுபவத்தில் களமமைத்தது. பிரிவு தந்தது.\nமரணத்திற்கு அப்பாலும் ஆழ்மனதில் அது வியாபித்தது. விசித்திரம் தந்தது. அந்த தெரு வழி போகும்போதெல்லாம் புயல்காற்று தந்தது.\nசுவற்றிலே இரண்டு புகைப்படங்களில் தன்னை அடைத்துக்கொண்டு, என்னைப் பார்த்து சிரிக்கிறது. எனக்குமோர் வீடிருந்தது\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"31 March 2026","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/enakkumor_veedirunthathu/","section":"","summary":"","title":"எனக்குமோர் வீடிருந்தது","type":"poetry"},{"content":" Artwork: Neeraj Bharadwaaj ஒரு பெரும் அனுபவத்தில் மூழ்கியபடியே இதை எழுதுகிறேன். விஜயநகர பேரரசின் தலைநகராக விளங்கிய ஹம்பியை சுற்றிக்கொண்டு இருக்கிறேன். விட்டலா கோயிலுக்குப் பின்னால் துங்கபத்ரா நதியைக் காண வந்தேன். இங்கே புரந்தரதாஸர் மண்டபம் என்று ஒன்று இருப்பதாக அறிந்தேன்.\n\u0026ldquo;இங்கதான் அவரு உக்காந்து நெறய compose பண்ணாராம். வருஷத்துல ஏதோ ஒரு நாள், அவரு பொறந்த நாளுன்னு நினைக்கறேன், அவர follow பண்றவங்கலாம் இந்த மண்டபத்துல உக்காந்து பாடுவாங்களாம்\u0026rdquo; என்று உடன்வந்த ஒருவர் தகவல் கக்கினார்.\nஹம்பிக்கு முன்னொருமுறை வந்திருந்தபோது, என் ஆசிரியர் சொன்ன ஒன்றை நினைவில் வைத்துக்கொண்டே இந்த நகரத்துச் சிதலங்களை சுற்றிப் பார்த்தது நினைவுக்கு வருகிறத– \u0026ldquo;ஹம்பில இருந்தப்போ என்ன பெரிய அளவுல ஆட்கொண்ட உணர்வு என்ன தெரியுமா? நான் நடக்கற இதே தெருவுல என்னிக்கோ ஒரு நாள் புரந்தரதாஸரும் நடந்துருப்பாரு, என்ன சுத்தியிருக்கற பாறைங்களெல்லாம் அவரு பாட்ட கேட்டுருக்கும். ஏன், இப்போ நா நிக்கற இந்த பாறை மேல அவரு உட்கார்ந்து பாடியிருக்கலாம். இந்த யோசனையே என்ன எதோ பண்ணுச்சு. புரந்தரதாஸர் வாழ்ந்த ஒரு ஊர்ல நானும் கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு வந்தேன்றதே என் ஹம்பி பயணத்துல ஒரு மறக்க முடியாத அனுபவம்\u0026rdquo;. (அவர் ஒரு புரந்தரதாஸப் பிரியர் என்று உங்களுக்கே புரிந்திருக்கும்).\nஇந்தச் சொற்கள் காதில் ஒலித்தபடியே நான் ஹம்பியை வலம் வந்த ஞாபகம் நினைவுக்கு வருகிறது. அந்த முறை, புரந்தரதாஸருக்கென்று அறியப்படும் இடங்கள் எதையும் காண முடியவில்லை. இம்முறை, எதிர்பாராத விதமாக அது வாய்த்திருக்கிறது.\nதுங்கபத்ரா நதிக்கரையின் ஓரத்தில் அமைக்கப்பட்டு இருக்கும் அந்த மண்டபத்தை நோக்கி நடக்கிறேன். அதன் மேலே ஒரு காவிக் கொடி பறப்பது தெரிகிறது.\n\u0026ldquo;அடப்பாவி, இங்கேயும் கொடிய பறக்க விட்டுட்டானுங்களா!\u0026rdquo; என்று மீண்டும் கக்கினார் சகப்பயணி.\nதம்புராச் சத்தம் கேட்பதுபோல் நதியோட்டம் கேட்கிறது. தம்புராச் சத்தத்தில் ஒட்டுமொத்த இசையும் ஒளிந்துகொண்டு இருப்பதுபோல் தோன்றும். அப்படி, ஒரு பாழடைந்த நகரத்தின் பெருங்கனவுகளின் ஓசை இந்த நதி வெள்ளத்தில் கேட்கிறது. மண்டபத்தின் தூண்களுக்கிடையில் நதியோட்டம் தெரிகிறது. சட்டென்று பசவண்ணா நினைவுக்கு வருகிறார்–\n“The rich\nwill make temples for Śiva.\nWhat shall I,\na poor man,\ndo?\nMy legs are pillars, the body the shrine,\nthe head a cupola of gold. (5)\nListen, O lord of the meeting rivers, things standing shall fall, but the moving ever shall stay. (10)\n–Basavanna 820 (Translation from A.K. Ramanujan’s Speaking of Siva)”\nஇந்த வசனத்தின் கடைசி வரி என்னைப் பலமுறை புரட்டிப்போட்டு இருக்கிறது– \u0026ldquo;நிற்பவை விழும், நகர்பவை என்றும் இருக்கும்\u0026rdquo;. கிட்டத்தட்ட ஒரு மறைமொழிபோல் ஒலிக்கிறது இந்த வரி. பசவண்ணா சொல்வது ஹம்பிக்கு சரியாகவே பொருந்தும். இந்த நகரமே பலவற்றை நிற்கவைத்து விடவேண்டும் என்று எடுக்கப்பட்ட ஒரு பெரும் முயற்சிதான். நிற்க வைக்கப்பட்ட ஆலயங்கள், மண்டபங்கள், கோபுரங்களெல்லாம் சிதலங்களாகக் கிடக்கிறது. இந்த நகரத்தில் நிற்காத துங்கபத்திரை இன்றும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.\nநகரச் சிதலங்களுக்கு மேலே அந்த நதி ஓடிக்கொண்டு இருப்பது பசவண்ணா குறிப்பிடும் அந்த நிரந்தர இருத்தல் போல் இருக்கிறது. சட்டென்று ஒரு புல்லரிப்பு. உடல் குலுங்குகிறது. ஒரு நொடி நடப்பதை நிறுத்திவிட்டு நிற்கிறேன். நிற்பவைதான் வீழுமே! நானும் ஒரு நாள் வீழத்தான் போகிறேன். என்னைப்போல் எத்தனையோ பேர் இந்த மண்ணில் நின்று, வீழ்ந்துதான் இருக்கிறார்கள். எத்தனையோ பேர் இந்த நதிக்கரையில் வாழ்ந்து மடிந்திருக்கிறார்கள். அத்தனை பேரையும் பார்த்தபடி இந்த நதி ஓடிக்கொண்டேதான் இருக்கிறது. எத்தனை ஆண்டுகளாய் ஓடிக்கொண்டு இருக்கிறதோ? யாருக்குத் தெரியும்? அதற்கு சலிக்கவே சலிக்காதா? நதியில் ஒரு கொக்கு நின்றுகொண்டு இருக்கிறது. அதுவும் எத்தனைமுறை இதே நதியில் நின்று இப்படி மீன் பிடித்து இருக்கும்? அதற்கு சலிக்கவே சலிக்காதா? இயற்கையில் எதற்கும் சலிப்பு என்ற உணர்வே இல்லை. இயற்கையில் எதற்கும் அதன் இருத்தல் அலுப்பதே இல்லை. அதேவேளை, இருத்தலில் அவற்றுக்கு பெரிய இன்பங்களும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. என்னைப் போல் நதிக்கரையில் உட்கார்ந்துகொண்டு இப்படி பேரானந்தம் அடைய கொக்கோ கரடியோ இல்லை. அவற்றுக்கு சலிப்போ இன்பமோ இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இருத்தல் மட்டும்தான் இருக்கிறது.\nஇவை இரண்டும் மனிதனின் உணர்வுகள். இயற்கையில் வேறு எதுவும் இவற்றை உணர்வதாகத் தெரியவில்லை. மனிதன் இவற்றை உணர்வது இயற்கையின் பிழையோ, அவன் பிழையோ இல்லை. இயற்கையில் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒரு தனித்துவமான குணம் இருப்பதுபோல், சலிப்பையும் இன்பத்தையும் உணர்வது மனிதனுடைய குணம். இதை மறுப்பதே மனிதனின் பிழை என்று தோன்றுகிறது. இதை ஏற்றுக்கொண்டு கடக்க முயற்சிப்பதற்கும், இதை மறுத்து வாழ்வதற்கும் பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது. இதை மறுத்தல் மனித வாழ்வின் அடிப்படை அனுபவங்களை நிராகரித்தல் என்று ஆகும். ஒரு இயல்பைக் குலைக்கிறது. இதை ஏற்றுக்கொண்டு கடக்க முயற்சித்தல் முதலில் அந்த உணர்வுகளிடம் நம்மை ஒப்படைக்கிறது. இயற்கையில் உயிர்கள் தத்தம் இயல்புகளில் வாழ்வதுபோல். இந்த ஒப்படைப்பு இவ்வுணர்வுகளை அந்த தனிமனிதனுடைய வசத்தில் கொண்டுவருகிறது, அவன் அனுபவங்களை நிறைக்கிறது. அனுபவங்களின் திரட்சியில் அவன் அதைக் கடக்கும் வல்லமை பெறுகிறான். இந்த உணர்வுகளைக் கடந்த நிலையில் அவன் இருக்கத்துவங்குகிறான். நிரந்தரமாக இங்கு இருப்பவற்றோடு சேர்கிறான்.\nநதியோட்டத்தை பார்த்த சில நொடிகளிலேயே இத்தனை எண்ணங்கள் தோன்றுகிறது. சட்டென்று புரந்தரதாஸர் மீண்டும் நினைவுக்கு வருகிறார். இங்குள்ள எவையெல்லாம் அவர் பாட்டைக் கேட்டிருக்கும் என்று சுற்றிப் பார்க்கிறேன். அந்த மரம்? இல்லை, அதற்கு அத்தனை வயது இருக்காது. அந்த கொக்கு? இல்லை, அதற்கு என் வயதே இருக்காது. அந்த பாறை? ஆம்! இந்த நதி? ஆம்! இந்த நதிதான் தம்பூரா ஓசைபோல் அவர் இசையை அமைத்திருக்குமோ? மீண்டும் புல்லரிப்பு. நதி அருகே போய் பார்க்கிறேன். ஆறு என்ற பெயருக்கேற்றாற்போல் பாறைகளை அறுத்துக்கொண்டு ஓடுகிறது. இந்த நகரை அறுத்துக்கொண்டு ஓடுகிறது. நீர் சூழலால் பாறைகளில் ஏற்பட்ட குழிகள் தெரிகிறது. ராகத்தின் ஓட்டத்தில் ஒரு ஸ்வரத்தின் சஞ்சாரம் நினைவுக்கு வருகிறது. புரந்தரதாஸரின் ஜகதோதாரணா பாடல் நினைவுக்கு வருகிறது. நீர் சுழல்கள்போல் அந்த பாட்டிலும் எத்தனை ஸ்வர சூழல்கள். அதிலும் \u0026ldquo;புரந்தர விட்டலனா\u0026rdquo; என்ற அவர் முத்திரை வரி பெரிய சூழல்தான்! விழுந்தால் பிழைப்பது மிகவும் கடினம்.\nஅவர் அந்த பாட்டை இந்த மண்டபத்தில் உட்கார்ந்து அமைத்திருப்பாரோ? வாய்ப்பு இருக்கிறது. மீண்டும் உடல் புல்லரிக்கிறது. அந்த பாட்டு ஒரு பெரும் படைப்பு. கிருஷ்ணனை ஒரு வீட்டின் குழந்தையாய் பார்த்து, அதே கிருஷ்ணனை அணுவினும் சிறியதுவாய், பெரிதினும் பெரியதுவாய் பார்க்கிறது. ஒரு சில வரிகளில் கிருஷ்ணன் எனும் ஒரு பொருள் உலக உறவுகளிலிருந்து ஒரு பிரபஞ்ச இருப்பாக உயர்த்தப்பட்டு, அந்த இருப்பை தன் வசம் வைத்திருக்கும் யசோதையை பாடுகிறது. இந்த உயர்த்தல் தாழ்த்தலுக்கும், வளைவு நெளிவுகளுக்கும் புரந்தரதாஸரின் காபி ராகம் வளைத்துக் கொடுத்து, ஒரு கட்டத்தில் உயர்ந்து நிற்கிறது. இங்கெல்லாம் பயணித்துவிட்டு பாட்டு \u0026ldquo;புரந்தர விட்டலனா\u0026rdquo; என்ற வரியை வந்தடையும்போது ஒரு பெரும் பயணத்தின் உச்சத்தில் கிடைக்கும் அமைதி கேட்கிறது.\nசுற்றிப் பார்க்கிறேன். பாறைக் குவியல்களாய் பல குன்றுகள், மரங்கள், பேரரசின் காலத்து கட்டுமானங்களின் சிதிலங்கள். அந்த சிதலங்களைப் பார்க்கும்போதுதான் புரந்தரதாஸர் காலத்து ஹம்பி நமக்கு நினைவுக்கு வருகிறது. இப்போதிருக்கும் காலித்தோற்றம் அதற்கு அப்போது இருந்திருக்காது. அது ஒரு மாநகரம், ஒரு மாபெரும் பேரரசின் தலைநகரம். எத்தனை மனிதர்கள் இந்த இடங்களில் நிறைந்திருப்பார்கள்? எத்தனை செயல்பாடுகள் இருந்திருக்கும்? அப்படி ஒரு மனிதக்குவியலில் ஒருவனுக்கு ஏன் இறைச் சிந்தனை வந்திருக்கும்? இந்த தலைநகரில், இத்தனை அழகான நதிக்கரை மண்டபத்தில் ஒருவன் ஏன் கிருஷ்ணனைப் பற்றி பாடவேண்டும்? இங்கே கிருஷ்ணனுக்கு என்ன வேலை? கடவுளுக்கு என்ன வேலை? இந்த நகரத்தில் இருந்தவர்களுக்கு ஏன் கடவுள் தேவைப் பட்டது? மனிதனுக்கு ஏன் கடவுள் தேவைப்பட்டது?\nAlbert Camus சொன்ன ஒரு வரி நினைவுக்கு வருகிறது– \u0026ldquo;எனக்கு கனவு காண்பவர்களையும், இடையறாது தங்களிடமே பேசிக்கொள்பவர்களையும் பிடிக்கும். அவர்கள் இருமைகள். அவர்கள் இங்கிருக்கிறார்கள், வேறெங்கும் இருக்கிறார்கள்\u0026rdquo;.\nஹம்பியில் இருந்தவர்களெல்லாம் இங்கு மட்டும்தான் இருந்தார்களா? இந்த ஊரே ஒரு பெருங்கனவை நிற்கவைக்க ஏற்பட்ட ஒரு பெருமுயற்சிதானே. அப்படியென்றால், இங்கே வாழ்ந்த எல்லோருக்கும் அந்தக் கனவில் ஒரு பங்குண்டு. அவர்களும் கனவு காண்கிறார்கள். ஒரு கனவு நகரத்தில் இருந்தபடியே அவர்களின் கனவை காண்கிறார்கள். அவர்கள் இங்கும் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் கனவிலும் இருக்கிறார்கள். இங்கே திரள் திரளாய் இருந்தாலும், அவர்கள் கனவில் தனியாகத்தான் இருக்கிறார்கள், தனித்துவிடப் படுகிறார்கள். இது ஒரு வகையில் மனிதனுக்கேயான நிலை என்றே சொல்லலாம். அவள் இங்கு இருக்கிறாள். வேறெங்கும் இருக்கிறாள். இன்பமும் சலிப்பும் அவளின் இந்த இரு இருத்தல்களுக்கிடையே புணற்ச்சிபோல் நிகழ்கிறது.\nமனிதனின் இந்த இரண்டாம் இருத்தல் பெறுகப் பெறுக, அவன் தனித்துவிடப் படுகிறான். தனிமையில், ஒன்று அவன் அவனையே தொலைக்கிறான், அல்லது அந்த கனவை தொலைக்கிறான். இல்லையேல், தன்னையே அந்த கனவாக்கிக் கொள்கிறான். கனவோடு அவனும் வளர்கிறான். கனவாகவே வளர்கிறான். அந்தக் கனவை இந்த உலகில் பகிர்கிறான். கடவுள் செய்கிறான். மனிதன் கண்ட ஒரு பெருங்கனவு கடவுள். அந்தக் கனவை இந்த உலகத்தில் விரிக்கிறான். எல்லாவற்றிலும் உள்ள உள்ளொளிபோல் அது தெரிகிறது. பெரும் அனுபவங்களை அது நிகழ்த்துகிறது. இதோ இதைப்போல்!\nஇந்தப் பேரனுபவங்களைப் பெரும் மனிதனுக்கு ஏன் படைக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது? இந்த அனுபவத்தை பெரும் நான் ஏன் இதை எழுதுகிறேன்? இங்கே உட்கார்ந்துகொண்டு ஏன் புரந்தரதாஸர் பாடுகிறார்? இந்த ஊரார் ஏன் கோயில் கட்டினார்கள்? சிற்பங்கள் வடித்தார்கள்? அன்றாடம் வாழும் மனிதனுக்கு ஏன் எதையோ படைக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது? அந்த உந்துதல் அவளுக்கு எங்கிருந்து வருகிறது? ஏன் வருகிறது? நிற்கும் அனுபவங்களை நகர்த்தவா? தன்னை அந்தக் கனவால் நிறைத்துக் கொள்ளவா? படைத்துப் படைத்து தானும் கடவுளாகவா?\n","date":"9 February 2026","externalUrl":null,"permalink":"/essays/ingum_verengum/","section":"","summary":"A Tamizh essay","title":"இங்கும் வேறெங்கும்","type":"essays"},{"content":" Photograph: Vaibhav P.H முடிவிலாத பெருவானம்,\nகுவியல் குவியலாய் மலை மேடு,\nசலிப்பே அறியாத நதியோட்டம்,\nஒய்யாரமாய் நிழல் தீட்டும் பெருமரம்,\nபூத்துக் காய்த்து வானில் பழுக்கும் வெண்ணிலா,\nஉரிந்து உரிந்து உள்ளம் தேடும் கடும்பாறை, விண்மீன்களுக்கு ஏணி போடும் செந்தீ,\nமேகத்தைக் குழப்பிவிடும் பறவைக் கூட்டம்,\nஇசை மீட்டும் பூச்சி,\nசித்திரம் வரையும் வண்டு,\nஅளித்து மாளாத மண்குழம்பு.\nஇங்கு வாழும் மனிதனுக்கு கடவுள் வேறு தேவைப்படுகிறது\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"9 February 2026","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/kadavul_veru_thevaipadugirathu/","section":"","summary":"","title":"கடவுள் வேறு தேவைப்படுகிறது","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj Recently, I had the chance to look at the inner chamber of the vimana at the Gangaikonda Cholpauram temple. An experience that felt like taking a privileged peek into the subconscious of a monument that is considered a pinnacle of South Indian temple architecture. Above the garbha griha in the temple, there is a vast empty chamber in the vimana. The ceiling of this chamber, built with brick and limestone plaster, constitutes the inner wall of the vimana. This ceiling is built by tapering and layering several brick rows on top of another (to form a pyramid of concentric shapes to form a tower), that convene below the globular shikara on the top. The entire chamber can be seen from the top tier of the vimana.\nThe sight of the inner chamber was a testimony to the enormity of human creativity. It was evidence that notorious minds, audacious enough to imagine the possibility of building such a structure, roamed this land centuries ago! Their society nurtured these minds, believed in their vision and undertook a glorious collaboration that culminated in the construction of one of the most monumental structures in the history of humankind.\nThe inner chamber (the portion of the temple that I consider to be the closest to the idea of the temple), was equally a peek into the minds of a society that thrived on this planet ages ago. Even more so, it was a peek into the dreams of that society! Nearly a thousand-year-old dreams were laid out in front of me in naked grandiosity! There was freakish nostalgia in beholding that sight. I come back to write this, not to narrate the experience, but to produce a testimony of my own to the magic of merely witnessing that sight. I write this to sow my dream in the fertile emptiness of that chamber!\nOftentimes, we get confused between a vimana and a gopura. The gopura is an arch or tower that is built in the entrances of temples, while the vimana is a super-structure built on top of the garbha griha (sanctum). The word vimana denotes something that can fly, or something that leaves the earth (ground). We are all familiar with Ravana’s Pushpaka vimana from the Ramayana. Likewise, the portion of the temple that attempts to leave the ground (rather, plummet from the ground) is the vimana. While the other parts of a temple (mantapa, prakara, etc) are built to fall towards the ground, it is the vimana that attempts a flight. There is literally and symbolically an elevation that is implicit in the structure of the vimana.\nAccording to the agama(s), the vimana of the Gangaikonda Cholapuram temple is classified as a “sandhara” vimana. The word “sandhara” refers to the pradhakshina pada (circumambulatory path) built in between the inner and the outer walls of the vimana. So, the vimanas with the provisional gap between the inner and outer walls for the construction of a circumambulatory path is classified as a sandhara vimana. The vimanas with outer and inner walls built adjacent to each other (without the gap) are classified as “asandhara” vimanas. Some of the earliest sandhara vimanas can be seen in the Kanchi Kailasanatha temple and the Vijayalaya Choleshwaram temple complex (in Narthamalai, Pudukottai).\nA more recent and popular sandhara vimana that we know of is from the Periya Kovil in Thanjavur, commissioned by Rajaraja Chola 1 (the father of Rajendra Chola 1, who commissioned the Gangaikonda Cholapuram temple). The sandhara in Periya Kovil is two-storeyed. The second storey houses the sculptures of the 108 karana(s) in bharathanatyam (listed in bharatamuni’s natyashastra). (The karana sculpture series in the second tier of the Periya Kovil sandhara is unfinished. Only 83 sculptures were completed).\nThe temple plan (and the layout of the vimana in particular) of the Gangaikonda Cholapuram temple is heavily inspired by the Periya Kovil, Thanjavur. It is often described as its feminine counterpart. Both the vimanas are stylistically very similar. The garbha grigha is enclosed by a two-storeyed sandhara. Originally, the garbha grihas (housing the Shiva lingas) and the entire inner portion of the vimanas in both these temples were undisrupted and completely hollow. Later, ceilings were built on top of the Shiva Lingas in order to prevent bird and bat excreta from falling on the deity. The inner and outer walls of the vimana meet at the top of the sandhara (forming a beautiful cascading pattern on the roof) and rise adjacently towards the bulbous shikara on the top. The super-structure above the sandhara is 13-storeyed in Thanjavur and 9-storeyed in Gangaikonda Cholapuram. Popular lore has it that Rajendra Chola wanted to build a vimana taller than what his father had built in Thanjavur, but failed because of soil erosion in the temple’s foundation due to excessive weight. So, he had to cap the structure after the 9th storey. Some even claim that there is an observable tilt in the 9th tier, supposedly caused by the erosion. All these claims are heavily contested.\nThough it is evident that Gangaikonda Cholapuram borrows many of its elementary features from the Periya Kovil, it has a profoundly original architectural idea that easily transcends its contemporary influences. Far from being a modified reconstruction of its influences, Gangaikonda Cholapuram presents a novel architectural idea and challenges itself to preserve it for posterity.\nIf Periya Kovil’s originality is its attempt towards unprecedented magnificence, Gangaikonda Cholapuram is profoundly original in its attempt towards concealment. In other words, the novel idea of the monument seems to manifest in what the structure does not show (and for that matter, cannot show) to its beholder. This manifest concealment does not seem like an attempt to hide, disguise or create illusions of appearances. Rather, this concealment seems to be an attempt to capture (or to realize) that which we can never see; that which is forever concealed.\nA temple, by definition, is a monument that is built to host God and present it to the people. The primary mode for people to witness the presentation is by having a darsana (sacred beholding) of God. The most elementary form of this presentation is done by presencing God in a vigraha (idol) and installing it in the garbha griha. The basic layout of the temple is structured in a manner that indicates the presence of the divine in the garbha griha. This is common to most temples.\nHowever, temples acquire their uniqueness through the ancillary means of presentation that they carry out. It may be ritualistic presentation, narrative presentation, architectural presentation, etc. The first two are intangible and may vary considerably over time. However, the architecture of a temple is tangible and mostly remains unchanged (though there may be renovations and structural additions). The architectural presentation is carried out by making the structures assume and invoke an attribute of God (that is either particular to the deity, or a cosmic characteristic that is also manifest in the deity). The Periya Kovil in Thanjavur presents the divine in its sheer magnificence and grandiose (an attribute that is often used to describe the cosmic scale of divine presence and activity).\nThe Gangaikonda Cholapuram temple presents the divine in its concealment. According to Shaiva Siddanta, concealment is among the five actions or duties (Panchakriya in Samskrutham and Ainthozhil in Tamizh) of God, alongside creation, preservation, destruction and revelation (or bestowing of grace). “To conceal” is seen as an act of the divine. Therefore, concealment becomes the attribute of the divine. Then, the indication to this concealment in reality, to those things that remain forever hidden to the human gaze, is an indication to the active presence of the divine.\nThe monument seems to gain its profoundly unique architectural personality in repeatedly indicating this concealment in multiple instances and layers. There is a recurring attempt to scale towards that which is forever concealed. I wish to draw a parallel to some musical ideas that capture silence as their central quality (take for instance, Gustav Mahler’s Symphony No 1). Similarly, the monument repeatedly tries to show what one can never see. In both these cases, there is a striving to hear what one can never hear and see what one can never see. Hearing and vision are utilized to realize the presence of something that is beyond its confines. Its sight, or rather its beholding, is presented to us through its concealment. This, I find to be a defining tendency of the idea behind the Gangaikonda Cholapuram temple. What I saw in the inner chamber of the temple’s vimana, is a raw, crude and daringly naked exposition of it.\nIn the case of Periya Kovil, the outer wall rises to the shikara as tapering squares, forming the pyramidal structure. The inner wall (seen from the inner chamber of the vimana) begins to ascend as tapering squares, but gradually turns into circles as it progresses towards the shikara. These massive inner and outer walls are erected separately from the foundation and are merged together at the top of the sandhara in the second storey. This merging is done by building cascading rows from both the walls (a brilliant technique for weight balance) that adjoin at some point and rise together as a single wall. The sheer size and massiveness of this structure makes us realize the magnificence of the idea (and consequently, the divine as well) behind the Periya Kovil.\nHowever, at Gangaikonda Cholapuram things are curiously different! The structure of the vimana is perhaps one of the greatest play in architectural forms. The outer wall of the vimana has a portion on all four sides that protrudes from the original structure. This very explicitly disrupts the notion of a pyramidal vimana. This structural projection is called a badhra sala in the agama(s). Though the badhra sala cannot be built without reference to the original pyramidal structure, its construction defies the very notion of a pyramid (by giving the vimana a whole new appearance).\nThe inner wall begins to ascend as tapering squares. Gradually, the squares turn into hexagons and then octagons and then finally become circles as they rise towards the shikara. All these shapes are constructed in reference to the circular foundation of the Shiva Linga in the garba griha. Therefore, it wouldn\u0026rsquo;t be wrong to say that the inner wall begins its journey towards the shikara as a circle. The inner wall shows us a gradual progression from circle, to a square, to a hexagon, to an octagon and finally becomes a circle again. This sequence conceals all these polygons in a circle by making them arise from and dissolve into one, indicating the origination and evanescence of shapes in a circle.\nLooking at this, I was reminded of an essay by Isaac Asimov (introduced to me by a teacher) on extra-terrestrial life. The essay raises one very fundamental question– how can we know if there is life on a planet that has been newly discovered? To this, one of the many answers Asimov provides is to spot the shapes on the surface of the planet. He says that if there are any other recognizable shapes apart from circles, we can be certain that there is life on that planet. This is because the circle is the only naturally occurring shape. Any other recognizable shape is a product of intelligence.\nIt felt almost revelatory to observe that the inner wall of the Gangaikonda Cholapuram temple was demonstrating a progression of shapes from and to the only naturally occurring shape. Within the bandwidth of a naturally occurring circle, the temple conceals several other shapes that are the products of intelligence. From nature originated intelligence, and towards nature progressed intelligence, eventually merging with it and becoming one. This progression shows a picture that cannot be seen but can be realized through the concealment in the form. This is perhaps the most raw and expositorily naked indication to that concealment in the temple. The vimana has achieved its elevation in sophisticatedly submitting to its innate limitations– it does not surpass the confines of a circle, yet it elevates itself within it (like intelligence occurring in nature).\nIn the middle of the inner chamber, above the roof of the garba griha, there is a glass peephole to look at the Shiva Linga. I peeped into it to find myself standing on top of one of the largest Shiva Lingas in the world. A moment of intense elevation, only to look up and find myself standing below the grand confluence of shapes into the ultimate circle. There I stood, another dreamer in that eternal progression!\n","date":"23 January 2026","externalUrl":null,"permalink":"/essays/the_ultimate_circles/","section":"","summary":"On Gangaikonda Cholapuram","title":"The Ultimate Circles","type":"essays"},{"content":" Photograph: Vaibhav P.H The daily divinations of this earthly life. To behold and wonder, the quotidian penance. Strewn across the cosmic lake.\nInstantiations in time and space. Light lamps of words! Let the flames seep through the water and sand. Offer tunes of adorations!\nLet the sounds float on the rhythm of waves. To process that which eternally is. To see it thrive in all that there is. The murmuring mysteries of mundane sight. In the dances of the day and talking night. The mind that ponders and the heart that believes. Limbs that swim in perennial waters. A daily witness to the cosmic hum. Here I stand as a blob of faith\u0026hellip;\n— Ayalavan\n","date":"15 January 2026","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/blob_of_faith/","section":"","summary":"","title":"Blob of Faith","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj Poetry?\nWord that sounds\nAnd word that reads\nFriend and foe\nIn the journey that leads\nSonic and syllable\nThe pupil and the lid\nTo see\nWith more than the eye\nBlinking intervals\nOf stops and silence\nThe movement of sound\nThe movement of meaning\nRuptures, hidden pauses\nIn seeming concurrence\nAnd transgressive isolation.\nTowards the pounding heart\nAnd the churning soul.\nWhat do you see?\n— Ayalavan\n","date":"15 January 2026","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/what_do_you_see/","section":"","summary":"","title":"What do you see?","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj கொத்தமல்லி வாசன எங்க இருக்கு, மூக்குலையா இலையிலையா? கடலலை எத தீண்டுது, மணலையா மனசையா? நா இல்லனா தீ சுடுமா? தாகம் இல்லாத உலகத்துல தண்ணிக்கு இடம் இருக்கா? மனுஷன் இல்லாத உலகத்துல அழகு இருக்கா? யாரும் இல்லாத தனிமையில அன்பிருக்கா?\nவானமே எல்லையா இருக்குற பறவைக்கு சுதந்திரம் வேணுமா?\nகாலமே நிலையா இருக்குற நிஜத்துல நா இருக்கேனா? மனுஷனோட இயலாமையின் விளைவுதான் உண்மையா? அந்த இயலாமையின் கொண்டாட்டம்தான் கலையா? நிலையாமையும் இயலாமையும் இல்லாமையும்தான் சாவுன்னா, அதுதான் நானா? சாவையும் விட்டுக்குடுத்த என் இந்த இருப்பு என்ன?\n— அயலவன்\n","date":"15 January 2026","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/idhu_enna/","section":"","summary":"","title":"இது என்ன?","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj வரலாறு அறியாத போர்கள் இங்கு ஏராளம். இதுவும் இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"15 January 2026","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/itunthuvittu_pogatume/","section":"","summary":"","title":"இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே","type":"poetry"},{"content":" Artwork: Maithreyi R மரங்கொத்தி மனித மனம் துளைத்துக்கொண்டே மரத்தை தேடுகிறது\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"15 January 2026","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/subavam/","section":"","summary":"","title":"சுபாவம்","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj நான் கவிஞன் நான் தீ\nதாழும் உலகிலே எழுகிறேன்\nவீழும் உலகிலே பறக்கிறேன்\nகுவிந்து விரிகிறேன் விரிவை குவிக்கிறேன் உரு நிலைக்கச் செய்வேன் உருகுலைப்பேன்.\nநான் கவிஞன்\nநான் காற்று நில்லேன் நிற்பவை நிற்க வசப்படா வெளியை மூச்சாக்குவேன் நிறைந்து குறைப் படைப்பேன் குறைந்து நிறை சமைப்பேன்\nதுருவித் துளைப்பேன் தழுவித் தக்கவைப்பேன்.\nநான் கவிஞன்\nநான் மலை மேகம் நிறுத்தி மழை கேட்பேன்\nசிகரமென உயர்ந்து வானளப்பேன் சரிவிலே வனம் வளர்ப்பேன்\nஊற்றாய்ப் பொங்கி கடல் நிறைப்பேன் உரசலில் உயர்ந்து நிற்பேன் ஆழக்குழம்பு தெளித்து நிலம் செய்வேன்.\nநான் கவிஞன்\nநான் மரம் ஏகாந்தத் தவங்கிடப்பேன் மேனி முறுக்கிக் கூத்தாடுவேன் வானம் பகைத்து நிழல் தருவேன் இலையிடை கதிர் புகுத்தி குழைந்துக் கிடப்பேன் பறவையாகி உலகளப்பேன் மண்புகுந்து நிலம் சுமப்பேன்.\nநான் கவிஞன் நான் கடல் நில்லாது நிலமறிப்பேன் உருவிழந்து வான் புகுவேன் மேகமாகி நிறம் படைப்பேன்\nமழையாகி நிலம் நிறைப்பேன்\nதனியே தத்தளிப்பேன் திரண்டு கரையுடைப்பேன்.\nநான் கவிஞன் நான் இசை அரியவியலாதபடி ஆக்கங்கொள்வேன் காட்சியைக் களமாக்குவேன் காலம் ஏமாற்றி அமுதூறுவேன் மனம் பகடி செய்து சுயம் கரைப்பேன் அமைதி கேட்கச் செய்வேன் அனைத்திலும் அசைந்து அசைவறுப்பேன்.\nநான் கவிஞன் நான் மொழி ஓசைப்படுத்தி உருகொடுப்பேன் ஓசைக்கிடை பொருள் படுவேன் ஓசையில் உண்மை விரிப்பேன் ஒலித்து ஒளிந்து ஒன்றுபடுவேன் ஓசை படுத்தி சமூகம் செய்வேன் ஓசை பெருக்கி தனிமை திருப்புவேன்.\nநான் கவிஞன் நான் சாவு நிதம் நச்சரிப்பேன் அறம் பழக்குவேன் இருத்தலை எடை போடுவேன் இல்லாமையில் சுகமளிப்பேன் காத்திருப்பேன் அன்பால் அந்தமறுத்தோற்கு அன்னையாவேன்.\nநான் கவிஞன் நான் கடவுள் ஆக்கி அழித்து அளவளிப்பேன் ஆக்கப்படாது அளவறுப்பேன் காப்பேன் மறைப்பேன் அருளிடுவேன் அவ்வப்போது வரமும் அளிப்பேன்.\nநான் கவிஞன் நான் அது வியாபிப்பேன் யாதுமாவேன்\nயாதும் நானாவேன் நானே யாதுமாவேன் தனியாவேன் வேற்றுமை அறுப்பேன் ஒன்றாவேன்.\nநான் கவிஞன்\n— அயலவன்\n","date":"15 January 2026","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/nan_kavigan/","section":"","summary":"","title":"நான் கவிஞன்","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Nikhil Bharadwaj இடப்பெயர்வே அடையாளம்.\nநகர்வே நாதம்.\nமூக்கில் மாறும் பயணத்தின் வாசங்கள். சுவாசத்தில் புகும் நிலையாமையின் ஓசைகள். காலமே வாகனமாய், சாவே சகப்பயணி.\nசந்திர சூரியன் கதை சொல்ல, விண்மீன் கூட்டம் கண்டுகளிக்க, மரமும் மலையும் வேடம் பூண, நதியும் நிழலும் இசை மீட்ட,\nசாரலும் மேகமும் உள்ளங் கிளற, சாலையும் வேளையும் மேடை போட, அரங்கேறும் சஞ்சார காவியம்.\nசுற்றமும் நட்பும் நினைவில் மலர, அன்பும் காதலும் அசை போட்டு சுவைக்க, வீடும் வாசலும் உடல்மேல் தொங்க, துன்பமும் துயரமும் விழியில் பூக்க, பயணம் நீள்கிறது, உலகம் காக்கிறது, அன்பு மகனுக்கு அனைத்தையும் காட்ட…\n— அயலவன்\n","date":"21 December 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/idappeyarve_adayalam/","section":"","summary":"","title":"இடப்பெயர்வே அடையாளம்","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Maithreyi R கரையொதுங்கும் கடலாமைச் சடலம். எழுதி முடித்து உறங்கும் நான்\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"21 December 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/sadalam/","section":"","summary":"","title":"சடலம்","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Maithreyi சின்னச் சின்ன நெருக்கங்களில் உலகம் சுழலக் காண்கிறேன். பீடிப் புகை உரையாடலுக்கிடையில் பாலம் எழக் காண்கிறேன். பிட்டடிக்க உதவும் நண்பனின் துடிப்பில் கல்லூரி இயங்கக் காண்கிறேன். குடை பகிரும் மனிதர்களுக்கிடையில் பெரும்புயல் வீசக் காண்கிறேன். உள்ளம் உரசும் உரையாடலுக்கிடையில் வாழ்க்கை விரியக் காண்கிறேன். சிந்தை சிலிர்க்கும் கற்பனைக்கிடையில் பேரண்டம் திகழக் காண்கிறேன்\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"21 December 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/chinna_chinna_nerukkangalil_ulagam_suzhala_kaankiren/","section":"","summary":"","title":"சின்னச் சின்ன நெருக்கங்களில் உலகம் சுழலக் காண்கிறேன்","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj கற்சிலையோ, கோயிலோ கள்ளக் கற்பனையோ, கடவுளோ\nகாப்பானோ, காலனோ\nகாற்றோ, கதிரோ\nகாதலோ, கலையோ\nகருத்தோ, கற்றக் கல்வியோ கானலோ, கடற்கரையோ\nமதமோ, மாமனிதனோ\nமனிதமோ, மகத்துவமோ\nமருந்தோ, மரச்செடியோ மறையோ, மரபோ\nநம்புவோற்கிங்கு அதிசயங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"21 December 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/nambuvorkingu_athisayangal_nikazhandhu_konduthan_irukirathu/","section":"","summary":"","title":"நம்புவோற்கிங்கு அதிசயங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது...","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj ஒரு ஊரில் ஒரு காதல் ஜோடி இருந்தார்கள். பிரிவே அவர்கள் காதல் மொழி. ஒரு நாளுக்கு ஒரு முறை “ I love you !” சொல்லாவிட்டாலும், மாதத்திற்கு இரு முறை Breakup செய்து கொள்வது அவர்கள் வழக்கம். “காத்திருந்து காண்“ என்ற வாசகத்தை சற்றுக் கூடுதலாகவே நடைமுறைப் படுத்தியவர்கள். இப்படியெல்லாம் சொல்வதால் அது ஏதோ ஒண்ணேகால் ரூபாய் காதல் என்று எண்ணிவிட வேண்டாம்.\n“இதை யாம் எப்போது படைத்தோம்?“ என்று கடவுளரே கண்டு வியக்கும் காவியக்காதல். அப்புறம் என்ன பிரிதல் நிமித்தம் இவர்களுக்குள் என்று நாம் யோசிக்கலாம். வாஸ்தவமான யோசனைதான். காரணம் மிக எளிதானது. எல்லாக் காதலர்களும் ஒரு காதல் வாசகம் செல்வார்கள் - “உன் துணையில் நான் கரைந்து விடுகிறேன் “ என்று. அதுதான் இவர்களுக்கும். ஆனால், மற்ற காதலர்களிடம் இல்லாதபடி இவர்களுக்கு மட்டும் அது ஆபத்தாக அமைந்திருக்கிறது. ஏனென்றால் இவர்களிடத்தில்தான் அது உண்மையாகவே நடக்கிறது.\nஇதைத் தவிர இன்னொரு காரணமும் உண்டு - பித்தம். பித்த சீர்கேடு ஓர் காதல் தடை. அதைப் பற்றி யாரும் பெரிதாய் பேசுவதே இல்லை. நம் கதாநாயகர்களில் ஒன்று தத்துவப் பித்து, இன்னொன்று சாதாப் பித்து. தேநீர் விடுதிகளில் ஸ்பெஷல் இஞ்சி, சாதா இஞ்சி என்று இரண்டு வகையினங்கள் இருக்குமே, அதுபோலத்தான்.\nஇப்படித்தான் ஒருமுறை நமது கதாநாயகர்கள் கைகோர்த்து நகர்வலம் வரும்போது, நம் நாயகிக்கு ஒரு சந்தேகம். “நான் ஒரு புழுவாக மாறினாலும் நீ காதலிப்பாயா?” என்று நம் நாயகனிடத்தில் கேட்டாள். “It is interesting you brought this up” என்று நம் கதாநாயகன் பதில் சொல்லத் துவங்கினான்.\n“ஒரு மனிதன் ஒரு வண்டாகவோ, புழுவாகவோ, பூச்சியாகவோ உணரும் மனநிலையைப் பற்றி Franz Kafka அவரது metamorphosis புத்தகத்தில் எழுதியுள்ளார். அந்த புத்தகத்தில் வரும் கதாபாத்திரம் தான் ஒரு கரப்பான்பூச்சியாக மாறுவதையும், அதைத் தொடர்ந்து ஏற்படும் நிகழ்வுகளைக் காண்பதையும், அதனால் ஏற்படும் உளவியல் மாற்றங்களையும் மிக நுணுக்கமாக பதிவு செய்கிறது. நீ அதைப் படித்துப் பார். அது ஒரு அழகான இலக்கியப் படைப்பு. ஆனால் அந்த கதாபாத்திரம் ஒரு கரப்பான் பூச்சியாக உணரும் காரணம், அவனுடைய மனிதத் தன்மையை யாரும் பொருட்படுத்தாதுதான். Neglect is the main reason. அது உனக்கு ஆகாமல் நான் பார்த்துக் கொள்வேன். நீ புழுவாக மாற விடாமல் உன்னைக் காதலிப்பேன்!” என்று சொல்லி அவள் கண்களைப் பார்த்தான்.\nஅவை சி‌னங் கக்கின.\n“அப்படினா, நா புழுவா மாறினா, நீ என்ன காதலிக்க மாட்ட, அப்படித்தானே?“ என்று நம் கதாநாயகி கேட்டாள்.\n“அப்படி இல்லம்மா” என்று நம் நாயகனும் குழைந்தபடியே கை வருடினான். கையை உதறிவிட்டு அவளோ முன்னே நடந்தாள்.\n“இப்போ நா என்னம்மா சொல்லிட்டேன் ?” என்று கேட்டபடியே நம் நாயகனும் தொடர்ந்து பின்னே நடந்தான்.\nஅப்புறம் என்ன?\nBreakupuhhh…\nகாலம் கொஞ்சம் காக்க வைத்தது. முருங்கை மரம் ஏறிய வேதாளம் மீண்டும் விக்ரமாதித்தன் முதுகில் ஏறியது. அப்போது ஒருநாள் நம் கதாநாயகர்கள் காபிகடை காதல் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். “ஒரு relationshipக்கு எது முக்கியம் தெரியுமா?” என்று நம் கதாநாயகி கேட்டாள்.\n“தெரியலியே , எது மா? “ என்றான்.\n“Understanding. அதுதான் முக்கியம். அதனால நாம ஒருத்தர ஒருத்தர் understanding பண்ணிக்கணும்“ என்றாள்.\n“It is interesting you brought this up”என்று மீண்டும் ஆரம்பித்தான். “Human understandingஐப் பற்றி Immanuel Kant மிகவும் சுவாரசியமான கருத்துகளை முன்வைத்திருக்கிறார்” என்று, ஒரு குழந்தையின் உடலில் தத்துவவாதியின் ஆவி புகுந்ததுபோல் பேச துவங்கினான்.\n“அவரைப் பொறுத்தவரை, realityயை நாம் இரண்டாக புரிந்து கொள்ளலாம். ஒன்று noumenon மற்றொன்று phenomenon. இதில் phenomenon என்பது மனிதர்களாகிய நாம் இந்த நிஜத்தை புரிந்து கொள்ளப் பயன்படுத்தும் Apparatusக்கு புலனாகும் reality. உள்ளது உள்ளபடி நிஜம் எவ்வாறு இருக்கிறதோ அதுவே noumenon. According to Kant, the noumenon is forever concealed to human understanding. Kantஇன் இந்த argument உலக சிந்தனையிலேயே மிகவும் முக்கியமானது என்றே சொல்லலாம் . அதன்படி பார்த்தால், உள்ளது உள்ளபடி உன்னால் என்னையும், என்னால் உன்னையும் புரிந்து கொள்ளவே இயலாது. Our truths are forever concealed to each other. இங்குதான் Kant நம்பிக்கையைப் பற்றிப் பேசுகிறார். Kantஇன் காலத்திற்கு முன்னாலோ, பின்னாலோ வேறு யாரும் நம்பிக்கையைப் பற்றி அவ்வளவு அழகாக பேசியதே இல்லை.\nKant rationally validates faith! நீ ஒரு முறை Kant யை வாசித்து பார். Understanding ரொம்ப குறுகியது தான். நம்பிக்கை அப்படி இல்லை. அதனால, நாம ஒருத்தர ஒருத்தர் நம்பலாம் தங்கம்!” என்று முடித்தான்.\nஇதைக்கேட்டு அவள் சட்டென்று நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து ,காபிகடையை விட்டு வெளியே நடந்தாள். நாயகனும் பின் தொடர்ந்து சென்றான்.\n“என்ன ஆச்சுமா, ஏன் கோச்சிகிட்டு போற?” என்று கேட்டான்.\n“நா எவ்வளவு ஆசையா நம்ம ஒருத்தர ஒருத்தர் புரிஞ்சிக்கலாம்னு நெனச்சு வந்த, நா சொல்றத நீ கேக்கவே மாட்ற…என்ன எப்பவுமே discourage பண்ணிக்கிட்டே இருக்க” என்று சீறினாள்.\n“அப்படி இல்லம்மா “ என்று கதாநாயகனும் குழைந்தான்.\nஅப்புறம் என்ன?\nBreakupuhhh…\nஅடுத்த முறை முருங்கமரம் செல்வதற்கு முன்னால், தன்னைச் சற்று தயார் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று விக்ரமாதித்தன் உணர்ந்தான். தன் நாயகியோடு தன்னால் ஏன் பேசவே முடிவதில்லை என்ற கேள்வி அவனைப் போட்டு குடைந்தது.\nஇதற்கு பதில் தேட அவன் Michel Foucault இன் Archeology of knowledgeயை எடுத்து வைத்துக் கொண்டான். புரட்டிப் புரட்டிப் பார்த்தான்.\nவேதாளம் மீண்டும் முதுகு திரும்பியது.\nஒரு பூங்கா பெஞ்சில் நமது அடுத்த காட்சி.\n“நாம பேசிக்காத timeல நம்ம பத்தி நீ யோசி்ச்சியா?” என்று கேட்டாள்.\n“ஆம்“ என்று தலையசைத்தான்.\n“அப்படியா? நானும் யோசிச்சேன்! ஆமா, நீ என்ன யோசிச்ச?” என்று கேட்டாள்.\n“நம்மளால ஏன் ஒழுங்கா பேசவே முடியறது இல்லன்னு யோசிச்சேன்“ என்றான்.\n“ஆ! என்ன யோசிச்ச?”\n“Michel Foucault ன்ற writer எழுதிய Archeology of knowledge என்கிற புத்தகம் படித்தேன். அது ஒரு சுவாரசியமான புத்தகம். நா உனக்கு birthdayக்கு வாங்கிதர்றேன். படி! அந்த புத்தகத்தில் அவர் தன்னை Weltanschawang இன் எதிரி என்று அழைத்துக் கொள்கிறார். Weltanschauung என்பது ஒரு ஒட்டுமொத்த உண்மைக் கட்டமைப்பை குறிக்கும் சொல்லாகப் புரிந்து கொள்ளலாம். அப்படி ஒரு கட்டமைப்பே இல்லை என்பதுதான் Foucaultஇன் வாதம். அவரைப் பொறுத்தவரை உண்மையை நோக்கிய மனித சிந்தனையின் பயணம் ஒரு சீரான cumulative process இல்லை. காலப்போக்கில் ஆங்காங்கே எழுந்த சிந்தனைக் கட்டமைப்புகளின் விளைவுதான் மனித சிந்தனையின் உண்மை எனும் கருத்து. அவரைப் பொறுத்தவரை உண்மை என்பதே அந்தக் கட்டமைப்பின் விளைவுதான். ஆக, அந்தக் கட்டமைப்பு இல்லாமல் உண்மையே இருக்க முடியாது. கட்டமைப்புகள் வெவ்வேறாக இருக்கும்வரை உண்மையும் ஒன்றாக இருக்க முடியாது. அதனால், நீ சொல்வதெல்லாம் உன் கட்டமைப்பின் விளைவுகள். அது எனக்கு உண்மை இல்லை. “\nஇதை அவன் சொல்லி முடிப்பதற்கு முன்பே, அவள் பெஞ்சிலிருந்து எழுந்து நடக்கத் துவங்கிவிட்டாள். அவள் ரௌத்திரம் பழகிய அளவிற்கு ரௌத்திரமே தன்னை பழகியிருக்காது.\nஅப்புறம் என்ன,\nBreakupuhhh…\nகொஞ்ச காலம் கழிந்தது. காவியத்தின் அடுத்தக் காட்சி.\n“நா அன்னிக்கி அப்படி எழுந்து போயிருக்கக் கூடாது.நீ ஏதோ சொல்ல வந்த. அத நா கேக்கவே இல்ல“ என்றாள்.\n“என்னால ஏன் அப்படி பொறுமையா நீ சொல்றத கேக்கவே முடியல?” என்று கேட்டாள்.\n“Interesting question ,நம்ம பேசாத நேரத்துல நா Nietzsche எழுதின Genealogy of Morality னு ஒரு book படிச்சேன். அது ஒரு அற்புதமான புத்தகம். நா சிந்திக்கற விதத்தையே அது மாத்திடுச்சு“.\n“அப்படியா, அதுல என்ன படிச்ச?” என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டாள்.\n“மதங்கள் சமூகத்தினில் வலுவிழந்து போன காலத்தில் அறத்தைப் பற்றியும், அறச் சிந்தனைகளைப் பற்றியும் எழுதுகிறார். அவர் காலம் வரை மதமே அறச் சிந்தனையின் அடித்தளம் அமைத்தது. கடவுளும், பாவ புண்ணிய கணக்குகளுமே அறத்தின் அளவுகோலாக இருந்தது. ஆனால், மதங்கள் வலுவிழந்து போன காலத்தில், அறத்திற்கு எது அடித்தளம் என்பதே அந்த புத்தகத்தின் மைய சிந்தனை. அதில் slave morality, aristocratic morality…என்றெல்லாம் பல கருத்துகளைப் பற்றி பேசிவிட்டு, இறுதியாக அவர் என்ன conclusion arrive பண்றாரு தெரியுமா? The primal instinct for men is to inflict pain on others. அதத்தான் நீ எனக்கு பண்றனு நா நினைக்கி…”\nBreakupuhhh…\nஅவர்கள் ஒரு தொடர்கதை\n— அயலவன்\n","date":"7 December 2025","externalUrl":null,"permalink":"/short_stories/avargal_oru_thodarkathai/","section":"","summary":"A Tamizh short story","title":"அவர்கள் ஒரு தொடர்கதை","type":"short_stories"},{"content":" Artwork: Nikhil Bharadwaj My head feels like a marinating pot. Ideas soaking in emotional juices. But once the food gets the flavour, the juices are poured down the drain. I have a vivid imagery of my internal body systems. It resembles the inside of the drain pipe of a kitchen sink. Repression - that feels like swallowing puke, eating something that is supposed to excreted. It\u0026rsquo;s only the first few times that make you scream in agony. ‘How is this fair?’ , ‘ What did I do to deserve this?’. You roam around in search of justice. You try to make people understand, try to give them eyes, so that they can see you. You try to puke it out, so that they see what you tasted. You try to be grateful for their lack of disgust towards that undigested juice. They make a note of it, and add it to the list of things they see you have swallowed. They start identifying you based on that. They try to understand your behaviour as the symptoms of the kind of things you have swallowed. They imagine the plight of your food pipe and judge your words accordingly. In their eyes, you become what they have seen you swallow. They start talking to that, making friends with that, to the extent where you feel like screaming “you are talking to my digestive system, not me!”.\nWell, that’s just the first few times. After some point, you got used to it. You start keeping it as your little secret. Notorious though you become, when you begin to develop an appetite for it. You start liking what you swallow. You become the secret veteran puke eater.\nI walked into the cafe. I noticed that the outer walls had changed colours. They had become bright yellow. I pushed the door open. Through the glass of the door, I saw a man wearing the armour, walk towards the door. I let him pass and smiled at him as he did. The slit in armour near his mouth moved slightly. He was smiling back. The inner walls had also changed colours. They had become multi-coloured. One was light blue, another bright green. The big wall had turned purple. I hadn\u0026rsquo;t seen a purple wall before. The tables were neatly arranged. The roasted smell of coffee filled the room. I took three deep inhalations. I liked that at least for sometime, I was just smelling coffee, rather than my own puke.\nPeople wearing the armour were seated all over the place. Some in pairs, some with their groups and some in their own company. All of them had the armour. A few of them had coated it with different designs. Some couples had matching designs. Some had tried to be creative with it. A girl had frogs on it. Another girl had painted ugly looking pink roses all over it. Some men had written things on it. Some left it plain. They liked the rusty old colour.\nI walked up to the waitress. The slit near her mouth moved drastically. She was a nice girl. I really liked her. “What’s with the new colors?” I asked her. She said, “the owner is now studying colour theory “ . I could hear her laugh from under her armour. Her laughter grew wilder. The armour started evaporating making a sizzling sound. I could see the dark blue gas in the place where her helmet was a few seconds ago. The gas was spreading faster. Her laugh was getting wilder. People turned towards her. Even though everybody wears the armour, they do like it when it melts. In fact, they yearn for it. They get some joy and hope when they see somebody\u0026rsquo;s armour melt. They are reminded of the possibility.\nI turned towards the waitress. The gas was gone. The armour was back in place. She was done laughing. The previous week, the owner was reading Egyptian history. He had a 3D model of the Pyramids mounted near the billing counter. It was colour theory this week.\nThe waitress handed me my usual Cappaccino, the extra strong and half sugar. She said, “he is planning to read Immanuel Kant next week. I don\u0026rsquo;t know what that\u0026rsquo;s going to do to the cafe”. I couldn\u0026rsquo;t help but smile. A little wider than usual, I guess.\nI walked to my table thinking “if only people were like the waitress, knowing how to melt the armour on their own, at least for sometime”. There was the sound of another armour melting. My eyes scanned the room for the dark blue gas. I found it in one corner, on a table with just one chair. The guys had smelt the coffee that was just served to him. He must be a genuine coffee lover. I thought I must go talk to him. For what joy; I don\u0026rsquo;t know. Maybe see the armour melt once more? That seems like a valid reason.\nOnce again, there was the sound of the armour melting. The dark blue gas was spread out in front of a painting hung on the purple wall. Somebody was seeing art. “The owner would probably get this armour melted if he had seen this \u0026hellip;” I thought.\nI took my first sip of coffee. I was alive, a little too much suddenly. There was the sound of the armour melting again. It was louder than the others. It was two armours. A couple were kissing. “This is how she must have felt while kissing him” I thought.\nI am tired of transient emotions. I have stopped liking the fact that I feel something now and feel something else ten minutes later. I want to feel something that lasts. I want to feel something that I can know I will feel ten minutes later. I am not against change. I like changes. They make me hopeful. I like feeling things unexpectedly too. I liked the feeling when I listened to Mahler for the first time. I still remember that moment. It felt like the bows were playing with your stomach instead of the violins. It was the music of well mitigated silences. I liked that feeling. Speaking of which, I feel like listening to Mahler now.\nI turned towards the waitress and asked her if she could play Mahler. She did. There was the sudden noise of several armours melting. You could see the dark blue gas spreading in different parts of the room. Music, well…that should be called magic.\nI like listening to music. I like how it makes me feel. But, that\u0026rsquo;s not what I am talking about. I want change. But, I still want to feel something that lasts. So I went into myself looking for it. You know what I found? Longing and Vanity. Jealousy, fear and delight were also there, but they were still subservient. Those are not what I am looking for though. I want a feeling that lasts and a feeling that I can feel without thinking about whether or not I am supposed to be feeling it. Every time I feel jealousy, the first thing I feel is that I am not supposed to be feeling this. So, I pour it down the drain as soon as I can. I am filled with a lot of such things I poured down the drain, into myself. There is probably a stinking lake of it inside me. You know what I have started feeling every time I look at that lake? Nostalgia!\nIt\u0026rsquo;s no longer remorse but rejoice. It\u0026rsquo;s no longer the guilt of carrying it with me but the relief of it being inside me. I am starting to feel proud of myself for pouring things down my drain. At least, I didn\u0026rsquo;t pour it on somebody else’s face. I am starting to celebrate the fact that I hold this safe within me, outside the reach of somebody else. It\u0026rsquo;s a silent nostalgia that I feel for myself.\nI moved my legs and heard something collide and squeak. I had gotten the armour of my own.\n— Ayalavan\n","date":"7 December 2025","externalUrl":null,"permalink":"/short_stories/good_god_i_need_a_break/","section":"","summary":"A short story","title":"Good God, I need a break","type":"short_stories"},{"content":" Photo credits: Wikipedia My professor once told me - \u0026ldquo;Teaching is a very spiritual thing for me. Nowhere else do I find myself in a position, except classrooms, where the reasons for me to delve deep into myself and my truth are right in front of me. Teaching puts me in a position where I am almost compelled to discover my truth on a daily basis. Each student and their framework of thinking is a new reason and a new company to go in search of my truth”.\nSince the day I heard this, I can’t help but think about it at least once, when I teach in my classrooms. Every new question from a student feels like a hand reaching out to yours, in order to walk together towards the truth. But I feel, beyond the spiritual, there are also the magical, in teaching. These are the moments when, not one, but the entire class starts marching towards truth and you just happily walk along. These are instances where the labels - student and teacher are deciduously shed and the room is filled with fellow truth-seekers, marching along the blossoming spring of human togetherness.\nOne such instance happened in the classroom today. The batch of students (agegroup - 11 to 14) have been learning the history of India’s freedom struggle for the past few months. Gandhi, Tagore, Ambedkar, Nehru and many others were summoned to our classrooms, their ideas discussed and debated. After our period of study, we proceeded to a module of creation.\nThe module of creation has two tangible creations as its objective: -\nThe student has to choose a work of art made during and pertaining to India’s freedom struggle and present it to the classroom. Their presentation must answer two questions: Why did they choose that particular work of art? How is the work of art connected to India’s freedom struggle? Produce any work of art of their own (either individually or as groups) that embodies the idea of freedom. We had the first round of presentations in class today. The students had chosen various works of art and made their presentations. Rabindranath Tagore, Bakim Chandhra Chatarjee and Nandalal Bose were among the artists whose works were presented. Coincidentally, 5 students had chosen “Mother India” by Abanindranath Tagore. Each of them provided their own interpretation of the painting and argued in their ways, about the reason for their choice and the relevance of the work in the scene of India’s freedom struggle. Some found the crop and the white garment in the hands of Mother India to be reflective of the spirit of the Swadeshi Movement - a collective striving to obtain self-reliance.\nOne student however, brought up Gandhi while discussing this painting. “What I find interesting about this work, is not just its content, but Gandhi’s comment on it too,” he said. “Gandhi says this cannot be Mother India” he continued. With the entire class chanting “why??!! Why would he say that??!!” our man decided to elaborate.\n“Gandhi observes that Mother India looks like Hindu Goddess. Four arms holding different things, saffron colour garments, lotuses on the floor and the overall outlook makes her look very “Hindu”. Gandhi says that this cannot be the mother of a nation that also has Muslims living in it. I find this conflict very interesting and Gandhi’s comments to be valid. That is why I chose this work.” he concluded.\nSoon, the class erupted with ideas, trying to approve, counter or resolve this argument.\n“The Muslims worship Allah. He has no form and he is present everywhere. Why can’t Allah be in the form of a Hindu Goddess?” a student argued.\n“See… Allah does not have a form, but Hindu Gods do. Mother India in this painting clearly looks Hindu” another student shot.\n“And, Allah may not have a form, but Muslims have a form” another suggested.\n“They have to be represented too” somebody approved.\n“Not just them, this country also has Christians, Buddhists, Parsis and Sikhs living here. They also have to be part of this” somebody else suggested.\n“Guys, Hinduism, Christianity, Islam and Buddhism finally takes us to the idea of a formless God, divinity. If these are also the names that are going to separate people, then, only the God of a country can bring them all together. Does it really matter what form she is? God is formless anyways!” a student proclaimed.\nThe silent beholders of this were all cheerful and eager smiles. Devil, in the form of time and the education system put an abrupt end to this discussion, leaving us all sighing.\nWIth the utmost excitement I say - to be continued…\n","date":"26 November 2025","externalUrl":null,"permalink":"/essays/why_cant_allah_be_in_the_form_of_a_hindu_goddess/","section":"","summary":"Reflections from the classroom","title":"Why can’t Allah be in the form of a Hindu Goddess?","type":"essays"},{"content":" Artwork: Neeraj Bharadwaaj There was a time in my life, not very long ago, when I had to choose what I wanted to pursue as my majors in college. Considering the sustained interest I had had in it since childhood and the substantial exposure I got during the course of my schooling, history became my first choice. The verdict had been made and a timely notice was sent to my parental authorities. Though I ended up choosing a completely different discipline for my under-grad (a story which we shall save for the coffee table), this decision had put me in close proximity to a certain attitude people held towards History, both as an academic discipline and as a body of knowledge that informs our lives.\nTwo subsequent instances came to me as an eye opener. The first was when an aunt of mine visited us. After she was done with the obligatory exchanges of greetings and enquiries, she asked me about what I was planning to do in college. The moment she heard my reply, without a split second delay, she said - “History?\u0026hellip;What will you do for food then?”. I thought I was being funny in replying “I don’t know! Eat, probably?”. I don’t think she thought the same.\nThe second was when I was talking to a statistician. At some point in our conversation he enquired about my plans for undergrad. His response to it was much more than a cynical comment. “History? Why would you do that? Its for people who are practically jobless. Why would you do that? What is the point of such a study anyways? We all like to paint our pasts with our own colours that we like. We all do that anyways. Why waste time, effort and money studying it? It has no practical usage in any of our lives. What’s the point?”. After that, he went on to narrate the details of some unsolved murder and rape cases filed against some well-known politicians and said “we cannot find out what the truth is in instances that happen very much in the present. How can we be sure of something that happened a thousand years ago?”. It is interesting to note that, in his head, these comments were very much within the bounds of social niceties.\nThe fact that I am writing this after almost four years is itself a testimony to the lasting impact these instances had on me. Not only did I feel personally intimidated and invalidated, but also a great compulsion of curiosity to ponder over the relevance of such a body of knowledge in our lives. What is history? Why should one study it? What is the point of studying history? I commenced my thinking from the very foundations.\nQuestions regarding the usefulness of understanding history often yields us the following answers:\nLearning history helps us Learn from past mistakes so as to not repeat it Learn from past examples and make ourselves better Acquire a sense of direction by understanding where we come from Trace our roots and get a sense of grounding All these answers seem to lie within the presumption of history being the study of our past. But, what is the past? Whatever that precedes the present is the past and whatever that succeeds it is the future. Then, what is the present? The nature of the flow of time seems to be such that we can never point to one particular moment and call it the present (unless we could freeze time). Like how Aristotle put it in his famous riddle of time that goes something like -\n“We think about time as divided into the past, present and future. What is the present? How thick is it? The present is just a limit between the past and the future. The past is something that does not exist. It has existed, but it does not exist any longer. The future is something that does not exist. It will exist, but it does not exist. And the present is nothing. So time seems to be nothing dividing something non-existent from something non-existent”\nIf that is the case, what then is the point of the notion of thinking about time in terms of the past, present and future? Where does the past end and the present begin? With that being unclear, what is the past that history claims to study?\nWith these questions running in my mind, I was once looking at the night sky from my terrace (a practice that was once part of my routine). Almost out of nowhere, I realized the obvious implications of a fact that I had known for very long. The stars that I was seeing in the sky were not only from different points in space, but also from different points in time.\nSince light travels at a finite speed, it takes a certain duration to travel the distance between the star and the pupil of my eye. Since each star is situated in varying distances from the earth, the time light takes to travel this distance also varies from star to star. So what appears to me as a star is an image of it from the past, relative to its distance from the earth. For instance, the star I see as Sirius is its light, eight years from the past. An interesting example is the star named Betelgeuse, which is a dying star. Light takes 643 years to reach earth from Betelgeuse. That means, that if the star explodes this very second, I will be able to see it in my night sky only after 643 years. If the star dies now, it will take me 643 years to know it.\nTherefore, every time I am staring at the night sky, not only am I looking at different points in space, but also glimpsing into different points in time (in the past). This realization came to me as a revelation of the apparent and obvious nature of my perception of reality.\nNot only is this the case with the stars, but also with the reality that I experience on a daily basis. Based on how close or how far I am from the objects that I see around me, I am glimpsing into various points in its past. Even if I am just a few millimetres away from some object, light takes some time, however negligible, to travel that distance and reach my eye. This means that I am incapable of experiencing the present. Rather, what I experience to be my present, is based on my relative position, a conglomeration of various events from the past.\nTherefore, what each of us experience to be our present reality is actually a unique picture woven out of various threads from the past, coming together in our relative position to it. In that case, our attempts to understand the present is but an attempt to understand various pasts uniting at our point of vantage. If I have to sum it up optimistically - “what we experience to be the present is nothing but various events from the past coming together at the point where we stand to view it”. And pessimistically - “our attempts to perceive and experience reality is forever bound to the past. We are inherently incapable of experiencing the present”.\nEither way, it is evident that our present reality is a relative coming together of various pasts. In that case, the present is no longer the limit between the past and the future, but the past we see from our point of apprehension.\nThe night that the stars taught me this, was the night when history was no longer the study of the past for me. It is the study of my present, which is nothing but the coming together of various pasts. It is a body of knowledge that informs my innate striving to comprehend the various threads from the past that weave together, the garb of my present. The furthering of this comprehension directly results in the heightening of my awareness of the present reality. It is like viewing the night sky and trying to see a thread of light from each star reach the pupil of my eye. Some of these threads extend in time much longer than I do. They are stretched across longer spans of time and carry the essence of the star with it. The possibility of it showing me something in my reality that I haven’t yet seen is what keeps my curiosity for history alive forever.\nIn that case, can the complete comprehension of history move us towards an awareness of total reality? The answer is, no. Like how light from some stars never reaches the earth and our eyes are incapable of perceiving certain rays emitted by celestial bodies, events from the past that we cannot see from our relative position in the present will forever remain out of our bounds of knowledge. Even if these events constitute a big portion of our present reality and actively impact our lives, we can still have no knowledge of it. The fact that our apprehension of reality is relative to our points of perception, is against our claim to any ultimate knowledge.\nThese answers to the questions of intent, purpose and usefulness of understanding history seemed valid. It remained valid until the day my father showed me a newspaper article. It was about the success of a solar mission satellite. The article displayed the first photograph of the sun clicked by the satellite, alongside the picture of the sun as we see it in our sky. As anticipated, there was an apparent difference in the colour and details between the two photographs. The reason for the difference was the obvious interference of the ozone layer in the latter picture.\nAs I looked at the article, I had a daunting realization of another obvious fact. The same object viewed from different points makes it appear to be completely different things. The appearance of reality not only seems to change in each point of view, but also due to the tools of perception and the nature of things that interfere with our vision. If a cow, a snake and I view the same thing, it is going to appear differently to each, due to the nature of the tool we use to see it. How sure can we be that two human beings viewing the same thing are actually seeing the same thing? How sure can I be that the green I see is actually the green you see? What if we are just associating the same object with the colour, but actually seeing different things?\nSo, it is evident that the nature of reality that we experience is not only relative to our points of view, but also tainted by the tool that we use to apprehend it and other interferences in our perception. These taints are counted as biases in history. If our view of reality is forever bound to our relative points of view and tainted by the nature of our tools of apprehension, can there ever be an unbiased view of history? If yes, how? If not, can our knowledge of history count as truth?\n","date":"24 November 2025","externalUrl":null,"permalink":"/essays/deriving_history/","section":"","summary":"On History - its intent, purpose and usefulness","title":"Deriving History","type":"essays"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj ஆயிரம் ஆண்டு கற்சிலைமேல் விழுந்து என் நிழல்\nபுரண்டுப் படர்ந்து விலகியது.\nகாலம் சமத்துவவாதி இல்லை!\nபட்டாம்பூச்சியின் சிறகடிப்பில் பூகம்பம் பிறக்குமாம்.\nதன்னந்தனிமையிலே கலை பிறக்குமாம்.\nகற்பனையில் பேரண்டம் பிறக்கிறது.\nகற்பனையில் கடவுளே பிறக்கிறது.\nகாலத்தோடு போர் தொடுக்கப் போகிறேன்.\nசமத்துவப் போராட்டம் செய்யப்போகிறேன்.\nசாகாவரம் வேண்டாம் எனக்கு,\nசெத்தும் வரம் வேண்டும்.\nகாலம் நம்பிக்கை துரோகி.\nநட்பை சாகடிக்கும்.\nஎன்னைச் சாகடிக்கும்.\nகாலம் துறக்கப் போகிறேன்.\nசமத்துவத்தில் கலக்கப் போகிறேன்.\nநிரந்தரத்தின் அசௌகரியத்தில்\nநிலையாமை தேடப் போகிறேன்.\nகாலத்தின் தற்காலிகத்தில் காலாந்தகம் தேடப் போகிறேன்\u0026hellip;\nநான் ஒரு முட்டாள்!\n— அயலவன்\n","date":"24 November 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/kaalam_samathuvavadhi_illai/","section":"","summary":"","title":"காலம் சமத்துவவாதி இல்லை","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Maithreyi R காற்று அடித்தது. அதன் குளிர்ச்சி தோலில் பட்டது. ஆனால் உடல் குளிரவில்லை. குளிர்ச்சிக்கும் வெப்பத்திற்குமான சண்டையில் உடல் புல்லரித்தது. பழக்கப்பட்ட இருட்டுக்குள் நுழைந்தான்.\nஅந்த மொட்டைமாடியும், வாட்டர் டாங்கும் அவனுக்கு பழக்கப்பட்டத் தனிமைகள் தான். அங்கே படுத்துக்கொண்டு நட்சத்திரங்களைப் பார்ப்பது அவனை அலாதியான விதங்களில் அசைத்திருக்கிறது. அங்கே தெரியும் பேரண்டத்திற்கும் தனக்கும் இடையே எதுவும் இல்லை என்ற உணர்வு அவனை ஒரு ஒட்டுமொத்தத்தோடு கலக்க செய்திருக்கிறது.\nஅங்கே தெரியும் பேரண்டத்திற்கு முன்பு, தான் எதுவும் இல்லை என்ற உணர்வு அவனை சின்னஞ்சிறிதாய் கூனிக்குறுக செய்திருக்கிறது. விடுதலையும், வெறுமையும் மாறி மாறி அளித்த வானத்திற்கு அவனும் ஒன்றளிப்பான்.\nதழுதழுத்த குரலில் ஒரு பாட்டு பாடுவான்.\n“நிற்பதுவே நடப்பதுவே பறப்பதுவே\nநீங்களெல்லாம் சொப்பனம் தானோ?\nபல தோற்ற மயக்கங்களோ?”\nஅதிலும், “காலமென்றே ஒரு நினைவும்\nகாட்சியின் பல நினைவும்”\nஎன்ற வரி அவனை ஒவ்வொரு முறையும் தவறாது தீண்டிவிடும். சில முறை பாரதியைத் திட்டுவான். சில முறை வானத்தைத் திட்டுவான். சில முறை தன்னையே திட்டிக்கொண்டு நொந்து கொள்வான். வடியும் கண்ணீரில் அன்றாடத்தின் பாரங்கள் சற்றுக் குறைவதாக உணர்வான்.\nகடற்கரையில் நிற்கும் உணர்வையே அவனுக்கு அந்த வாட்டர் டாங்க் அளித்தது. ஏதோ இரண்டு பெரிய உலகங்களின் விளிம்பில் நிற்பதாகத் தோன்றும். பானை வாயில் ஊரும் எறும்பு போல விளிம்பில் வசிக்கத் துவங்கினான்.\nவிளிம்பு கொஞ்ச நாளிலேயே பள்ளமானது. இரண்டு பெரிய கட்டிடங்களுக்கு இடையே ஓடும் சந்தானது. அதுவும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறுகத் துவங்கியது. இரண்டு கட்டிடங்களுக்குமான இடைவெளி குறையத் தொடங்கியது. கட்டிடங்கள் ஒன்றை நோக்கி மற்றொன்றாக நகரத் துவங்கியது. நடுவில் இருப்பதை எல்லாம் பெயர்த்து நொறுக்கிக்கொண்டு நகர்ந்நது. சந்து இடுக்கில் தெரிந்த வானமும் கூரைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்தது.\nதானும் நொறுங்காமல் தப்ப வேண்டும் என்றால் ஏதேனும் ஒரு கட்டிடத்தினுள் புக வேண்டும். இரண்டையும் திறக்கும் சாவிகள் அவன் கையில்தான் இருந்தன. ஆனால், எதனுள் செல்ல வேண்டும் என்ற முடிவை மட்டும் அவனால் எடுக்க முடியவில்லை. அந்த முடிவை எடுக்க வேண்டிய நெருக்கடி மட்டும் நாளுக்குநாள் கூடிக் கொண்டே சென்றது. எதையாவது செய்துவிட வேண்டிய நெருக்கடியும், எதுவுமே செய்ய முடியாத இயலாமையும் அவனை ஒரு சேரப் பற்றி பிடுங்கித் தின்றது.\nஎரிந்து அணைய வேண்டும் என்ற தீயும், எரியாமல் அணைக்க வேண்டும் என்ற நீரும் அவன் உள்ளே தான் இருந்தது. மீண்டும் வெப்பத்திற்கும், குளிர்ச்சிக்குமான சண்டை அவனை சிலிர்க்க வைத்தது.\nஒவ்வொரு அலையைத் தொடர்ந்தும் ஒரு ஓலம் கேட்டது. சாகாத ஒன்றிடம் ஒப்பாரி வைத்துக் கொண்டிருந்தது கடல். இன்னும் கொஞ்சநாள் பொறுக்கக் கூடாதா என்று கேட்க வேண்டும் போல் இருந்தது.\nகாலையிலிருந்து “ உம் “ கொட்டியிருந்தான். ஏதேதோ கேட்டிருந்தான். மாலையே ஆனது. சொல் அலைகளைத் தொடர்ந்தும் ஓலம் கேட்டது. “நீ எப்படி இருக்க?” என்று கேட்கப்பட்ட போது ஒப்பாரியே கேட்டது. அழ முடியாது. அவனுக்குத்தான் அழுகை வருவதில்லையே\n“நான் கொஞ்ச நாளா தற்கொலையப் பத்தி யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்” என்றாள்.\n“நான் பண்ணிக்கிறதப்பத்தி யோசிக்கல. மக்கள் பண்ணிக்கிறதப்பத்தி யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்.\n“என்ன யோசிக்கிற? “ ,என்று கேட்டான்.\n“முதல்ல நாமெல்லாம் ஏன் தற்கொல பண்ணிக்கிறோம்னு யோசிச்சேன். பெரிய காரணம் ஒண்ணும் தெரியல. அப்புறம் நாமெல்லாம் ஏன் தற்கொல பண்ணிக்க மாட்றோம்னு யோசிச்சேன். நியாயப்படி பார்த்தா நம்ப வாழ்க்கைல இருக்கிற பிரச்சனைக்கும் சிக்கலுக்கும் செத்துடுறது ஒரு நல்ல தீர்வுதான். ஆனா, நாம செத்துடுறது இல்லை! நம்மல்ல பெரும்பாலானவங்க வாழத்தானே செய்றோம். அப்போ எது நம்ம வாழ வைக்குதுன்னு யோசிச்சேன். அப்புறம் திடீர்னு ஒருநாள் நம்ம சாகவும் தூண்டுதே அது என்னனு யோசிச்சேன்” என்றாள்.\n“ஏதாவது பதில் கிடைச்சுதா?” என்று கேட்டான்.\n“தெரியல! ஆனா இதப்பத்தி யோசிக்கிறது ரொம்ப சுவாரசியமா இருக்கு. வாழணும்னு நினைக்கிறதுக்கும், சாகணும்னு நினைக்கிறதுக்கும், வாழணும்னு நினைக்கிறதையும், சாகணும்னு நினைக்கிறதையும் தாண்டி வேற எந்த காரணமோ, அர்த்தமோ இருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தெரியல”என்றாள்.\n“மறுக்கத் தோணல! ஆனா, இதுமட்டும் இல்லன்னு தோணுது” என்றான்.\n“நீ சொன்னியே, நியாயப்படி பார்த்தா நம்ப வாழ்க்கைல இருக்கிற பிரச்சனைக்கும், சிக்கலுக்கும் செத்துடுறது ஒரு நல்ல தீர்வுதான்னு… அந்த மாதிரி என் வாழ்க்கைல பிரச்சனையும் சிக்கலும் கூடுறப்போ, நான் மனசு வச்சா நா செத்துடலாம்ன்ற உணர்வே என்னை வாழ வச்சிருக்கு. வாழ்க்கைல சிக்கல் மிகுறப்போல்லாம் நா செத்து இதுலேர்ந்து தப்பிச்சுக்லாம்னு சிந்திக்கிறதே என்ன பல நேரங்கள்ள தக்கவைச்சு இருக்கு. ஒரு கதவு எப்போதும் திறந்தே இருக்கிறமாதிரி தோனும். வாழ்க்கைக்கு உள்ள claustrophobicஆ உணராம இருக்க எனக்கு தற்கொலங்குற வழி பெரிசா உதவியிருக்கு. என்னால இப்போ சாக முடியும். ஆனா நா வாழ முடிவு பண்றேன். அப்போ நான் வாழுறதே என் தீர்மானத்துனாலதான் . நா தொடர்ந்து வாழுறதையே நான்தான் தீர்மானிக்கும் போது, அந்த வாழ்க்கைல இருக்கிற சிக்கல என்னால தீர்மானிக்க முடியாதான்னு தோணும். அப்புறம்தான் என்னால அந்த சிக்கலப் பத்தியே தெளிவா யோசிக்க முடியும். ஆனா இப்போல்லாம் வர சிக்கலுக்கு தற்கொலை உணர்வு வரப்போ, நா அத மனசுல வச்சிக்கிட்டு சிக்கலப் பத்தி யோசிக்காம, தற்கொலையப் பத்தி யோசிக்கிறேன். Roomஅ விட திறந்த கதவு இப்போ சுகமா தோணுது” என்றான்.\nஇதைக் கேட்ட அவள் கண்களில் கண்ணீர் பொங்கியது. கால் முட்டிக்குள் தலையைப் புதைத்துக் கொண்டு விம்மி விம்மி அழுதாள். பல அலைகள் வந்து போயின. அந்தக் கடலும் சாகாத ஒன்றுக்கு ஒப்பாரி வைத்தது.\nகாற்றடித்தது. இருள் சூழ்ந்தது. வாட்டர்டாங்கின்மேல் நின்று கொண்டு இருந்தான். வானத்து நட்சத்திரங்களெல்லாம் ஏதோ ஒரு கருப்பு படலத்திற்குப் பின்னால் சென்று மறைந்து கொண்டது. பேரண்டமே அவனுக்கு மூடிக்கொள்வது போல இருந்தது. ஒரு வேளை, இதைப்பார்க்க மனம் வராமல் மறைந்து கொண்டதோ என்று ஒரு நொடி சிந்தித்தான். அவனுக்கு அந்த வேளையிலும் சந்தோஷம் தோன்றுகிறது என்பதை எண்ணி ஒரு நொடி வியந்தான்.\nசில மணி நேரங்களுக்கு முன்னால் கிறுக்கியிருந்த காகிதத் துண்டு ஞாபகத்திற்கு வந்தது. சொல்ல வேண்டியதெல்லாம் சொல்லியாச்சா என்று எண்ணிப் பார்த்துக் கொண்டான். எண்ணம் எழவில்லை. சரி, இப்போது என்ன அதைப்பற்றி அக்கறை என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.\nஅவன் படித்துக் கீழே போட்டிருந்த புத்தகத்தைக் கையில் எடுத்தான். அது ஏதோ வரலாற்றுப் புத்தகம். அதில் அவன் கடைசியாக வாசித்திருந்த பக்க எண்ணைப் பார்த்துக் கொண்டான். ‘அடுத்த ஜன்மத்தில் தொடர்ந்து படிக்கலாம்’ என்று சொல்லிக் கொண்டான் ‘இது என்ன மடத்தனம், மீண்டும் இங்கேயே வருவதற்கு இப்பொழுது எதற்கு போவானேன்?‘\nவாட்டர் டாங்க் விளிம்பில் ஒரு கருத்த பள்ளம் இருந்தது. அந்த பள்ளம் அவனை அழைத்தது. காற்றடித்தது. உடல் வெப்பம் சட்டென்று குளிர்ந்து போனது. உடல் வியர்த்தது. கைகால்கள் நடுங்கின. மீண்டும் காற்றடித்தது. ஒரு ஓலம் கேட்டது.\nகால் வழுக்கியது.\nஒரு நொடியில் அவன் இரு கைகளும் வாட்டர் டாங்க் விளிம்பைப் பிடித்து தொங்கிக் கொண்டு இருந்தன. கீழே இருள் அழைத்தது. மேலே வானத்தில் இருள் மறைத்தது.\nமனம் ஒரு குரங்காம். அது தாவி விட்டது. அவன் குரங்கில்லையாம், மனிதனாம். அதனால் அவனால் தாவ முடியவில்லை. ஆற்றலின் கடைசி துளிவரை சேகரித்துக் கொண்டு, தன் கைகளை ஊன்றி, தன் உடலை மேலே இழுக்க முயற்சித்தான். வாழ்க்கையின் அர்த்தத்திற்கான தேடல் அவனை எங்கு கொண்டு வந்திருக்கிறது என்பதைப் பார்த்தான். ஒரு நொடி சிரிப்பே வந்தது.\nகைகள் ஆட்டங்காட்டின. இருந்தும் உடல் வாட்டர்டாங்கின் மேல் வந்தது. எழுந்து நிற்க முயற்சித்தான். கால்கள் ஆட்டங்கண்டு அவனை கீழே தள்ளின. தலை தரையில் இடித்து வீங்கிப் போனது. ஒரே ஒரு முறை அழுகை வந்தால் நன்றாக இருக்குமென்று தோன்றியது. அழுகையின் பேரில் அருவருப்பே வந்திருந்த அவனுக்கு அப்படித் தோன்றியது ஆச்சரியமாக இருந்தது.\nமீண்டும் முயற்சி செய்து எழுந்து நின்றான். காற்றடித்தது. வானத்தில் ஓரிரு நட்சத்திரங்கள் தெரிந்தன.\nஒட்டு மொத்தத்தோடு கலந்தே பழகிய அவன் முதன்முறையாக ஒட்டுமொத்தமே தானாக நின்றான் .\nகாற்றடித்தது. இருள் சூழ்ந்தது.\nமுட்டிகளுக்கு இடையே இருந்து தலையைத் தூக்கினாள். கண்களெல்லாம் குளமாகிக் கிடந்தன.\n“உன் வாழ்க்கைல நான் உன்கூட இருக்கணும்னு சொல்ற. நீ எப்போ வாழப் போறன்னும், சாகப்போறன்னும் நீயே முடிவு பண்ணிக்கிட்டா, என்னால எப்படி உன் கூட இருக்க முடியும்?” என்று கேட்டாள்.\nமௌனமாக இருந்தான். கடல் மட்டும் ஓலமிட்டது.\n“ போ, நா ஒரு இடத்துக்கு போகணும். என்ன அங்க விடு, வா.” என்றாள்.\nஇருவரும் அங்கிருந்து நடந்தனர். கடல் மட்டும் ஒப்பாரி வைத்துக்கொண்டே இருந்தது.\nநாற்காலியில் உட்கார்ந்துகொண்டு இருந்தான். மடிமேல் ஒரு சின்ன காகிதச்சீட்டு வந்து விழுந்தது. அதை அவன் உடனே அடையாளம் கண்டு கொண்டான்.\nநாற்காலி அருகே அவள் நின்று கொண்டு இருந்தாள்.\n“ படி…ப…படி…படிச்சியா? “ என்று தயங்கித் தயங்கிக் கேட்டான்.\nதலை அசைத்தாள்.\n“கவிதை ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு” என்று சொல்லிவிட்டு புன்னகைத்தாள்.\nகாற்று நின்று போனது .\nசில வறட்சிகள் மழைக்காலத்தைத் தாண்டியும் நீடிக்கும் என்று உணர்ந்தான்.\n— அயலவன்\n","date":"17 November 2025","externalUrl":null,"permalink":"/short_stories/iru_maranangal/","section":"","summary":"A Tamizh short story","title":"இரு மரணங்கள்","type":"short_stories"},{"content":" Photograph: Maithreyi R இரண்டு குன்றுகளுக்கு இடையே ஒரு கடற்கரை இருந்தது. அந்தக் கடற்கரையில் ஒரு காகம் வசித்து வந்தது. அந்த காகத்திற்கு நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து அதன் ஒரு கால் மணலில் நட்டிருந்த மரக்கொம்பு ஒன்றில் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டிருந்தது. இதனால் அந்த சங்கிலியின் நீளத்தைத் தாண்டி அந்த காகத்தால் நகர முடிந்ததே இல்லை.\nஅதன் அருகே இருந்த பாறைகளில் உட்காரும் பூச்சிகளைப் பிடித்து தின்னும். பாறை குழிகளில் தேங்கும் மழை நீரையும், பாறை நிழலில் மூக்கால் தோண்டியும் தண்ணீரும் பருகும். அவ்வப்போது பறக்க முயற்சி செய்யும். ஆனால், காலில் கட்டிய சங்கிலி இழுத்து தரையில் தள்ளிவிடும். மணலில் புரண்டு எழுந்து தன் உடலை உதறிக்கொள்ளும்.\nசமீபத்தில் தான் ஒரு நண்டை பிடித்து தின்றது. அந்த சங்கிலியை உடைக்க வேண்டும் என்று காகம் பலமுறை முயற்சித்து இருக்கிறது. தன் அலகைக் கொண்டு சங்கிலியை பலமுறை கொத்தி உடைத்து விடப் பார்த்திருக்கிறது. முடிந்ததே இல்லை. தன் உட‌லி‌ல் தான் அதற்கான வலிமை போதவில்லை என்று எண்ணி நன்கு உண்ணத் துவங்கியது. நண்டு பிடித்த காகத்திற்கு ஒரே மகிழ்ச்சி! இது போல் இன்னும் நாலைந்து சாப்பிட்டால் சங்கிலியை உடைத்து விடலாம் என்று எண்ணி “கா …கா…கா !” என்று கத்தியது. ஆனால் நான்கைந்து நண்டுகள் சாப்பிட்ட பின்னரும் காகத்தால் சங்கிலியை உடைக்க முடியவில்லை.\nஅந்த காகத்தை சுற்றிலும் பாறைகளாக இருந்தது. அதனால், கடற்கரை மணல் வெளியை காகம் கண்டதே இல்லை. தூரத்து மலைகளையும், கடலையும், வானத்தையும், பாறைகளையும் தாண்டி அது வேறு எதையும் கண்டதே இல்லை. அங்கே, தன்னோடு வேறு யாராவது இருக்கிறார்களா? என்ற சிந்தனை காகத்தை பலமுறை ஆட்கொண்டு இருக்கிறது. சில நேரம் அதை எண்ணி அச்சம் வரும். சில நேரம் அதற்காக ஏக்கம் வரும். ஆனால் அந்த கேள்விக்கு விடை தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய ஆர்வம் மட்டும் மாறாமல் இருந்ததது. அவ்வப்போது மற்றொரு காகம் கரைவது போல சத்தம் கேட்பதாகத் தோன்றும். ஆனால் அது தன்னுடைய கற்பனை தான் என்று எண்ணி காகம் அதை பொருட் படுத்தியதே இல்லை.\nஓர் இரவு மீண்டும் அந்த சத்தம் கேட்டது. அதுநாள்வரை கேட்டதைக் காட்டிலும் அதிக ஓசையில் நீண்ட நேரம் கேட்டது. அது தன் கற்பனையாக இருக்க முடியாதென்று காகம் உணர்ந்தது. உடனே அந்த காகத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை வந்தது. அந்த காகம் கரைவதைக் கேட்டால் அது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது போல் தோன்றியது. அப்படி எதைக் கண்டு அது அவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக கரைகிறது என்று காகம் யோசித்தது. அவ்வளவு மகிழ்ச்சி தரும் எதுவும் தான் வாழ்கையில் இல்லையே என்று எண்ணி பொறாமைப்பட்டது. ஒரு வேளை சங்கிலியை உடைத்து இருக்குமோ என்ற எண்ணம் வந்தது. அதற்கு வாய்த்தது தனக்கு வாய்க்காமல் போகக்கூடாது என்று எண்ணி சங்கிலியை உடைக்க துவங்கியது. அந்த காகமும் ஏன் கட்டப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்ற சிந்தனை அதற்கு வரவே இல்லை.\nஇறக்கைகளை அடித்துப் பறந்து கொண்டே சங்கிலியை இழுக்க முயற்சித்தது. முதன்முறை தன்னையே இழுத்துக் கொண்டு தரையில் விழுந்தது. இரண்டாவது முறை இழுத்தும் வரவில்லை. ஆனால் இன்னும் கொஞ்சம் இழுத்தால் உடைந்து விடும் என்று தோன்றியது. மூன்றாவது முறை சிறகை நன்கு அடித்துப் பறந்து கொண்டே சங்கிலியைப்பிடித்து இழுத்தது. சங்கிலி இரண்டு துண்டாய் உடைந்தது. இறக்கைகளை வேகமாக அடித்து பறந்து சங்கிலி கட்டியிருந்த கொம்பின் மேல் உட்கார்ந்தது. தான் உடைத்த சங்கிலியின் துண்டு கொம்பின் கீழ் கட்டப்பட்டு இருந்ததை கண்டது. தன்னை இத்தனை நாள் கட்டிவைத்து இருந்த கொம்பின்மேல் தான் உட்கார்ந்திருப்பது கண்டு “கா…கா “என்று கத்தியது. தலைகால் புரியாமல் வானத்தில் வட்டமடித்து கடலலைகள் அருகே சென்று இறங்கியது. இனி தான் எப்படி வேண்டுமானாலும் பறக்கலாம் என்று எண்ணி எண்ணி மகிழ்ந்தது. கடல் நீரின் குளிர்ச்சி காலில் பட்டவுடன் இன்னும் மகிழ்ந்தது.\nதூரத்தில் கடலில் எதோ வெள்ளையாக மிதந்து கொண்டு இருப்பது போல் தெரிந்தது. நிமிர்ந்து வானத்தை பார்த்தது. பிறை நிலாவும், பல கோடி கோடி விண்மீன்களும் தெரிந்தன.\nகாகத்திற்குச் சட்டென பயம் வந்தது. இரவில் கடல் கருப்பாக இருப்பது தெரிந்தது. கடற்கரை மணலில் அலைகள் எழுதிய கோடுகள் தெரிந்தன. தூரத்து மலைகளும் கறுப்பாக தெரிந்தன. அத்தனை நாள் வசித்த கொம்பும், பாறையும் புதிது போல் தெரிந்தது. ஒவ்வொரு அலைக்கும் பிறகும் கடலின் “ஓ” என்ற சத்தம் கேட்டது. காகத்திற்கு தான் மூச்சு விடும் சத்தம் கேட்டது. ஒவ்வொரு அலைக்கு பிறகும் மணலும் மூச்சு விடுவது போல் தெரிந்தது. காற்றடித்தது. சிறகுகளில் காற்று குளிர்ச்சியாகப் பட்டது. ஆயினும், தன் உடல் சூடாக இருப்பது போலவே தோன்றியது. மீண்டும் காற்று பட்டது. உடல் சிலிர்த்து, குளிர்ந்து போனது. காகத்திற்கு அச்சம் கூடியது. அது நடுங்கியது. அத்தனை நாள் சங்கிலியை உடைக்க முயற்சித்ததெல்லாம் இதற்கு தானா என்று எண்ணியது. ஏன் பயமாக இருக்கிறது என்று சிந்தித்தது. வழி தொலைந்து போனால் என்ன ஆவது என்று எண்ணியது. எங்கு செல்ல வேண்டும் என்றே தெரியாதபோது எப்படி வழி தொலையும் என்று எண்ணியது.\nசுற்றும் முற்றும் பார்த்தது. தூரத்தில் மற்றொரு காகம் மெல்ல கடலை நோக்கி நடந்து வருவது தெரிந்தது. அதன் காலிலும் ஒரு சங்கிலியின் துண்டு இருந்தது. அதைக் கண்டவுடன் என்ன செய்வதென காகத்திற்கு தெரியவில்லை. கூப்பிட வேண்டும் எனத் தோன்றவில்லை. ஆனால் தன்னைக் கண்டு கொள்ளாமல் பறந்து சென்றால் என்னாவது என்று எண்ணியது. ஒருமுறையாவது தன்னைப் பார்த்துவிடாதா என்று எண்ணியபடியே கடலருகே நின்றது காகம்.\n— அயலவன்\n","date":"17 November 2025","externalUrl":null,"permalink":"/short_stories/kadalum_kagamum/","section":"","summary":"A Tamizh short story","title":"கடலும் காகமும்","type":"short_stories"},{"content":" Photograph: Neeraj Bhardwaaj \u0026ldquo;I like trees, you know\u0026hellip;\u0026quot;\n\u0026ldquo;Good for you\u0026rdquo;\nCrooked branches tickling the skies\nBalancing between nonchalance and grace.\n\u0026ldquo;How old are you?\u0026quot;\n\u0026ldquo;Much older than what you people have built; much younger than what it is built on\u0026rdquo;\nClothed in colours\na dress that deceives.\n\u0026ldquo;You must have been here for a long time\u0026rdquo;\n\u0026ldquo;Comparatively\u0026rdquo;\nTime is relative\nwhat can we say\n\u0026ldquo;What do you think about the changes around you?\u0026quot;\n\u0026ldquo;I don\u0026rsquo;t\u0026rdquo;\n\u0026ldquo;Something must have occurred\u0026rdquo;\n\u0026ldquo;Not really! I am a tree. I don\u0026rsquo;t do that\u0026rdquo;\n\u0026ldquo;You say you are amidst all of this, yet unbothered\u0026rdquo;\n\u0026ldquo;Yes! I live until I can and perish when I can\u0026rsquo;t\u0026rdquo;\nA mutual friend of life and death;\na journey in its own ways.\n\u0026ldquo;I am different. An end awaits and I know it. Yet, I dance and scream trying to peak beyond\u0026rdquo;\n\u0026ldquo;I have seen\u0026rdquo;\nThe breeze swept\nmerging us with the skies.\nSome silence that left us quiet.\n\u0026ldquo;You know tree, I aspire to become like you someday\u0026rdquo;\n\u0026ldquo;You stupid human beings! You people will never change\u0026hellip;\u0026quot;\n— Ayalavan\n","date":"16 November 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/the_tree/","section":"","summary":"","title":"The Tree","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Vaibhav PH வெண்ணிற மணலின் வெப்பந் தணித்து, நிலமகளைப் புணரும் பெருங்கடலை, மேகக் கூட்டத்துள் தலை நுழைத்து, வானத்து இரகசியங்களை ஒட்டுக் கேட்கும் மலையை, வேங்கை போலாகிக் கதிரவனும், பதுங்கியே பாயும் காட்டை, மலை காடு அலைந்து, அனுபவப்பட்டு, கடல் வந்து சேரும் நதியை, தூரத்து சொந்தங்களின் அணிவகுப்பாய்,\nஇரவு மௌனத்தை கொண்டாட்டமாக்கும் வானத்தை, அந்தத்து சாட்ச்சியாய் ஆங்காங்கே குவிந்து, அங்கத்தை ஒரு நாள் தழுவத் துடிக்கும் தீயை, காலத்தை பகடி செய்து, வானமளந்து,\nநிரந்தரத் தவங்கிடக்கும் பெருமரத்தைக் காணுபோதெல்லாம் நீ உன்னைக் கண்டிருக்கிறாயா? எப்படி இருந்தாய்? இருந்தாயா?\n— அயலவன்\n","date":"16 November 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/unnai_kandirukkiraya/","section":"","summary":"","title":"உன்னை கண்டிருக்கிறாயா?","type":"poetry"},{"content":" Artwork: Neeraj Bharadwaaj பிணத்தோடு போகும் இரகசியங்கள் எத்தனை\nஅதன் தனிமை எவ்வாறு இருந்திருக்கும்?\nஅதற்கும் ஒரு தனிமை உண்டென்று அது உணர்ந்திருக்குமா?\nஉணர்தல் என்ன செய்தது?\nகலை சமைத்ததா?\nமலை காடு சென்றதா\nஅதற்கு வானம் பார்க்கும் பழக்கம் உண்டா?\nபல கோடி விண்மீன்களுள் அது தன்னை கண்டிருக்கிறதா?\nஇசைக்கு சிலிர்த்திருக்கிறதா\nஅன்பை சுவைத்திருக்கிறதா?\nஅதை அசைபோட்டு அனுபவித்திருக்கிறதா?\nகடல் அலை முத்தம் பெற்றதா\nமலை மேகத்திற்கு தூது விட்டதா\nகாலத்தை பகடி செய்திருக்கிறதா?\nயார் துணையிலாவது தன்னை இழந்திருக்கிறதா?\nஅதற்கு இதுதான் முதல் சாவா?\nமரணத்தை கண்டிருக்கிறதா?\nஎப்பொழுதாவது செத்திருக்கிறதா\nதன் அம்மணத்தை பார்த்திருக்கிறதா?\nநிஜம் கண்டு நடுங்கியிருக்கிறதா?\nநிஜம் காணாது நடுங்கியிருக்கிறதா?\nதன் சாவை பகிர்ந்திருக்கிறதா?\nதன் சாவைக் கடந்தும் எதையாவது கண்டிருக்கிறதா?\nஅந்தப் பிணத்தின் கதையை எனக்கு யார் சொல்வது?\n— அயலவன்\n","date":"16 November 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/pinathin_kadhaiyai_yar_solvadhu/","section":"","summary":"","title":"பிணத்தின் கதையை யார் சொல்வது?","type":"poetry"},{"content":"அந்த ஊரில் ஒரு குளமுண்டு. வட்ட வடிவக் குளமது. கரையெங்கும் பெருமரங்களும் புதர்களும் வளர்ந்து குளிர்ச்சியான நிழல் பரப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அந்த புதர்களை ஆங்காங்கே கால்கள் பதித்த பாதைகள் கிழித்தன. கரையைப் போர்த்திய பச்சையும் குளத்துப் பாசியும் அந்தக் காட்சியில் அடர்த்தியான வர்ணங்களை வெளிப்படுத்தின. கரையோரம் ஒரு படித்துறையும் இருந்தது. அந்த வட்டக் குளத்தின் மையத்தில் சுழலொன்று இருந்தது. அதை ஊர் மக்கள் \u0026ldquo;குளத்து பூதம்\u0026rdquo; என்று அழைப்பர். அந்த பூதத்தால் விழுங்கப்படுபவை நேரே பாதாளலோகத்திற்கு சென்றுவிடுவதாக அதைப்பற்றி கதைகள் சொல்லுவர். பாதாள லோகத்தில் எப்பொழுதெல்லாம் ஆட்களோ பொருட்களோ தேவைப்படுகிறதோ அப்பொழுதெல்லாம் பூதம் எவற்றையாவது வாய்திறந்து விழுங்கிக்கொள்ளும் என்று நம்பினர். ஆகையால், ஆண்டுக்கு இருமுறை அந்த பூதத்திற்கு விழா எடுத்து, பாதாளலோகத்திற்கு தேவையான பொருட்களை அதில் வீசும் வழக்கம் உண்டு. பூதத்திருவிழா என்றால் வட்டாரமே கூடிவிடும்.\nசின்னஞ்சிறுசுகளில் துவங்கி கிழங்கட்டை வரை ஊரே கூடி, காய்கள், பழங்கள், தேன் தட்டுகள், தானியங்கள், தின்பண்டங்கள், ஒரு பனை பரிசல், மரத்தால் செய்யப்பட்ட மனித உடல்கள் என ஏராளமான பொருட்களை அந்த சுழலில் வீசுவர். இத்தனை ஆண்டு காலமாய் இவையனைத்தையும் விழுங்கி செரித்து வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது அந்த பூதம்.\nபூதத்திருவிழா நடைபெறும் இரண்டு நாட்கள் குளமே கோலாகலமாய் காணப்படும். மற்றபடி, ஆண்டு முழுவதும் வெறிச்சோடியே இருக்கும். சுழல் இருக்கும் பயத்தினால் ஊர் மக்கள் அந்த குளத்தை பெரிதாக பயன்படுத்துவதில்லை. அவ்வப்பொழுது சிலர் மாலை வேளைகளில் கரையில் அமர்ந்துகொண்டு வேடிக்கை பார்ப்பதுண்டு. கல் எறிந்து விளையாடும் சிறுவர்களும், அவர்களைக் கண்டால் அதட்டும் பெரியவர்களும் உண்டு. இவர்களைத் தவிர, அங்கே மீன் பிடிக்கும் மூன்று பரிசல்காரர்களே அந்தக் குளத்தின் உறவுகள்.\nஅந்தக் குளத்தில் மீன் பிடிப்பது அத்தனை சாதாரணமான காரியம் அல்ல. வழக்கமான மீன்பிடி முறைகளெல்லாம் அங்கு வேலைக்கு ஆகாது. பெரிய மீன்களெல்லாம் ஆழத்தில்தான் மேயும். ஆனால், ஆழத்திற்குச் சென்றால் சுழலில் சிக்கிக்கொள்ளும் அபாயம் உண்டு. இதனால், பரிசல்காரர்கள் சுழலிலிருந்து தங்களால் இயன்ற தூரத்தில் பரிசல்களை செலுத்திக்கொண்டு தூண்டில் போட்டும் வலை போட்டும் மீன்கள் பிடிப்பர். இது ஒரு ஆள் செய்யும் காரியம் அல்ல. ஆகையினால், தினம் காலை அந்த மூன்று பரிசல்காரர்களும் கரையில் தங்கள் பரிசல்களை வைத்துக்கொண்டு உதவியாள் வேண்டி காத்திருப்பர். அன்றைக்கு அமையும் உதவியாளனோடு தனக்கிருக்கும் ஒத்திசைவே பரிசல்காரனின் அதிர்ஷ்டம். நல்ல துணை அமைந்தால் ஆழத்திற்கு சென்று பெரிய மீன்களைப் பிடிக்கலாம். இல்லையேல், கரையோரமே மிதந்துகொண்டு குஞ்சுகள் பொறுக்கிக்கொண்டிருக்க வேண்டியதுதான்.\nஅப்படி ஒரு நாள், அந்த மூன்று பரிசல்காரர்களும் கரையில் தங்கள் பரிசல்களை வைத்துக்கொண்டு காத்திருந்தார்கள். முதலில் ஒரு பெண் வந்தாள். கூந்தலை இழுத்து முடிந்துகொண்டே விரைந்து நடந்துவந்தாள். \u0026ldquo;ஏன்பா! சீக்கிரம் விடு பரிசல. வீட்டுக்கு கொழம்பு வெக்கணும். புடிக்கிறதுல அர பங்கு தரணும். என்ன, சரியா?\u0026rdquo;, என்று ஒரு பரிசல்காரனை பார்த்து கூவியபடியே துடுப்பை கையில் எடுத்தாள். பரிசல்காரனும் ஆர்வமாய் எழுந்தான். படித்துறையில் கவிழ்ந்திருந்த பரிசலை நிமிர்த்தி நீரில் தள்ளினான். அந்த பெண்ணும் அதில் விரைந்து ஏறிக்கொண்டு துடுப்பு வலிக்கத் துவங்கினாள். அவள் துடுப்பு வலித்த வேகத்தில் பரிசல் சற்று ஆட்டங்கண்டது. அது அவளை அச்சப்படுத்தியது. பரிசல்காரன் தன் துடுப்பை எடுத்து வருவதற்குள் அவள் அச்சம் பெரிதும் வளர்ந்திருந்தது. சற்று தூரத்தில், குளத்தின் மையத்தில் இருந்த சுழலின் பூதாகாரமான தோற்றம் அவள் கண்ணில் பட்டது. அதைக் கண்டவுடன் அவள் அச்சம் பதற்றமாக மாறியது. இதனால் இன்னும் வேகமாக துடுப்பு வலித்தாள். பரிசல் ஒரே இடத்திலேயே வேகமாகச் சுழலத் துவங்கியது. இதைக் கண்ட பரிசல்காரன் சட்டென்று தாவி பரிசலில் ஏறிக்கொண்டான். \u0026ldquo;யம்மா! நிறுத்து மா! யம்மா! உன்னத்தான்! நிறுத்துமா! துடுப்பு வலிக்காத!\u0026rdquo;, என்று கூவினான். இது எதுவும் அந்தப் பெண்ணின் காதில் விழவே இல்லை.\nஅதிவேகமாக சுழன்று கொண்டிருந்த பரிசல் மெல்ல மெல்ல சுழலை நோக்கியும் நகரத் துவங்கியது. அதைப் பார்த்த அந்தப் பெண்ணின் பதற்றம் இன்னும் கூடியது. தான் எதற்கு எதிராக அத்தனை முயற்சிகளையும் செய்கிறாளோ அதுவே அங்கு நிகழ்வதைக் காண்பது அச்சங்கலந்த ஏமாற்றத்தையே அளித்தது. அது அவள் உடல் வலிமையை பெரிதும் குறைத்தது. ஒரு கட்டத்தில், சுழலுக்கு சற்று அருகே பரிசல் வந்துவிட்டது என்பதைக் கண்டவுடன் \u0026ldquo;ஓ!\u0026rdquo;, என்று கூச்சலிட்டபடியே தன் துடுப்பை தூர எறிந்தாள். வியர்வையால் நனைந்த அவள் முகத்தை கால் முட்டிக்கு இடையில் புதைத்துக்கொண்டு கூச்சலிட்டுக்கொண்டே அழத் துவங்கினாள். துடுப்போ சுழலுக்கே போய் விழுந்தது. சுழலும் அதை விழுங்கிக்கொண்டது.\nஅந்தப் பெண் துடுப்பு வலிப்பதை நிறுத்தியவுடனேயே பரிசல்காரன் விரைந்து செயல்படத் துவங்கினான். பரிசலின் சுழற்சியைத் திறமையாகக் கட்டுப்படுத்தி, அதை படித்துறைக்கு கொண்டு சேர்த்தான். நன்கு பயந்திருந்த அந்தப் பெண்ணுக்கு ஒரு கை கொடுத்து கரையேற்றினான். இது அனைத்தையும் கரையிலிருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்த மற்ற இரு பரிசல்காரர்களிடம் அவளை ஒப்படைத்துவிட்டு, குடிக்க நீர் கொண்டு வந்தான். அந்த நீரை மடக் மடக் என்று குடித்துவிட்டு அந்தப் பெண் பெருமூச்சு விட்டபடியே தரையில் உட்கார்ந்தாள். படித்துறை அருகே இருந்த ஈரச் சாக்கில் நேற்று மாலை பிடித்த மீன்களிலிருந்து இரண்டை எடுத்து பரிசல்காரன் அந்தப் பெண்ணிடம் கொடுத்தான். \u0026ldquo;அவ்வளவு பதட்டமா உனக்கு! இந்தா! இந்த மீன பிடி. இது வச்சு கொழம்பு வை!\u0026rdquo;, என்று சொன்னான். அவளும் அந்த மீன்களைப் பெற்றுக்கொண்டு மெல்ல வீட்டிற்கு நடந்தாள். பரிசல்காரனும் தனக்கு சகுனம் சரியில்லை என்று சொல்லிக்கொண்டு, பரிசலை படித்துறையில் கவிழ்த்துவிட்டு மரத்தடியில் போய் படுத்தான்.\nசில மணி நேரங்கள் கழிந்தன. ஒரு வாட்டசாட்டமான வாலிபன் அந்தப் பக்கம் வந்தான். \u0026ldquo;அண்ணே! பொழுது வீணா போகுது. போயி மீன் பிடிப்போமா?\u0026rdquo;, என்று மற்றொரு பரிசல்காரனை பார்த்துக் கேட்டான். \u0026ldquo;சரி வா தம்பி. போவோம்.\u0026rdquo;, என்று சொன்னபடியே பரிசல்காரனும் மெல்ல எழுந்தான். \u0026ldquo;இந்தா, துடுப்ப பிடி.\u0026rdquo;, என்று நீட்டினான். அதைப் பெற்றுக்கொண்டு வாலிபனும் பரிசலில் ஏறினான். பரிசல்காரனும் ஏறியவுடன் மெல்லத் துடுப்பு வலிக்கத் துவங்கினான். பரிசலும் சீராய் நகர்ந்து சுழலை நோக்கிச் சென்றது. \u0026ldquo;டே தம்பி, அந்தா ஒரு கூட்டம் மேயுதே, அத புடிப்போமா?.. ஆனா, அது கொஞ்சம் பூதத்துக்கு கிட்டத்துல இருக்கு, என்ன செய்ய?\u0026rdquo;, என்று அந்த வாலிபனிடம் பரிசல்காரன் கேட்டான். \u0026ldquo;அது ஒன்னும் சிக்கல் இல்ல. நா மட்டும் துடுப்பு வலிக்கறேன். நீங்க நல்ல பதிஞ்சு உக்காந்துகிட்டு, ரெண்டு கைய்ய வச்சு வல போட்டு இழுங்க. புடிச்சிடலாம்.\u0026rdquo;, என்று உறுதியளித்தான் வாலிபன். \u0026ldquo;இருந்தாலும் அந்த கூட்டம் கொஞ்சம் பூதத்து கிட்டத்துலதான் மேயுது. பாத்து!\u0026rdquo;, என்று எச்சரித்தபடியே பரிசல்காரன் வலை வீச தயார் ஆனான். சுழலுக்கு சற்று நெருக்கத்தில் பரிசல் வந்தவுடன் சரமழை போல் வலை குளத்தில் விழுந்தது. என்னதான் இருவருக்கும் இடையில் ஒத்திசைவு நன்றாக இருந்தாலும், அந்த கூட்டத்தின் எல்லா மீன்களும் வலையில் அகப்படவில்லை. சிலது இன்னும் ஆழத்தில் மேய்ந்துகொண்டுதான் இருந்தது. அதற்கு ஆசைப்பட்டு இன்னும் ஆழத்திற்கு சென்றால் அபாயம் என்று இருவரும் உணர்ந்தனர். ஆக, பிடித்ததை பரிசலில் ஏற்றிக்கொண்டு, மெல்ல கரை திரும்பினர். மீன்களின் துடிப்பு அடங்கியவுடன் அந்த வாலிபன் பிடித்ததில் கால் பாகத்தைப் பெற்றுக்கொண்டான். \u0026ldquo;இத சந்தைல வித்து காசாக்கிக்கிறேன்.”, என்று சொல்லிக்கொண்டே அங்கிருந்து நடந்தான். நிறைய மீன்கள் பிடித்த மகிழ்சியிலும் சோர்விலும், பரிசல்காரன் கரையில் பரிசலை கவிழ்த்துவிட்டு, அதன் பேரில் தலைவைத்து உறங்கத் துவங்கினான்.\nஇதையெல்லாம் இத்தனை நேரம் அருகிலிருந்த மரத்தின் கிளையில் உட்கார்ந்துகொண்டு பார்த்திருந்த சிறுவன் ஒருவன் சட்டென்று தாவி கீழே குதித்தான். அவன் கையில் ஏதோ பிடித்திருந்தான். மூன்றாவது பரிசல்காரனிடம் ஓடினான். \u0026ldquo;சீக்கிரம் எழுந்திரி! நா உங்க பிரச்சினைக்கெல்லாம் தீர்வு கண்டுபுடிச்சிட்டேன் என்று கையில் பிடித்திருந்ததை நீட்டினான். அவன் உட்கார்ந்திருந்த மரத்தின் கிளைகளை உடைத்து நங்கூரம் ஒன்றைச் செய்திருந்தான். அதை வாங்கிப் பரிசோதித்தான் பரிசல்காரன். \u0026ldquo;இத போட்டா பரிசல் நின்னிடும்!\u0026rdquo;. என்றான் சிறுவன். \u0026ldquo;இதுகூட நல்ல யோசனையாதான் இருக்கு.\u0026rdquo;, என்று சொல்லி பரிசல்காரன் நங்கூரத்தை திரும்பச் சிறுவனிடம் கொடுத்தான்.\nபடித்துறையில் கவிழ்ந்திருந்த பரிசலை குளத்தில் தள்ளினான் பரிசல்காரன். வலையையும், கயிற்றையும், நங்கூரத்தையும் உள்ளே போட்டுக்கொண்டு இருவரும் ஆளுக்கு ஒரு துடுப்பை எடுத்துக்கொண்டு பரிசலில் ஏறினர். பரிசல்காரன் மெல்ல துடுப்பை வலிக்கத் துவங்கினான். பரிசல் சுழலை நோக்கி நகர்ந்தது. இதற்க்கிடையில் சிறுவன் அவன் துடுப்பின் ஒருமுனையில் நங்கூரத்தை கயிறுகொண்டு கட்டினான். துடுப்பின் மற்றொரு முனையில் ஒரு நீளக் கயிற்றின் ஒரு முனையைக் கட்டினான். அந்தக் கயிற்றின் மற்றொரு முனை பரிசலின் விளிம்பில் கட்டினான். \u0026ldquo;பூதத்துக்கு எவ்வளவு கிட்டத்தில் முடியுமோ போ!\u0026rdquo; என்று சொன்னான். பரிசல் சுழலுக்கு மிக நெருக்கத்திற்குச் சென்றது. அப்பொழுது தன் கை பலத்தையெல்லாம் பயன்படுத்தி தன் துடுப்பை சிறுவன் நீரினுள் எறிந்தான். நங்கூரம் கட்டியிருந்த முனை குளத்து மணலில் குத்திக்கொண்டு நின்றது. பரிசலும் பூதத்து வாய் அருகே மிதந்தது. பரிசல்காரன் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான். சட்டென்று அங்கு மேய்ந்துகொண்டிருந்த ஒரு பெரிய மீன் கூட்டத்தின் பேரில் வலையை வீசினான். மொத்த மீனும் சிக்கிக்கொண்டது. அதை பரிசலில் தூக்க முயன்றபோதுதான் அதன் கனத்தை பரிசல்காரன் உணர்ந்தான். அது இதுவரை அவன் ஒரே தடவையில் பிடித்த மீன்களின் எடையைக் காட்டிலும் பல மடங்கு அதிகமாய் இருந்தது. முதல் முறை முயற்சித்தான். நீரிலிருந்த பாதி தூரம்கூட அவனால் வலையை இழுக்க இயலவில்லை. தன் விரல்களால் அவன் தோள்களை பிடித்துக் கொடுத்துக்கொண்டான். வலி எடுத்தது.\nமீண்டும் ஒருமுறை முயற்சித்தான். உடல் வியர்த்தது. கை வலியை பொருட்படுத்தக்கூடது என்று \u0026ldquo;ஓ!\u0026rdquo;, என்று கத்திக்கொண்டு இழுத்தான். இதைப் பார்த்த சிறுவனுக்கு பயம் வந்தது. சற்று நேரத்திலேயே அவன் அழத் துவங்கிவிட்டான். \u0026ldquo;என்னடா ஆச்சு?\u0026rdquo;, என்று வலையை இழுத்தபடியே பரிசல்காரன் கேட்டான். \u0026ldquo;நா வர வரைக்கும் நீங்கெல்லாம் நல்லா மீன் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்தீங்க. இவ்வளவு வலியெல்லாம் இல்ல. நா வந்தேன், எல்லாம் கெட்டுது! நா வந்துருக்கவெ கூடாது.. என்ன மன்னிச்சிருங்க!\u0026rdquo;, என்று விம்மி விம்மி அழுதபடியே சிறுவன் சொன்னான். \u0026ldquo;என்னடா சொல்ற!\u0026rdquo;, என்று பரிசல்காரன் கேட்டு முடிவதற்குள், சிறுவன் தரையில் குத்தியிருந்த நங்கூரத்தின் கயிற்றைப் பிடித்து இழுத்தான். நங்கூரம் நீரின் மேலே மிதந்தது. பரிசல் அதிவேகமாகச் சுழலத் துவங்கியது\u0026hellip;.\n— அயலவன்\nArtwork: Maithreyi R ","date":"2 November 2025","externalUrl":null,"permalink":"/short_stories/kulathu_boothathu_suyasaritham/","section":"","summary":"A Tamizh short story","title":"குளத்து பூதத்து சுயசரிதம்","type":"short_stories"},{"content":" Chapter 1: Art - The Absurd Ambiguity # The remnants of what was once a KSRTC bus carried us towards the Arabian sea through the Western Ghats. The highways of Karnataka that seeped through the hill range were constantly proving the law of inertia. The bus driver was treating the steering wheel much worse than extremists treating historical narratives, twisting and turning it to aid his momentary aspirations.\nAccompanied by a friend, I was on a week’s mission of generally grazing around the coastal towns of Karnataka. Throughout the trip we were doing what V.S. Naipaul describes the law courts of Pakistan to be doing after every Namaz bell; moving from a state of doing nothing to absolutely nothing.\nWith pairs of headphones gently clinging on to our ears, we let music expose the essence of our realities. At some point in the ride, we resembled coconut trees during a storm, swaying violently, partly to the music and mostly due to the bus driver treating the steering wheel like a DJ board. The magical moments in the voyage were those when the shared and the personal journeys coincided in some sense or the other. This included things such as the plastic flower garland dangling near the windshield moving in sync with the rhythm of a song or some random child on the bus smiling at the very moment when the melody of a song starts to make you feel like levitating. The journey of life with the commentary of music made even the supposedly mundane things seem intensely passionate.\nWhile reality kept revealing itself to the charms of human-made sounds, a hand patted my shoulder. It was my friend, asking me to remove my headphones. The obvious signs of a trance, the inevitable accompaniment of good music was explicit on his face. “I….. I have a question” his voice uttered, visibly struggling in the process of reorienting with the environment after a musical hurricane.\n“It is said that we human beings were either created or we have evolved into our present state over the span of some years in the history of this planet” he began the question, his hands beginning to paint the air dramatically.\n“There are things around us that are said to have been here much before us or much before we became something close to what we are today. Trees, plants, mountains, rocks, soil; these things have been here for a much longer time than we have. Somehow, we have understood these things”\n“Understood? What do you mean?” I interrupted.\n“Understand….. .Well, not completely. We have understood these things at least functionally. We have learnt to use the bark of trees and make useful furniture. We have learnt to use soil, make bricks out of it and build houses using them. Do you get what I mean? We have understood what these things are and can be used for. But art, something that is fundamentally understood to be a human creation, seems to be completely beyond even our functional understanding of stuff” he paused, promptly sensing my “what-do-you-mean?” look.\n“Why do we need art? We don’t know! But, it is an intimate part of all our lives. Isn’t this absurd?” he exclaimed!\n“Not really, I think we all know that. We all know that if we begin to question the purpose of art, sooner or later we reach a point where we say we don’t know. Entertainment, expression of human creativity and bringing people together are some answers we procure as we move towards that point. But, beyond all this we can only say we don’t know and we all seem to know that” I said, with a broad smile.\n“Exactly!\nWhat is art\nWe don’t know!\nWhat is not art\nWe don’t know either\nWhy do we need art\nWe don’t know!\nWhere does our art come from\nWe don’t know!\nWe just don’t know anything at all about art. Yet, it is an inevitable part of all our lives. We all actively participate in the production and experience of art, without knowing about any of this or even bothered by it.\nThere is a door in our house. We know it comes from a tree. We have bricks in the wall. We know it comes from soil. We have rice and we know it comes from a plant. We have clothes and we know it comes from cotton. We also have art…. But, we don’t know where it comes from! We hum random tunes. Do we think about where they came from? People sketch stuff. Where was the art before it was sketched? Why did the person bring something from somewhere and sketch it?\nWe human beings who know something about the things on the planet that have existed before us, have absolutely no clue about something that is fundamentally our own creation. Is it because of the enormity of art or the incapacity of the human mind to comprehend its own creation?” he asked, gradually letting language seep through the silence following the musical storm.\n“What were you listening to?” I asked him, trying to identify the actual culprit behind this ramble\n“Beethoven…. 6th symphony…. 5th movement…” he stuttered, like a guilty criminal confessing his crimes\n“No wonder” I thought.\n“Beethoven has triggered your Socratic spirit” I remarked.\n“I was right here, sitting next to you on the bus” he continued, unapologetically ignoring my comment which I still consider worthy of a gentle chuckle if not hours of sustained laughter.\n“I put on my headphones and played the song. But, the music took me somewhere. For a moment, I forgot that I was sitting on this bus that is taking me to Udupi, along with my friend with whom I had planned this trip a month ago. I forgot all about that! I forgot where I am, what I was doing and who I am in the first place. The music took me to a place beyond all this. I don’t know where or how. But, I know it happened as much as I have no clue about its how(s) and why(s). My immediate question after the experience was, can I ever know about all this? Can anybody know about this? Let’s say, I gather all of humanity and ask them, where do you guys go when you listen to good music? I don’t think anybody would know!”\n“You know, this has been my only source of reassurance after such experiences. When art takes me somewhere, to the realm of the unknowable so to speak, my only source of reassurance after that is the fact that it remains unknowable to everybody. That makes me feel like we are all in this together, trying to figure it out, trying to understand where art comes from and where it takes us” I said, smiling rather sheepishly.\n“Yeah….yeah. We all seem to know that we don\u0026rsquo;t know a lot about art. We all seem to be aware that the fundamental premise of art is quite obscure. Yet we engage with it, more freely than most other things in life. We have developed objective parameters to distinguish good art from bad art, when we don’t know what art is and where it comes from in the first place. This seems absurd.\nYet, the absurdity does not make art seem like a pointless endeavour. On the contrary, it validates its presence for me. Somehow, it is precisely this absurdity that makes art all the more attractive for me. Isn’t this absurd too?” he concluded.\nThen, he put on his headphones and continued listening to music, completely oblivious to the fact that he just finished delivering a sermon on art and its absurdity.\nAs much as the entire sermon was an intrusive ramble, the question that it fundamentally raised was profoundly disturbing. In the sphere of human life, the role that art plays seems to be obscure beyond a certain degree of reasoning. It accompanies humanity in almost all of its endeavors. The luxuries of affluent societies are spent in art creation. The adversaries of human life are fended off by art. Yet, what art really does here is a question that remains devoid of a reasonable answer. We tend to take this for granted like most other unanswerable questions that we are confronted with. Otherwise, this premise leads us to confront the daunting pointlessness of what we consider to be one of the most creative expressions of human life.\nChapter 2: A Little Too Strange # After a few hours of cascading through the western ghats we got out of the dead bus that had found itself a grave in one corner of Udupi bus stand. The residue of good music and the subsequent ramble seeped through our body systems, making us feel slightly more alive than usual. After helping ourselves with what seemed like a “last supper” table full of Udupi tiffin, we generally started wandering around the town. Comical imaginations of Krishna, Madhvacharya and their bhaktas were found all over the place, alongside some unfathomably tasty bonda(s) and masala dosa(s). The number of languages that one heard throughout the settlement was a consistent marker of its cultural diversity.\nTamil speaking shopkeepers were selling devotional accessories. Kannada speaking policemen were directing crowds. Tulu speaking boys were sitting on top of compound walls, playing violent video games on their phones. Telugu speaking families were arguing their way around the settlement. An almost eccentric group of Malayalam speaking college students were pacing towards the Krishna temple, engaging in collective noise production. Rajasthani travellers had parked their buses in what they thought were the sides of the road and started flipping their chapathis in the middle of the traffic. Some Marathi and Bengali families were also loitering around the place.\nRussians, Europeans and Americans who had converted to Hinduism were propagating the activities of their missionaries, calling out random strangers and politely reminding them that their souls are eternal.\nWe walked through all this, trying to view and comprehend a miniscule portion of the complex human activity. In between this venture, we sat ourselves down in a restaurant, in order to refuel our abdominal cavities for the next leg of the exploration. Concoctions vaguely resembling tea and coffee were served, along with some undefinable evening snack disguised in hot oil and abandoned in a lake of coconut chutney. My friend was carrying a tripod which he had placed on top of the table in order to free himself of all possible baggage while indulging in the obnoxious meal.\n“Sir, eeeeeeh, what…what…what is that? Tripod eh?” asked a voice, with an accent not as urbanised as the outlook of the speaker.\n“Yes sir!” my friend replied.\n“See… I have a youtube channel. That’s why I am asking. How is it? Is it convenient to hold? Are the videos any less shaky?” the man asked, camping inside his loose blue t-shirt pinned to the table adjacent to ours\n“Yes yes. It is very convenient to hold onto. I have been using the tripod to capture timelapses mainly” my friend replied, smirking, perhaps at the unexpected acknowledgment for his cinematic endeavours.\n“How much did it cost?”\n“Around 300 to 400 rupees\n“Is that it?”\n“Yes yes. Do you want it? Take this if you want” my friend offered, handing the tripod to the stranger.\n“No no! I just wanted to enquire” he replied, showing the first signs of a smile, though a very sheepish one.\nThe very next second, urgently rearranging his posture, he turned to the waiter who had parked himself in the table next to our’s and started commanding in Tulu (a local tongue).\n“What are you staring at? How can we talk if you keep staring at us like that? Move aside. We are trying to have a conversation” he ordered, his voice sounding unprecedentedly sharp and cold.\nThe conversation continued only after the puny waiter hesitantly moved away from our table. The stranger introduced himself to be a digital library keeper by the name Anish K (pseudonym of course). He then asked us about who we were, what we were studying, the purpose of our visit and what our plan was for the evening.\n“Nothing much! We have been going around Udupi. We went to the Krishna temple in the morning and then walked all around the place, munching on a lot of edible things. Now we are planning to go to Malpe Beach in the evening. That’s it” my friend replied reluctantly, facially emoting skepticism towards the questioner’s emphasis on wanting to know the details\n“Malpe! Yeah, that’s an interesting place! Mmmhhh….” he said, sounding like a classical musician trying to find his pitch\nThe silence following what sounded like an inaugural note of a concert seemed intended by both its custodians.\n“Do you want to see a Kola?” Anish asked, calculatingly fracturing the silence.\nFor a moment, I could not help but imagine a cute little Australian bear jumping onto the table, for his pants looked suspiciously loose\n“That is not going to happen” I reassured myself\n“Just a moment ago, I was texting my friend from Udupi, asking her if she knew something about the Kola. Yes yes, we would love to see it” my friend replied on behalf of the two of us, as though he was intuitively aware of my intrinsic interest in looking at small-sized vegan bears.\n“What are you talking about?” I wanted to ask but it was too late!\n“So, the Kola is happening in a place called Babbarya Pade, near a village called Kalmadi. It is my native. The deity is my kula daiva (the deity of a clan). The kola is for him. It starts at around ten in the night and goes on till early morning. You can take a bus until Kalmadi and then walk to the hill. Pade in Tulu is hill, so Babbarya Pade is the hill of Babbarya. He is the daiva. Today, the kola is for him” Anish lectured, giving us the directions and a crash course in local geography and history.\nBefore either of us could respond, he continued\n“So, the Kola is a very sacred thing. This time of the year, December to March, that’s the season. A lot of Kolas are happening in and around Udupi today. Babarya Pade is in my native village. That is why I am inviting you there. You said you liked cinema and you also liked Kantara. Right? Come here tonight. You can use your tripod and click a lot of photos” he suggested, finally addressing the object that stimulated the entire conversation.\nThe moment he mentioned the film Kantara, I knew what he was talking about. He was inviting us to a bhoothakola, a shamanistic ritual practice prevalent in the region of Tulunadu. Shamanism is a term that denotes religious or spiritual practices that typically involve a practitioner interacting or embodying spirits through altered states of consciousness, such as a trance. The bhoothakola is a practice that involves a kola dancer getting possessed by the daiva and then interacting with the people of the village, granting boons and addressing their queries. This practice has a long history and is an important symbol of their culture for the people of Tulunadu. The recent Kannada film, Kanthara had summoned unprecedented international attention to this practice, becoming the contemporary symbol of this age-old tradition.\n“Will you guys come though?” Anish asked, suddenly sounding very polite\n“I usually don’t invite people to this ritual because they tell me they would come and never turn up” he remarked, getting up from his chair\n“Don’t worry. We will definitely come” my friend replied.\n“See you in the night then” he said, after giving us his contact information, smiling as he walked out of the restaurant.\n“So what do we do?” my friend asked me.\n“What do you mean, what do we do? You just told him that we would come!\n“Yeah, that was part of the flow of the conversation! Now you tell me! What do we do? Do we go?\n“I don’t know!” I exclaimed.\nThe evening that followed was spent in the hypothetical analysis of the million possible ways in which the evening could go wrong.\n“Do you realize that he is an absolute stranger? We haven’t seen him before. We don’t know if we will ever see him again. How can we just trust him and go there?” I asked my friend.\n“Why not? What do you think will happen?” he enquired, equally indecisive.\n“I don’t know!” I exclaimed.\n“Maybe he wants our kidneys” he suggested, after contemplating for a few hours. “What the hell! Why would he want our kidneys?” I asked indecisively, also about whether or not I ought to be crying or laughing at the premise of our discussion\n“Well, he saw us drink the tea and coffee from that restaurant. He probably thought, if their kidneys can deal with that, it can deal with anything” he suggested, with unwavering conviction in his proposition\nChapter 3: The Formless Takes Form # After a few more hours of being as indecisive as the wipers on a windshield, we finally arrived at Babarya Pade at around 10:30 in the night. It was a tiny hillock overlooking the town of Udupi, situated in a village named Kalmadi. A narrow mud road, parallel to a stream led our autorickshaw atop the hillock. Colourful garlands of LED lights dangling all over the place and tubelights tied to random poles and trees, marked the site of any typical Indian festivity. People carrying bouquets of dried coconut leaves and other easily inflammable material suggested a possible involvement of some sort of fire in the course of the night’s ritual.\nRows of plastic chairs were chaotically strewn around the newly cleared open ground on top of the hillock. The happenings in the space resembled a well formulated mathematical equation. The constants in the equation were, a cadre of slightly old men in white and whites, a pack of giggling women, some hiding behind their extravagant costumes while others behind their gleeful husbands. The variables were the derivatives that these constants had produced, their beloved embryos, otherwise known as children. The numerous interactions between these entities made the whole place seem like a mathematics textbook, filled with a lot of perpetually unsolvable problems, aptly recognizing the need for a god.\nPromptly serving this purpose stood the deity Babbarya, perched inside a modern concrete room painted bright yellow, at the centre of the scene. Several drummers from nearby villages had brought various kinds of Indian drums and were carefully preparing their instruments for the night’s performance. A music band had been summoned from Mumbai, perhaps to infuse some modernity into conventions.\n“Hey, you guys” called out a familiar voice.\nIt was Anish, now dressed in a funky costume, dark green-olive green and white being the dominant colours.\n“Ok, this man looks like a tourist guide now. He is probably going to ask us for a lot of money” my friend whispered, before shaking hands with Anish.\n“Happy you guys came\n“By the way” Anish whispered, “by any chance, have you eaten non-veg today?\n“Yes! Is that a problem?” my friend responded.\n“Eh……eh…..eh, no no not really” Anish stuttered, like a race car that ran out of fuel\n“Actually…” he continued after reconciling the confusion, “these rules are only for the locals and villagers. You guys are outsiders and you are from a metropolitan, so it\u0026rsquo;s alright” Anish reasoned.\nThis reminded me of a comment that my geography teacher had once made while discussing religious antagonism - “the problem with religion is not that it is devoid of all reason, but what counts as reason in its view. Anything is reasonable if gods are made to agree with it”\nFollowing this Anish stationed us in front of a bunch of old men floating inside their repulsively white costumes.\n“These are the elders of my village and the members of the committee that is responsible for organising the Kola every year. They take care of everything, beginning with collecting funds from every household in the village, to sourcing these lights and decorations” he said.\nAfter we greeted them, Anish said something to them in Tulu and immediately took us away from the cadre.\n“I had to introduce you guys to them first. It is sort of acquiring permission for you guys to be here, you see. Usually, outsiders don’t participate in these kolas. But nowadays, people from my own village are not interested in attending this. At least you guys are interested. That’s what I told them” he said\nFollowing this, he took us inside the temple and made sure that we had the dharshana (sacred beholding) of the deity Babbarya.\n“He is Babbarya, the deity of the fishing community” Anish pronounced, typically like the character in every biblical story who is first to recognize the godhood of the hero. We stood there staring at the stone idol that appeared to be choked by several layers of flower garlands, decorations and numerous religious offerings. The brahmin priest who was standing next to the deity, greeted us with bags of prasadha (sacred offering).\nTwo pathris (Kola dancers) in their grand costumes were seen inside the temple. One was finishing with applying a yellow pigment on his face, while the other sat on a plastic chair reciting something with a mini-drum resembling an udukkai (Tamizh - a small two sided hourglass drum) accompanying him. (Anish later informed that the pathri was reciting an oral Tulu text that talks about the history of the bhoothakola and the system of daiva worship that is prevalent in Tulunad).\nOnce the recitation was over, both the pathris dragged themselves up to the center of the hall, and faced the deity Babbarya. The man who had been helping the pathris dress up, hurriedly jogged into the scene. After making sure that his loose kavi dhoti won’t cause any further embarrassments, he dragged a coconut log and placed it vertically near the entrance of the temple. The space between the deity and the log was marked sacred, for human ascendance and divine descendance were about to culminate and become one in that space.\nThe dhoti man dived into the scene once again. This time, to place two coconuts and a wooden axe near the log. After he promptly finished setting up, the last acts of eviction took place, clearing the space for the gods to arrive. The little conversations inside the hall suddenly came to an abrupt end. Silence filled the room.\n“You can start videographing from now” Anish whispered, sounding like a military commando before pulling the trigger.\nAll of a sudden, 10 - 12 drummers started playing their instruments, annexing the entire soundscape of the region. The entire hillock started vibrating. Eager eyes gazed at the pathris, who were about to become gods in sometime. The sounds of synchronic percussion gave a new character to the setting. The music supplemented and complimented the periodicity of the happenings in the space by embodying the idea of rhythm. Art created time and freed reality of its own. The bhoothakola had officially begun.\nThe pathris gradually started responding to the beats of the drummers. Very slowly, they started moving across the newly marked holy patch between the coconut log and the deity, swirling and hopping as they did. Then, the pathris placed a coconut each on top of the log and struck it open with the wooden axe, perhaps their last act with human credentials for the night.\n“Once the coconuts have been broken, the pathris will get possessed by the deities” Anish screamed, trying to make himself heard amidst a dozen drums\nSoon, the drumming got intense. The movement of the pathris became sharper, faster and appeared more violent. Their limbs cut through air, becoming godly as they did. Their bodies hurtled through space, summoning the divine as they danced. Their eyes, its white and black highlighted by the red and yellow pigments applied on their faces, were darting in the process of morphing human sight and divine gaze. The howls erupting from the mouths of the pathris announced the arrival of the deity, Babbarya. At the pinnacle of a truly artistic moment the human had become God.\nWhile witnessing all this, the day old sermon of my fellow traveller on art - the absurd ambiguity started replaying in my head.\n“There is a door in our house. We know it comes from a tree. We have bricks in the wall. We know it comes from soil. We have rice and we know it comes from a plant. We have clothes and we know it comes from cotton. We also have art…. But, we don’t know where it comes from!” he had said.\nBut, where does the tree come from? From a seed might be a valid answer, but where then does the seed come from? From the previous tree and that from the seed of a tree before it. In that case, from where did the first ever tree or seed come from? Likewise, where does the soil that makes up the bricks and plants that give rice and cotton come from? Likewise, where do I come from? It is not just art, but the inquiry into the origins of all things including oneself tends to infinitely regress into a realm of obscurity that appears to be fundamentally unknowable.\nNot just origins, but there seem to be parts of our reality that forever lie outside the realm of human understanding. We like to believe that over the years our ardent efforts to expand this realm has paid off. Yet, it has definitely not expanded to such an extent which has resulted in the evacuation of a part of reality that is perpetually unknowable and unintelligible to the human apparatus. This impenetrable portion of our realities is something that we confront on a daily basis. Different situations in our lives bring us in close proximity to this realm of the unknowable. Everyday we see reality originate and evanesce into oblivion and we live as part of it.\nAs inherently liminal and vulnerable beings, we are compelled to confront this oblivion on a quotidian basis. This compulsion seems to call for an establishment of a relationship with it. Our lives seem to consist of a great impulsion to consistently grapple with this mystery and our responses to it.\nArt seems to be that child born from the intercourse between that mystery and the dynamics of human faculty that responds to it. The body that art takes seems to represent the fundamentally unintelligible mystery permeating everything and the intelligible human responses to it, in a state of seeming cohesion and togetherness. Its form represents the formless. Its time represents the timeless. It has a logical foundation that constantly points to the numerous possibilities beyond it and an emotive quality that goes beyond feelings.\nThe form or body of art seems to simultaneously represent the mystery and the human response to it. Through the creative interplay of the two, art is able to produce a state of abstraction that drives the human beyond its own confines. At this point, the excellence of art seems to be in its ability to transcend the very form that it creates.\nChapter 4: The Vessels of God # The word pathri is a feminine gendered Tulu noun that denotes a container, or more literally, a vessel. The role of a pathri therein is to act as a vessel that carries the divine. Once possessed, the people of the village are no longer allowed to talk to the pathris directly, but only through a chosen set of mediators (usually the elders of the village or the brahmin priest).\nTherefore, once the pathris were possessed by the deity, the mediators sprung into action\n“Welcome Babbarya, welcome” a senior bhoothakola committee member called out in Tulu. Offerings were made and the newly arrived god was being treated like NRI-returns.\nFollowing this, the old men from the village started catapulting questions at the deity.\n“This part of the ritual is a closed discussion between the deity and the elders of the village. So, let\u0026rsquo;s wait outside” Anish instructed.\nAfter 15 -20 minutes of what appeared to be a symposium on everyday affairs, the drumming started again. This time, it was not as intense as it was at the start of the ritual. The beats seemed carefully chosen so that the drummers could play it for a long time without getting tired. Lanterns, bouquets of dried coconut leaves and fireballs were lit and distributed among the villagers. These new fires added warmth to the entire scene. A stout man, his artesian well-like skin drenching his clothes, carried a big bag filled with puffed rice mixed with different kinds of seeds. The two pathris majestically walked out of the temple hall, into the open space atop the hillock. Little children galloping around were promptly fished by their respective production units, clearing the way for the fresh godheads.\nThe pathris circumambulated the temple thrice, before climbing down the hillock. The man carrying the bag of puffed rice (mixed with seeds) followed them, periodically dropping some from the bag (perhaps to mark the pathri’s footsteps). The flock of mediators surrounded the pathris like ants dealing with spilt food particles. Following the army, the entire village walked in a cinematic procession. Children, old men and women, wedded couples in various stages of family life, fishermen, Anish and his acquaintances from the locality, all followed the pathris, marching to the rhythm of the drums and swaying along with the dance of the fires they held.\nAt the foot of the hillock, a huge mound of dried leaves, big barks of coconut trees, dried coconut shells, hay and several bundles of dried grass were heaped together. As soon as the pathris reached the scene, a team of youth, with evil smiles engulfing their faces, set fire to the mound. Like a sharp student catching on to concepts taught by the teacher, the mound was erupting in no time. It started spitting flames as tall as a two-storey building. The pathris and the drummers surrounded the fire and continued with their rhythm. They wore a robe of nonchalance that appeared to be safeguarding them from the heat.\n“This is a very important part of the bhoothakola ritual. The fire is lit in order to burn the…….eeeeh…. sins the villagers have committed.” Anish said, glowing as though his inner fire had finally met its outer match.\nThe pathris stood at the shores of the flame, casually peering at it, as they symbolically chucked in every act of sin the villagers had committed. The mischievous fire, now fuelled by the sins of humankind started growing gigantically. At the peak of its growth, it made the entire village seem like a settlement of sinners.\nAs the procession continued past the mountain of fire, Anish started lecturing about the bhootakola ritual.\n“This ritual is practiced mostly in the villages of Tulunad” he started, gathering his breath for what seemed like a sermon that would last for hours.\n“Only in Tulunadu, we have this system of daiva worship. Babburaja, Gorakajja, Babbarya, Koti, Chennaya, Panjuruli - these are the daivas of Tulunad… The villages of Tulunad are divided into several gudus (sacred territories or jurisdictions) among the daivas. Each gudu has a daiva. It is considered the duty of the daiva to protect the gudu. Any major work in any of these gudus are undertaken only with the permission of the daivas” he said, pointing at the pathris.\n“For example, just last year there was a roadworks project proposal. It was a central government project. A new highway was supposed to be laid in a village nearby. Even though there was a central government sanction, the work began only after a bhootakola was conducted and the daiva granted permission” Anish said, with an enormous smile of pride creeping across his cheek.\n“Irrespective of all that, once every year, a bhootakola is conducted for all these daivas. This part of the year is usually the season. At least 10-15 bhootakolas would be happening in Tulunad tonight. You just saw how a bhootakola takes place. This is the usual procedure, but there are several variations, from village to village and daiva to daiva” he continued explaining, as we followed the pathris in their procession to every house in the village.\nThe members of each household waited outside their homes, holding offerings for the pathris. This consisted of tender coconuts, flowers, fruits and other items that each family liked to offer to the daiva. The pathris touched and blessed the tender coconuts, which were then passed around the crowd for drinking. Verbal exchanges followed these material transactions. The mediators facilitated these transactions. Specific questions were answered, queries were addressed and general instructions were passed on.\n“Like how every gudu has a daiva, every household also has a daiva. See……” Aanish pointed to a brightly lit little room inside the house in front of which we were standing.\n“Each house has a daiva like this. Sometimes, it may be the same daiva as for the gudu. Sometimes, it is a different daiva. The pathris also talk with the daiva of each household” Anish explained.\n“What do they talk about?” I asked him.\n“Just a general conversation. They talk about the family, its protection…..like an internal compliance meeting between the daivas” he said, grinning.\n“Looks like your friend is putting the tripod to good use” Anish said, pointing at him holding onto the tripod and galloping at a distance. I stood there, watching him for a while as he bent his body joints in bizarre angles in the process of framing his shots.\nThe procession continued past several households. The water from numerous tender coconuts were emptied into the mouths of the villagers. Some men, exercising the privilege of having an inbuilt dispenser, started peeing in the sides of the lanes. The band from Pune, were belting it out of their drums in one corner of the lane. As the night proceeded, the streets of Kalmadi were overflowing with artistic and urinary outpourings.\n“Tell me about the pathris. Can anybody become a pathri?” I asked Aanish.\n“Its a good question actually…” he said, smiling at me with a child-like excitement.\n“No, not everybody can become a pathri. The pathris are from this caste called the nallike caste. Nallike in Tulu means dancer. So these people are from the dancer caste. Every time a new child is born in a nallike family, the parents check if it has the signs for becoming a pathri. If it has these signs, it is then taken to a senior pathri for training” he explained.\n“What are these signs?” I asked him.\n“I don’t know, but there are some signs” he reassured me.\n“What does this training consist of?”\n“It prepares them for being possessed. Did you see the pathri reciting something before the start of the kola? It is an oral text, like the vedas. The text talks about the history of bhoothakola. They are first taught to recite that. Then, they accompany the senior paathris to kolas for a few years. After that, they start conducting bhoothakolas on their own” he said.\n“Apart from conducting these bhoothakolas the pathris live a normal life. Some are auto drivers, some run little shops” he added.\nThe procession had now reached the main road (a state highway). Traffic was held captive on the sides of the lane, as the pathris walked onto the thar. Another fire, twice as large as the previous one, was lit on the other side of the road. Huge bags of religious offerings were chucked into the flames. The pathris offered coconut shells to it. Swallowing all this, the fire had become obese. As my watch struck midnight, the fat fire was burning down the stars.\nChapter 5: The Midnight Stroll # The night-long procession finally came back to the Babbarya shrine atop the hillock. A final round of questions were being answered before god departed from its vessels. My friend and I decided to depart before god and approached Anish with our final round of questions. Three plastic chairs were soon summoned and the discussion began.\n“Hey, I wanted to ask you something. Why did you call us today?” my friend shot his question.\n“Why, what happened? You did not like it eh?” Anish’s reflexes answered.\n“Let’s get to that part later. You tell me, when you met us in that restaurant, what made you think we would like to see a bhoothakola?” my friend pushed further\n“Aaah, that is very simple. You said you were from a metropolitan, right? But, you also offered me your tripod immediately. I have not seen anybody from a metropolitan behave like that. That sort of…..eh…..made me think about you guys differently. You also said you liked cinema and Kanthara. So all of that…. That’s it, and then I called you guys and here you are” he said, smiling broader than what we had seen since afternoon\n“Glad you brought up that tripod. Here you go” my friend said, handing out the tripod to him.\n“No no, that’s not what I meant. I said it was generous of you to do that. Not…” Anish stuttered.\n“I know I know… That’s not why I am giving you this! This night has been one that I will never forget in my entire lifetime. I am giving you something that will help you remember it too” my friend said.\nThe tripod was exchanged with warm smiles.\n“I have a question for you” I said to Anish after he settled down in his chair once again. “What is your take on all of this? Throughout the ritual, you were not directly involved in it. But, you seem to know a lot about it and certainly seem to respect and value it. Do you believe in all of this?” I asked.\n“See……” he began the sacred process of translating his feelings to language.\n“You can question the existence of God. Anybody can question the existence of God. That is between you and God. But, you cannot question the existence of faith. Because you see it. You see it exist. I need not see god but I see faith. So that’s why I am here” he casually threw the bunch of words, least aware of the lasting impact that it would have on me.\nWith good-byes bid, my friend and I started our midnight stroll. Six kilometres had to be crossed to reach our stay at Udupi. We decided to walk. Who would say no to a slow midnight stroll after witnessing such a night?\n“What sort of an answer was that!” I randomly exclaimed, disrupting the rhythm of our footsteps.\n“Shut up! Give me sometime” my friend responded.\nThe enormous silence of the coastal town held us captive for an hour. The drum-beat we had heard all night, continued to resonate in our footsteps\n“Yeah, what were you talking about?” he asked, his voice gently peeking out of the darkness.\n“The answer he gave to my question about his belief. That was quite profound\n“Oh yes, he just carelessly threw it at us!” he said gleefully.\n“He has positioned himself in a point where he can be at ease while he views the mystery of God and the meaning of ritual” I said.\n“Yeah, nicely put” he replied, returning my smile.\nAnother hour passed as we continued to remain the special hostages of the midnight calm.\n“Hey! We finally decided to trust the stranger and here we are! What do you think?” I asked, fracturing the silence once again. “I was just thinking about that! What if we had decided not to go to Kalmadi today. What would we have missed! Thank God” he said, grinning at his intended pun.\n“Its not really nice though. It is not nice to think it was really hard for us to simply just trust a person. It takes us so much. It is somehow burdening to think that we fundamentally consider every other human being to be a potential threat and have a tough time merely trusting them” I said.\n“Instinctually, I feel like blaming our upbringing. I feel like saying, we have been raised that way, conditioned that way! But, that does not justify it. I don’t like to see myself feel such a deep hesitation towards trusting another human. I want it to be much much easier! ” he said.\n“I think people like Anish and nights like this teaches us otherwise. Atleast, we have pushed ourselves to learn from it!” I said.\n“Yeah” he smiled, as the darkness of midnight swallowed us.\nPhotographs: Vaibhav P.H\n","date":"20 October 2025","externalUrl":null,"permalink":"/essays/the_vessels_of_god/","section":"","summary":"Entries from Udupi","title":"The Vessels of God","type":"essays"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj I see fires.\nI see flames all around.\nIn the flimsy glow of the street lamps,\nIn the table dances of the candle light,\nIn the blunt end of dark shadows,\nIn the colourful scribbles of a neighbour,\nIn the delightful smile and the gentle tears,\nHanging from the roof I sleep under,\nSeeping above the earth I wander, I feel the warmth that sustains and the light that slashes and kills. I see the endless dances of an eternal chasm that reminds me that I too shall one day perish. That I will be embraced by those prisms once and forever. And I shall become that and that alone\u0026hellip;\n— Ayalavan\n","date":"19 October 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/i_see_fires/","section":"","summary":"","title":"I see fires","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Vaibhav P.H ஞானத்திடல் என்றெல்லாம் கூறி,\nவேதப்பொருள் என்றெண்ணித் துதித்து,\nஓதியும், பாடியும் ஓங்காரமிட்டு,\nதேடி நாடி ஓடிவந்துப் பணிந்திடும் மலை பின்புலத்தில் கிடக்க,\nஅடியார் வீட்டு மாடியில்,\nதவிர்க்கவியலா அன்றாடமாய்,\nஅனுதினம் அமர்ந்து உய்க்கும் கழிப்பறை\nகண்முன்னே கிடக்க\n“இதில் எது புனிதம்? \u0026quot; என்ற கேள்வி மனத்தில் எழுந்தது.\nஆயிரமாயிரம் அடியார் பணிந்திடும் அண்ணாமலையா?\nமலை பணிந்த அடியார் அனுதினம் புகும் கழிப்பறையா?, தன்னையே மறக்கும் அனுபவம் இவ்விரண்டிலும் உண்டென்ற பட்சத்தில்…\n— அயலவன்\n","date":"19 October 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/ithil_ethu_punitham/","section":"","summary":"","title":"இதில் எது புனிதம்? ","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj சொற்கள் சாகையில்தான் எழுத்து பிறக்கிறது. அமைதி கேட்கையில்தான் இசையும் ஒலிக்கிறது. கல்லும் கழிகையில்தான் சிலை எழுகிறது. சுயமும் சிதைகையில்தான் காதல் மலர்கிறது. கட்டடம் நொறுங்கையில்தான் வீடும் அணைக்கிறது. உள்ளம் உரிகையில்தான் எண்ணம் தோன்றுகிறது. படைப்பும் சாகையில்தான் கடவுள் பிறக்கிறது\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"19 October 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/kada-ul/","section":"","summary":"","title":"கட-உள்","type":"poetry"},{"content":"","date":"27 July 2025","externalUrl":"https://www.youtube.com/live/c21MYNogVg4","permalink":"/talks/gandhi_the_writer/","section":"","summary":"","title":"Book Review: Gandhi - The Writer","type":"talks"},{"content":"","date":"27 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/talks/","section":"","summary":"","title":"","type":"talks"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj அன்பு செய் அன்பு செய் என்று அரற்றுவர் மனிதர். துன்பம் தலைநனைத்து நடுங்கும் பொழுதிலும் அன்புக் கதிர்கொண்டு குளிர்காய் என்பர். திக்குத் தெரியாது தத்தளித்து மிதக்கையிலும் அன்புக் கரையொதுங்கி வாழப் பழகென்பர். மகனின் சடலத்தை அணைக்கும் தாய்க்கு பொங்கும் ஊற்று அன்புதான் என்பர். வீழ்ந்த எதிரிக்கு கைகொடுக்கும் தோள்கூட தோற்றுப்போனது அன்பிடம் என்பர். காக்கும் கடவுளும் காணாது போகையில், அன்பின் வழிநடந்து தேடல்கொள் என்பர். சுற்றமும் நட்பும் சீற்றங்கொண்டு வெறுக்கையிலும், அன்பள்ளித்தந்து அரவணை என்பர். உதித்த தாய்மண்ணே அந்நியமாக்கி ஒதுக்குகையிலும், அன்பின் துணைகொண்டு தாய்நாடு சேர் என்பர்.\nஅன்பு செய் அன்பு செய் என்று அரற்றும் மானிடா, செய்ய வேண்டிய அன்பு யாதென்று சொல்! அன்பு யாதென்ற கேள்வியின் முன்னிலும், என் மொழியும் தோற்றது அன்பிடம் என்பேன்\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/anbusei_anbusei_endru_aratruvar_manithar/","section":"","summary":"","title":"அன்பு செய் அன்பு செய் என்று அரற்றுவர் மனிதர்","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj நித்தம் காலைக் கல்லூரி நடை,\nஎழும்பூர் குழந்தை மருத்துவமனைச் சாலையோரம்.\nவாழத்துவங்கிய சக உயிரினங்களுக்கு வாழும் வழியில் பல தடங்கல்கள்.\nகையுடைந்த குழந்தைக்கு கையற்றது ஆறுதல்; கால் ஊனக் குழந்தைக்கு கால் அறுத்தது ஆறுதல்; துடித்து நடுங்கும் குழந்தைக்கு சகவயதுப் பிணங்கள் ஆறுதல்.\nஇருத்தல் எனும் உன்னதத்தின் கோரங்கள் மேலெழ, அறிவியல் எனும் அற்புதத்தின் அடைக்கலம் நிழல்தர, மாற்றத்தையும் தேற்றத்தையும் நாடிக் கிடக்கும் மனிதர்கள்!\nமருத்துவமன வாயிலில் மாரியம்மன் சிலை, அறிவின் எல்லைக்கப்பாலுள்ள நம்பிக்கையைப் போல்! அறிவியல் நிழலில் இளைப்பாரும் மாக்களுக்கு பரிவின் உருவான பரப்பிரம்மச்சிலை! நாடி வந்த அறிவியல் கைவிடத்துவங்கினால், தேடிச் செல்லாதிருக்க ஆண்டவருக்கோர் இருப்பிடம்..\n— அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/aandavarukkor_iruppidam/","section":"","summary":"","title":"ஆண்டவருக்கோர் இருப்பிடம்","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj பத்து நிமிட சிற்றின்பம்,\nதேக சுகம்,\nஅலாதி இன்பம்!\nஇதழோடு பல முத்தங்கள்\nமெல்லிய சூட்டில்\nஇதமாய்,\nஇங்கிதம் அறியாத இதயங்களாய்\nஎங்கும் கூடுவோம்,\nஅதை அனுதினம் நாடுவோம்!\nபலர்சூழ இருப்பினும்\nநாம் இருவர் மட்டும்\nதனிமையில்,\nஓர்மையில்!\nஉன் அடையாளத்தில் நான் கொஞ்சமும்,\nஎன் அடையாளத்தில் நீ கொஞ்சமும்,\nபகிர்வோம்,\nசேர்வோம்!\nநாளுக்கு இரு வேளைகள்,\nநடுவில் அளித்தாலும்\nமறுப்பதற்கு மனமில்லை!\nஅடிமைப்படாதே என உலகத்தார்\nஅலறினாலும்,\nஎன்னை விடாதே என நீ எழுப்பும்\nகூக்குரல்,\nஉலகத்தவர் கைவிட்ட பொழுதிலும்,\nநீ என்னோடு இருந்ததால்\nஉன் குரல் உரக்க கேட்கிறது\nஎன் காதில்!\nகாதலியே!\nஎன் தலைக்கு\nஏறும் பித்தே!\nஉனக்காக பல போர்கள் உலகெங்கும்,\nவென்றேடுத்த என் கையில் நீ\nஎன்றென்றும்!\nஉன் உடல் வெப்பம்,\nஇணையதளத்தில் வதந்தியாய்\nஎன் உடலெங்கும் பரவுகிறது!\nஉன் சுவை,\nசில சமயம் இனிப்பாய்,\nசில சமயம் துவர்ப்பாய்,\nசில நேரங்களில் கொஞ்சம் காரத்தோடு,\nஎன பல்சுவையும் நாவில்\nதாண்டவமாடுகிறது!\nகாலையும் மாலையும்,\nநீ கொடுக்கும் முத்தம் இல்லையேல்,\nகாலம் உறைந்தே விடுகிறது!\nமுன் ஜன்ம வினைத்தொடர்ச்சி\nஇதவரை நீண்டதுபோல்\nஎன்றும் தொடர\nஉன்னையே வேண்டுகிறேன்!\nஎன் அருமை டீயே!\nஅன்புத் தோழியே!\nதேநீரே!\nசேர்ந்தே இருப்போம்,\nசார்ந்தே இருப்போம்,\nடீ\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/idhazhgal_piriyum_neram/","section":"","summary":"","title":"இதழ்கள் பிரியும் நேரம்","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj எனது எனினும் நான் என்ற எல்லைக்கு அப்பால் இருக்கிறது, என் இறுதி அஞ்சலி ஊர்வலத்தின் மகிமைகள். உன் பிணத்தை நான்தான் தூக்கினேன் என்று தாத்தாவிடம் சொல்லவேண்டும். நான் செத்த கதையை சிரித்தபடி கேட்டு சிந்தித்து மகிழவும் வேண்டும். சாவைத் தொடர்ந்து பணிகளோ ஏராளம். இல்லாத நான் எண்ணி ஏங்குவதால் என்ன பயன்?\n— அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/enakkappal_enathu/","section":"","summary":"","title":"எனக்கப்பால் எனது","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj எரிகின்ற பிணங்கண்டு ஏங்கினேன், எரிகையில் என்னை நான் பார்க்க வேண்டுமென்று\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/enginen/","section":"","summary":"","title":"ஏங்கினேன்","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj அலைமுகட்டின் தாளத்திற்கு அசைந்தாடிய பேராழி. மண்டியிட்ட கால்களிடம் ரகசித்த மணற்வெளி. பறந்திடும் வானத்தை பற்றிப்பிடித்த மலைப்பாறை. சிதறிய சிந்தனையை சேர்த்தளித்த கடல் காற்று. உதறிய எண்ணங்களுக்கு ஒளி ஊட்டிய நிலாக்கதிர். பருக்கை பருக்கையாய் பரவிக்கிடந்த விண்மீன் சமூகம். அழகின் அடைக்கலமாய் அமைந்த நிஜத்தின் நிழல்கள். அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் துடித்த\nமனிதத் திடல்கள்.\nஇளங்காற்றோடு வீசிய உலகின் புதிர்கள். எங்கிருந்தோ துளிர்த்த மனத்தின் விடைகள். இங்கே, அறிவென்ற எல்லைக்கு அப்பாலிருந்து,\nஅறியவியலாவற்றின் பிரதிநிதியாய், எங்கிருந்தோ வந்து ஆட்கொண்டாள் என்னை,\nகடலும், இசையும்\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/kadalum_isaiyum/","section":"","summary":"","title":"கடலும் இசையும்...","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj நள்ளிரவில், முன்பின் தெரியாத ஊரில், ஆளரவமற்ற கடற்கரைகளில் உங்கள் தனிமைகளை நீங்கள் கழித்ததுண்டா? எண்ணிலடங்கா மணற்துகள்களில் ஒன்றாய் கிடந்தபடி அந்தக் கடற்பரப்பை பார்த்ததுண்டா?\nஅப்படி பார்த்தபோது அந்தக் கடல் உங்களிடம் என்ன சொன்னது? அது என்னிடம் என்ன சொன்னது தெரியுமா?\n\u0026ldquo;நீ பொய்களை நம்புகிறாய்\u0026rdquo; என்றது.\n\u0026ldquo;என்ன பொய்? \u0026quot; என்றேன். ஓங்கி கன்னத்தல் அறைந்தது.\nபின்பு, \u0026ldquo;என்ன தெரியும் உனக்கு? \u0026quot; என்று கேட்டது.\n\u0026ldquo;எல்லாமே தெரியுமே! இப்பொழுது என்ன கேட்கிறாய்?\u0026rdquo; என்று வினவினேன்.\n\u0026ldquo;வெளிச்சம் தெரியுமா உனக்கு?\u0026rdquo; என்று கேட்டது.\n\u0026ldquo;தெரியுமே!\u0026rdquo; என்றேன்,\nதன் இருளையெல்லாம் ஒன்றுதிரட்டி என் முகத்தில் எறிந்துவிட்டு, \u0026ldquo;இப்பொழுது சொல், வெளிச்சம் தெரியுமா உனக்கு?\u0026rdquo; என்றது.\n\u0026ldquo;தெரியாது!\u0026rdquo; என்றேன்.\n“இருளைத் தெரியுமா உனக்கு?” என்றது\n“இதோதான் தெரிகிறதே!” என்றேன்.\nதன்னுள்ளிருந்து செந்நிலாவை உதிக்கச் செய்துவிட்டு,\n“இப்பொழுது சொல் இருளைத் தெரியுமா உனக்கு?” என்றது.\n“இல்லை, தெரியாது!” என்றேன்.\n“பசியைத் தெரியுமா உனக்கு?” என்றது.\n“இதோ, இப்பொழுது எனக்கு பசிக்கிறது. அது எனக்கு தெரிந்துதானே இருக்கிறது” என்றேன். தன்னுள் வாழும் மீனொன்றை சாப்பிட கொடுத்துவிட்டு,\n“இப்பொழுது சொல், பசியைத் தெரியுமா உனக்கு?” என்றது..\n“தெரியாது!” என்றேன்.\n“ருசியைத் தெரியுமா உனக்கு?” என்றது.\n“நீ கொடுத்த மீனின் ருசிதான் எனக்கு தெரிகிறதே!” என்றேன்..\nதன் உப்பையெல்லாம் காற்றின்வழி தூதனுப்பி வாயில் படியச் செய்துவிட்டு, “இப்பொழுது சொல், ருசி தெரியுமா உனக்கு?” என்று கேட்டது..\n“இல்லை, தெரியாது!” என்றேன்.\n“என் அழகைத் தெரியுமா உனக்கு?” என்று கேட்டது,\n“என் கண் முன்னே தானே இருக்கிறாய். தெரிகிறது!” என்றேன். தன்னுள் கிடக்கும் குப்பை கழிவுகளையெல்லாம் கரைக்கு அடித்து வரச்செய்துவிட்டு,\n“இப்பொழுது சொல், என் அழகைத் தெரியுமா உனக்கு?” என்று கேட்டது.\n“இல்லை, தெரியாது” என்றேன்.\n“என் அழுக்கைத் தெரியுமா உனக்கு?” என்று கேட்டது.\n“இப்பொழுதுதான் அடித்துக் கொண்டு வந்ததே, தெரியும்.” என்றேன்.\n“தன் உடலை சிலிர்த்துக் கொண்டு, மீண்டும் மீண்டும் அலைகள் அடிக்கச்செய்துவிட்டு, “இப்பொழுது சொல், என் அழுக்கைத் தெரியுமா உனக்கு?” என்று கேட்டது. அதன் அழகின் அலைக்கு ஆட்பட்டு,\n“ தெரியாது” என்றேன்.\nஉன்னைத் தெரியுமா உனக்கு?” என்று கேட்டது.\n“ஓ! நன்றாகத் தெரியுமே!” என்றேன்.\nநானே இல்லாத ஆழத்திற்கு எனை அடித்துச் சென்றுவிட்டு, “இப்பொழுது சொல், உன்னைத் தெரியுமா உனக்கு?” என்று கேட்டது.\n“தெரியாது!” என்று என் குரல் தழுதழுத்தது.\n“உலகைத் தெரியுமா உனக்கு?” என்று கேட்டது. “இதோ, என் கண் முன்னே விரிந்து கிடக்கிறதே. தெரியும்!” என்றேன். “நீரை வாரி முகத்தில் எறிந்து, என் இமைகளை மூடச்செய்துவிட்டு, “இப்பொழுது சொல், உலகைத் தெரியுமா உனக்கு?” என்று கேட்டது.\n“தெரியாது” என்றேன்.\n“இப்பொழுது சொல், என்ன தெரியும் உனக்கு?” என்று கேட்டது,\n“எதுவும் தெரியாது!” என்றேன்.\nநீட்டிய பாதங்களில் சில முத்தங்கள் விதைத்துவிட்டு, “இப்பொழுது வீடு செல்!” என்றது.\nநங்கூரத்தை கையில் பிடித்தபடி,\n“நான் வீட்டில் தான் இருக்கிறேன்!” என்றேன். என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்தது அந்தக் கடல்\n— அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/kadalum_pesiyadhe/","section":"","summary":"","title":"கடலும் பேசியதே","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj வெளுக்கத் துவங்காத கருவானம். காற்றோடு கலக்காத பனி ஈரம்.\nதீட்டிய கருவியோடு காத்திருந்த மரப்பலகை.\nவருவார் பசி போக்க கூண்டில் துடித்திருந்த சதை உடல்கள். ஓங்கிய கைவீச்சினால் ஒருமுறை தன்னிடமிருந்தே விடுதலை. கறிக்கடை சூழும் அதிகாலை குளிர் விரட்டும் குருதி,\nகலை, என்னைக் கொன்று பசி போக்கும் துடிப்பு\u0026hellip;.\n— அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/kalai_thudippu/","section":"","summary":"","title":"கலை துடிப்பு","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj நானென்பது ஒழிந்துபோனால், என்வழி பிறக்கும் கலை என்பதென்ன, உள்ளதொத்தப் படைப்புகளுக்கப்பால்? மற்றதின் நீட்சியைக் கடந்து, நான் பகிர்ந்த உயிரைத் துறந்து, சுவாசிக்க இயலுமா அதனால்?\nசுவாசிக்கத்தான் வேண்டுமா?\nநீள்வதென்ன கோட்டின் பிழையா? தன்னுள் கலப்பதென்ன வட்டத்தின் குறையா? வடிவங்களைக் கடப்பதென்ன கலையின் நிமித்தமா? — அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/kalai_nimitham/","section":"","summary":"","title":"கலை நிமித்தம்","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj காலத்துடிப்பில் உலகம் அசைகையில், காலம் படைத்தபடி இசை பிறக்கையில், காலம் கடந்தபடி ஓசை துளைக்கையில், காலமாகிக் கரைந்துப் போகையில், அன்பின் கண்ணீரில் அனைத்தையும் கண்டபடி அனாதையாகிறேன்\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/kalathudippu/","section":"","summary":"","title":"காலத்துடிப்பு","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Nikhil Bharadwaaj சாவை நிர்ணயித்துவிட்டேன்.\nஇன்னும் ஏன், செத்தேவிட்டேன். பிணமாய் பிறப்பெடுத்தேன். போர்க்களங்கள் விளையாட்டுத்திடல்கலாயின. பிணந்தின்னிப் பருந்தின் ஆசை முத்தம் என்னை கலையாக்கி மண் சேர்த்தது. சகப் பிணங்கள் உறவாயின. சாவே எங்கள் அன்பானது. சாவை மோகித்து புணர்ந்தேன். பெற்ற பிள்ளைக்கு சோறூட்டி வளர்த்தேன். பிள்ளையே நானென்று நம்பியபோதெல்லாம்\nசாவின் நகை கண்டு தத்தளித்து நின்றேன்\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/saavai_nirnayithuvitten/","section":"","summary":"","title":"சாவை நிர்ணயித்துவிட்டேன்","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj சொல்வதறியாது ஸ்தம்பித்து நிற்கையில், சொற்கள் கை கொடுத்தன; சொல்வதற்கு அல்ல; சொல்லியாவது பார்ப்பதற்கு\n— அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/sol/","section":"","summary":"","title":"சொல்","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj மனிதமே வந்தாறத் தழுவியது, தன்னந்தனியே கலையனுபவம் கொள்கையில் \u0026hellip; — அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/thazhuvu/","section":"","summary":"","title":"தழுவு","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj தனிமையை கலையாக்கி சமைக்கிறேன். உணவுத்தட்டுக்கள் பரிமாறப்படினும், வாய் புகும் சோறு மற்றொரு தனிமையின் குடலில்தான் விழுகிறது.\nருசி குறித்து கருத்துக்கள் பரிமாறப்படினும், அந்த அனுபவத்தை அறியாது துடிக்கிறது மற்றொரு நாக்கு. கரண்டி பிடிக்கும் கைக்கு தெரியுமா, வாய் புகாத சோற்றின் சுவையை? கலைக்கு விறகாகும் தனிமைக்கு தெரியுமா, அதை செரிக்கும் வெப்பத்தின் சூட்டை? — அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/thanimaiyai_kalaiyaaki_samaikkiren/","section":"","summary":"","title":"தனிமையை கலையாக்கி சமைக்கிறேன்","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Vaibhav P.H கல்லூரி நண்பனுடன் பள்ளிநாள் அனுபவங்களை பக்குவமாய் பேசிய தருணங்கள்.\nவந்திருந்த பாதையில் கண்டிருந்த காட்சியில் பொதிந்திருந்த ஒற்றுமையை பேசி நகைத்த பொழுதுகள். வேற்றுமைகள் இருப்பின் அகற்றிவைக்கப்பட்டன, உரையாடலின் தற்காலிக சுவை கூட்ட. டயப்பர் போடும் நாள்முதல் தினம் அடித்த கூத்தெல்லாம் காவியமாக்கி அரங்கேற்றப்பட்டன. திரைக்கதை வசனமெல்லாம் வரலாற்று சாசனங்கள். ஆணுக்குரிய பிரச்சனை என்று சிலவற்றை அடுக்கினோம். ஆணுக்கே உரிய பிரச்சனை என்று சிலவற்றை அடுக்கினோம். உடனிருந்தது பெண் தோழிகள் ஆயிற்றே, இரண்டாம் பட்டியல் தான் நீளமாய் இருந்திருக்கும் என்று சொல்லவா வேண்டும்?\nநீளத்தைப் பற்றி பேசுகையில்,\nசரி, அது வேண்டாம்!\nகிரிக்கெட் பால் கலாச்சாரம் முதல் கழிப்பறை அரசியல்வரை,\nகால்சட்டை ஓட்டை முதல்\nநட்போடு சேட்டை வரை,\nகிளாஸ்ரூம் காதல் முதல்\nகிளாஸ் பாட்டில் சண்டை வரை,\nபென்சில் எழுத்து முதல் பேனாவிற்கு வளர்ந்த கதை,\nகேலி கிண்டல் முதல் கேவலங்கள் நேர்ந்த முறை,\nஎன நாடகத்தின் காட்சிகள் ஒவ்வொன்றும் கம்பனுக்கு ஓப்ப! உடனிருந்த பெண்டிரெல்லாம் கவனம் இழந்து போகாதவண்ணம் பெண்ணினத்தை பாசாங்கு செய்து அவ்வப்பொழுது ஒரு பஞ்ச்லைன்.\nபஞ்ச்லைனுக்கு பதில் கொடுக்க, பெண்களும் அரங்கம் ஏற, \u0026ldquo;மூடிட்டு கேள்\u0026rdquo; என்று அடுத்த காட்சி துவங்கும்.\nகேலி கிண்டலும், கூச்சல் கும்மாளமும், நக்கல் நையாண்டியும், நவரச நகைச்சுவையும் என நாடகக் காட்சி எல்லாம் நிகரில்லா உச்சத்தில்! பள்ளிநாள் அன்றாடமெல்லாம் என்றோ நேர்ந்த அற்புதம்.\nபிள்ளைநாள் அனுபவமெல்லாம் என்றோ பதித்த கால்தடம். பாதை நீண்டுதான் இருந்தது.\nநாங்கள் பகிர்ந்த காட்சியில் பகிராத உணர்ச்சிகளே பயணத்தின் வாகனமாய் அமைந்திருந்தது.\nஅது அவனுக்கும் தெரியும்\u0026hellip; — அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/nanbargal_nikazhthiya_naadagam/","section":"","summary":"","title":"நண்பர்கள் நிகழ்த்திய நாடகம்","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Vaibhav PH கண்முன்னே கற்சிலை ஒன்று, கண்களுக்கெட்டாக் கடவுளின் உருவாய்; கற்சிலை கடவுளானது கற்பனையின் வித்து; புலனடிமைகளை நிஜத்தின் வெப்பம் வதைக்கையில், நிழலில் இளைப்பாற ஒரு கற்பனை மரம்; புலனடிமைகள் பதவி உயர்ந்து பரத்தின் அடியில் கிறங்கிக் கிடக்க; சங்கிலிகளுக்கு தங்கக் காப்பு, கதவுகளுக்கு வெள்ளிப் பூட்டு, சுவர்களுக்கு பல்வண்ணச் சாந்து. கற்பனை கற்சிலையானபின், அதன் அற்புதங்கள் கற்பிதங்களாகி, நம்பிக்கை நாகரீகத்தின் நடுவே; நம்புவோர்க்கு நன்நிழல் ஒன்று, நம்பாதோர்க்கு நரகக் குளிர்; உள்ளத்தில் உணர்ச்சிப் பொங்கி, மெழுகாய் உருக, கற்பனைமுன் மண்டியிடும் மனித மனம், \u0026ldquo;நம்பிக்கை\u0026rdquo; எனும் உன்னதப் பெயர் தாங்கி\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/nambikkai/","section":"","summary":"","title":"நம்பிக்கை","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bhardwaaj மனிதமே,\nமுரண்களின் பிரதிநிதியாய் பேசுகிறேன்! உங்கள் பிரதிநிதியாய் பேசுகிறேன்! நானும் ஒரு மயிராண்டி, உங்களைப் போலவே! முரண்கள் நிறைந்த மயிராண்டி நான்!\nமலைமுகட்டில் நின்றபடி கடற்கரையொன்று கண்டேன். நள்ளிரவு நாதத்திற்கு தாளமிட்டாள் ஆழியாள். கரையெங்கும் பல மின்விளக்கு, சிறிதும் பெரிதுமாய் பல வண்ணங்களில். கடல் ஆழத்தில் இரண்டு மின்விளக்கு, கருத்த படலத்தில் மிதந்த ஒளிக்கூரு. கண்ணை பறித்தது கடல் விளக்கு,\nஅதிக வெளிச்சம் கக்கியதால் அல்ல ; வெளிச்சம் கக்கிய கடற்கரையிலிருந்து விலக்கம் கொண்டதால். \u0026ldquo;அந்தக் கடல்விளக்கு போல் இருந்துவிடு\u0026rdquo; என்றது நான் சோறு ஊட்டி வளர்த்த அசரீரி. \u0026ldquo;தள்ளியே இருந்துவிடு என்கிறாயா? ஏன்?\u0026quot;\n\u0026ldquo;சட்டென்று கண்ணில் படுவாய்! பார்த்தாயா?\u0026quot;\n\u0026ldquo;விலக்கம் விளைக்கும் தனிமையைக் கூட கண்டுவக்கும் கண்கள் தேடுகிறாய்!\u0026rdquo; \u0026ldquo;தனிமையை தேடுகிறாய்; தனியாக இருப்பதற்கு அல்ல, தனித்து தெரிவதற்கு!\u0026rdquo; என்ன, நான் மயிராண்டி தானே?\n— அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/naanum_oru_mairandi_ungalai_polave/","section":"","summary":"","title":"நானும் ஒரு மயிராண்டி, உங்களைப் போலவே! ","type":"poetry"},{"content":" Artwork: Maithreyi R பல அடக்கு மதில்களாய் அமைத்துக்கொள்கிறோம் நம் சுயத்தை,\nபல நிலை அரண்களுக்கு நடுவே உள்ள கோட்டையைப் போல்!\nசில சொற்களுக்கு மட்டுமே அந்த அதிசய சக்தி,\nமாவீரன் கையெரிந்த வேலைப் போல்,\nசுவர்களனைத்தையும் தகர்த்து, சுயத்திலே தடம் பதிக்க…\n— அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/ninaivu/","section":"","summary":"","title":"நினைவு ","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bhardwaaj கடற் காற்று முகம் வருட,\nகாப்பி நெடி மூக்கைத் துளைக்க,\nசுயத்தில் பதியும் சொற்கள் ஒலிக்க,\nநினைவில் மலரும் பொழுதுகள் நீள,\nசிந்தனையோடு சிரிப்பும் கலக்க, புன்னகையோடு புரிதல்களும் வளர,\nகடிகார முள்ளும் சிதறி உடைய,\nஅரைத்த மாவு மீண்டும் அரைய,\nபுதிய உளுந்து ஒருபுறம் ஊற,\nகவிதை வரிகள் கதவை தட்ட,\nஇசையும் ஓரத்தில் அழகைக் கூட்ட,\nஇரண்டு பாடல்களுக்கு இடையே மலர்ந்தது எங்கள் உறவு\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/malarnthathu_engal_uravu/","section":"","summary":"","title":"மலர்ந்தது எங்கள் உறவு...","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj கூரைகளெல்லாம் உடைந்து நொறுங்க, கட்டிய சுவரெல்லாம் கரைந்தோட, சன்னல் நிலைகளெல்லாம தூசாகி, வாயிற் கொல்லை ஒன்றையொன்று தழுவ, அடுக்களை அனல் அணைய,\nகிணற்றடி ஈரம் காணாதுபோக, அடித்தளமோ கூரைகும்பமோ இல்லாத இன்மையை, முழுமையை, வீடென்கிறேன்\u0026hellip; — அயலவன்\n","date":"22 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/veedu/","section":"","summary":"","title":"வீடு","type":"poetry"},{"content":"","date":"13 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/projects/","section":"","summary":"","title":"","type":"projects"},{"content":" ","date":"13 July 2025","externalUrl":"https://tigsindia.com/projects/md/","permalink":"/projects/geography_as_melody/","section":"","summary":"","title":"Geography As Melody","type":"projects"},{"content":" ","date":"1 July 2025","externalUrl":null,"permalink":"/photography/the_dancing_lord/","section":"Photography","summary":"","title":"The Dancing Lord","type":"photography"},{"content":"","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/essays/","section":"","summary":"","title":"","type":"essays"},{"content":"","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/","section":"","summary":"","title":"","type":"poetry"},{"content":"","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/short_stories/","section":"","summary":"","title":"","type":"short_stories"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj உடன் பிறந்தால்தான்\nஉறவுகளா என்ன?\nவந்தடைந்தாலும் அவை\nஅஃதன்றோ?\nமுடிந்தால்தான் அவை\nநினைவுகளா என்ன?\nதிகழும் இன்னோடியேயது\nஅஃதன்றோ?\nகதைத்தால்தான் அவை\nமுயற்சிகளா என்ன?\nமனதுள் நினைத்தாலேயது\nஅஃதன்றோ?\nமடிந்தால்தான் அவை\nபொருள்பெறுமா என்ன?\nமுடியும் இந்நொடிக்கேயவை\nஅஃதன்றோ?\nஅகச்சிந்தையால் இணைவோற்கு\nவிதி என்ன?\nஇவ்விணைப்பின் விளைவே\nஅஃதன்றோ?\nநிலையான உரவிங்கு\nஉண்டா என்ன?\nஎனக்கேட்பார் தொடர்பே\nஅஃதன்றோ?\nசிதையாத உடல்\nஇங்குண்டா என்ன?\nசிந்திக்கும் இச்சுயமே\nஅஃதன்றோ?\nமாயாத உரவிங்கு\nஉண்ட என்ன?\nஇவ்வரிகளே அதன்\nஉயிரன்றோ?\n— அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/akthandro/","section":"","summary":"","title":"அஃதன்றோ? ","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj செடியாய் இருக்கும்வரை புதர்களும் மரங்களும் நிழல் தந்தன.\nஇன்று மரமாகிவிட்டேன்.\nவெய்யில் சுட்டெரிக்கிறது.\nகால் மிதிபட்டு நசுங்குவதில்லை நான்.\nஇடி மின்னல் தேவைப்படுகிறது.\nகிள்ளினால் முறிவதில்லை என் கிளைகள்.\nகோடாலியோ பெரும்புயலோ வேண்டிக் காத்திருக்கிறேன்.\nஎன் நிழலில் பஞ்சாயத்துக்கள் நடக்கின்றன,\nதீர்ப்புகள் வழங்கப்படுகின்றன.\nதீர்ப்புகளுக்கு அப்பால் உள்ள என் இருத்தலை பகிர்வார் இல்லை.\nபல கிளைகள் விரித்து வளர்ந்திருக்கிறேன்.\nஇலைகளோ நித்தம் துளிர்ப்பதும் உதிர்வதுமாய்.\nகானம்பாடும் பறவையெல்லாம் ஒரு கூடு தந்து செல்கின்றன.\nபடரும் கொடி வண்ணமொன்று சேர்க்கிறது.\nநானே சாய்ந்தாலும், முறிந்து விழுந்தாலும் வேர் மண்ணோடுதான் போகிறது,\nஆழத்தில், யார் கண்ணிலும் படாதபடி.\nஆடைகள் அணியாதவரை, அம்மணம் பொதுக்காட்சி.\nஇன்று பல உடைகள் பூண்டிருக்கிறேன்.\nஆடையின் ஆடம்பரங்கண்டு உவப்போர் இங்குண்டு.\nசில துணியை பொக்கிஷமாக்கி காப்போரூம் இன்றுண்டு.\nஅம்மணத்தை காண்பார் இல்லை.\nஆணிவேரோ, அம்மணமோ மறைந்து மூடிபோனபின்,\nஇருத்தலின் ஏகாந்தப் இன்பப் பேருவெளியில்,\nஎன்னையும் துறந்தபடி நிற்கிறேன்\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/indru_marmakivitten/","section":"","summary":"","title":"இன்று மரமாகிவிட்டேன் ","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj அலாதியான மனிதர்கள்\nஆழமான உறவுகள் என்றோ ஓர் நாள் அமைகின்றதே ஏன்? எதற்கு? எதனால்? எப்பொழுது?\nஎன்ற கேள்விகளையெல்லாம் அது வெல்கின்றதே\nவாழ்கின்ற நாட்களுக்கு பொருளொன்று வழங்கிடும் பொழுதாக அது ஆகுதே சாகும் நொடியதனில் வந்தவழி காண்கின்ற வினோதப் பொழுததனில்\nபாதையில் நின்றபடி வந்தவழி காட்டுகின்ற உயர்வான ஓர் உறவே\nவீழும் பொழுதிலும் வெல்லும் நாளிலும் உடன் நிற்கும் ஓர் கரமே உன்னோடு நான் இருக்கும் ஒவ்வொரு மனித்துளியும் சுய எல்லைகள் வளைகின்றதே\nஅங்கு நீ எங்கே? நான் எங்கே? இருவேறு சுயமெங்கே? அவை ஒன்றான நிலையாகுதே அங்கு நாம் உண்டு, நமதுண்டு, நம்மோடு பலவும் உண்டு உன்னதப் பொழுதாகுதே\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/unnatha_pozhuthakuthe/","section":"","summary":"","title":"உன்னதப் பொழுதாகுதே... ","type":"poetry"},{"content":" Art: Maithreyi R, Photograph: Vaibhav P.H கண்ணைக் கட்டிக்கொண்டு கண்ணாடியை பார்க்கிறேன்.\nஎன்னைப் பற்றிக் கொண்டு வாழ்க்கையை வாழ்கிறேன்.\nஅறிவை வைத்துக்கொண்டு அனைத்தையும் அளக்கிறேன்.\nபிரிவை எண்ணி உறவையும் துறக்கிறேன்.\nகூச்சலிட்டபடியே அமைதியைத் தேடுகிறேன்.\nநிஜத்தில் வாடியபடி நிழலை நாடுகிறேன்.\nவெறுமையில் விற்றபடி மக்களை பார்க்கிறேன்.\nதுறவர நிலையில் பந்தங்கள் வளர்கிறேன்.\nஅறியாமையை அறிய அனுதினம் விழைகிறேன்.\nமொழியை வளர்த்தபடி மௌனத்தை புரிகிறேன்.\nவிடைகள் சொல்லிவிட்டு வினாவை படைக்கிறேன்.\nஎழுதவும் செய்து விட்டு எண்ணத்தை தொலைக்கிறேன்.\nபழகவும் பழகிவிட்டு பாசத்தை மறக்கிறேன்.\nஅறுசுவை விருந்துண்டு விரதமிருக்க நினைக்கிறேன்.\nபருவமும் எட்டியபின் குழந்தையாகி சிரிக்கிறேன்!\n— அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/kannai_kattikkondu_kannadiyai_paarkiren/","section":"","summary":"","title":"கண்ணைக் கட்டிக்கொண்டு கண்ணாடியை பார்க்கிறேன் ","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj கிழித்த கோடுகள் கிழிந்துக் கிடக்கையில்,\nதளும்பாத நீர்குடம் பொங்கி வழிகையில்,\nதுள்ளாத இதயமொன்று துடிப்பற்று போகையில்,\nநில்லாத சுழலே நிரந்தரமாக்கிக் கிடக்கையில்,\nவற்றாத நதியொன்று வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தோடுகையில்,\nசொல்லாத மொழியெல்லாம் மௌனத்தோடு முடிகையில்,\nசெதுக்கிய கல்லொன்று சிலையாகி உறைகையில்,\nமெய்ப்பட்ட கனவுகளில் கரைந்திடாத ஆசைகளாய்,\nகைகூடிய பொழுதுகளில் முடிந்திடாத ஏக்கங்களாய்,\nஅன்றாடத்தில் அடைகின்ற அன்பாய்,\nபண்பாட்டிலே கசிகின்ற புதுமையாய்,\nதொடர்கிறது நமது சஞ்சாரம்\u0026hellip;\n\u0026ndash; அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/kizhitha_kodukal_kizhinthu_kidaikkaiyil/","section":"","summary":"","title":"கிழித்த கோடுகள் கிழிந்துக் கிடக்கையில் ","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj சஞ்சாரத்தின் சப்தங்களுக்கு இடையில்,\nஅமைதியில் கனக்க ஆசையுண்டு.\nமகோன்னதங்கள் முன்னெழுகையில்,\nமௌனத்தில் மேவிட விருப்பமுண்டு.\nவிருப்பு வெருப்புகளுக்கு அப்பால் நீளும் விண்வெளியில்,\nநிசப்தத்தில் நிறைந்திட ஆர்வமுண்டு.\nஈரப் புன்னகைகளை தொடரும் இருள் பரப்பில்,\nமொழியறுத்து மோகிக்க ஏக்கமுண்டு.\nநற்செயல் தீஞ்செயல் கடந்து,\nவினையாற்றி வீழ்ந்திட வேட்டலுண்டு.\nசாகும் நொடி தொடரும் இன்மையின் பள்ளத்தில்,\nபறந்து திரிந்திட நாட்டமுண்டு\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/sancharathin_saptham/","section":"","summary":"","title":"சஞ்சாரத்தின் சப்தம் ","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj சாகுங் கடவுளும்\nசாகாக் கடவுளும்\nஒன்றையொன்று தழுவியபின்\nஇறப்பென்ன பிறப்பென்ன\nகுணமென்ன நலமென்ன\nசொல் மனமே!\nபூணும் உடைகளும்\nஅதைப்பேணும் உடல்களும்\nவெவ்வேறன்று என்றானபின்\nநூலென்ன ஊணென்ன\nமெய்யென்ன திரிபென்ன\nசொல் மனமே!\nநாளும் தீஞ்செய்து\nவீழும் பகைவரை \u0026lsquo;\nகொல்லும் கயவருக்கு\nஅறமென்ன நெறியென்ன\nசரியென்ன தவறென்ன\nசொல் மனமே!\nபடைக்கும் பொருளொன்றும்\nபடைத்த பொருளொன்றும்\nஒன்றுதான் என்றேயானபின்\nஇறையென்ன நிலையென்ன\nமதியென்ன கதியென்ன\nசொல் மனமே!\nபாடும் குரல்வளையும்\nஅதைநாடும் செவிகளையும்\nஒருவனே கொண்டுள்ளபின்\nபாடலென்ன நாடலென்ன\nதேடலென்ன கொளலென்ன\nசொல் மனமே!\nநிலையான பொருளொன்றும்\nநிலையற்ற பொருளொன்றும்\nஒன்றாய் யாவுமாயானபின்பு\nஆக்கமென்ன அழிவுமென்ன\nகலவியென்ன கடையுமென்ன\nசொல் மனமே!\nதோன்றிய பொருளொன்றும்\nதோன்றிடாப் பொருளொன்றும்\nநாடுவதொன்றுதான் என்றபின்பு\nஅதுவென்ன இதுவென்ன\nவேறென்ன ஒன்றென்ன\nசொல் மனமே…\n— அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/sol_maname/","section":"","summary":"","title":"சொல் மனமே… ","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj கொண்டாட்டமும் கோலாகலமுமாய் வீடு! நீரூற்ற யாரும் இல்லாததால் மாடத்தில் வாடிக்கிடந்தது துளசிச்செடி\u0026hellip; காய்ந்து தொங்கிய இலைகளில் பாய்ந்தொளிரும் புன்முறுவல், \u0026ldquo;ஆடிக்கொள் நீ இன்று, தற்காலிகத்தின் மெல்லிய தாலாட்டிற்கு! துன்பமென்றும் தும்மலென்றும் நீ என்னிடம் வரும்போது சந்திப்போம்\u0026rdquo; என்பது போல்\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/tharkalikathin_thaalattu/","section":"","summary":"","title":"தற்காலிகத்தின் தாலாட்டு ","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj உற்றார் உடல் நீத்தார் என அவர் நிழல் வாழ்ந்த மற்றார் உரைக்க, அம்மக்களை தேற்றார் யாரும் இல்லாதததால் ஓட்டமாய் ஒரு பயணம்.\nநீங்கிய உயிருக்காக துயரங் கொஞ்சம்,\nஅது நீக்கிய உலகுக்காக துயரங் கொஞ்சம்,\nதாக்கிய வேகத்தினால் துயரங் கொஞ்சம்,\nதேக்கியே வைத்திருந்த துயரங் கொஞ்சம்\nபாக்கியும் இருந்தது துயரங் கொஞ்சம்.\nசோகத்தின் படலங்கள் தேகம் நினைக்க, விழியில் விரைந்தது வெந்நீர் துளி.\nஉலகை மறைத்தது சோகப் புனல், அண்டமே வேதனையில் அடங்கியது.\nசிரிக்கும் சிறுமியுள்ளும் சோகங் கொஞ்சம்,\nஉறங்கும் நாயினுள்ளும் தாபம் கொஞ்சம்,\nபாரே என் பார்வையில் சோகமயமானது!\nபார்ப்பவரின் படலங்கள் பார்வையின் பண்பையே பாதிக்கும் மாயத்தை எண்ணி வியக்கையில்,\nதுயரத்தின் துவாரங்கள் திருந்துக்கிடந்த அகவாயிலில், வேதனையே உருவான உறவினர்கள்.\nஓ! என்ற குரல்கள் சில,\nஓலமாய் ஒலித்த குரல்கள் சில,\nஉலுக்கிப் பார்க்கும் குரல்கள் சில,\nஉருகியழும் குரல்கள் சில.\nவிருப்பில்லாது விலகிவிட்டான், பொறுப்பில்லாது போய்விட்டான்,\nஉடலைப் பேணாது மாண்டுவிட்டான்,\nஉபாதை உரைக்காது மடிந்துவிட்டான், என்ற குற்றச்சாட்டுகளுக்கு மத்தியில்,\nபயணம் முடித்த பெருங்கலம்!\nசமூகத்து உறவுப் பின்னலில் எங்கோ சிக்கியிருந்த அன்பை தோண்டி வந்தளித்த உறவினர்கள்!\nஉணர்ச்சிகள் அலைமோதிய வீட்டினுள்ளே, பெருங்கலத்தை வழியனுப்ப வந்த பெருந்திரள் ஓலமிட,\nகிணற்றிடி மட்டும் காத்திருந்தது, தேற்றியணைக்கும் கரங்களோடு, தான் உட்டி வளர்த்த மகனின் நள்ளிரவு நாதத்திற்காக\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/payanam_muditha_perunkalam/","section":"","summary":"","title":"பயணம் முடித்த பெருங்கலம் ","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Vaibhav P.H பார்வையாலே கட்டியணைத்தேன் அவளை, முகம் சிவந்தாள் சிங்காரி ;\nசாயும் பொழுதினில் உள்ள ஆகாயமாய்,\nவாழும் நொடியினில் உள்ள சிற்றின்பமாய்,\nநாணத்தால் பழுத்த செவ்வானம்,\nமேகமும் தேகமும் சிவந்து சிரிக்க\nமோகம் வளர்த்து காத்திருந்தேன்,\nஅனல் பந்தையொத்த வெறுமையிலே,\nஅவள் வெட்கத்தை தொடரும் இருளிலும்,\nஅமைதியிலும் என்னையே மறைத்துக்கொள்ள\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/parvaiyale_kattiyanaithen_avalai/","section":"","summary":"","title":"பார்வையாலே கட்டியணைத்தேன் அவளை ","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Vaibhav PH கோடைகால இரவொன்று,\nவெக்கையால் வாடிய மனத்தை தக்கையான உடலொன்று சுமந்து நடந்திட,\nரயில்கள் அலைமோதும் தண்டவாளக்கரையில்,\nமைல்கள் கடந்திடும் மானிடர் தம் செயல்கள் மறந்து புன்னகையொன்று பகிர்ந்திட,\nஎன் வாழ்க்கையில் ஒளியேற்றும் ஒரு மின்விளக்கு! ஒருவர் தனிமையை மற்றவர் போக்கிட, கைவிரித்துக் காத்திருக்கும் தகர மேசை! துள்ளிய விளக்கொளியால் மெல்லியக் குரலொலியால் வருடிடும் இளங்காற்றசைவால் நினையும் இந்த ரயில் நிலையம் யாருக்கு சொந்தம்? யாருடையதாய் இருந்தால் என்ன? அதன் உடைமைப் போல அழகும் பொதுவே! எல்லோற்கும் வாய்த்திடும் சிற்றின்பமோ,\nஎல்லோரும் புழங்கிடும் ரயில் நிலையமோ,\nபொதுமையே அதன் பேரழகு\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/pothumaiye_adhan_perazhagu/","section":"","summary":"","title":"பொதுமையே அதன் பேரழகு... ","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj எல்லோருக்கும் பொதுவான உறவு\nதனிமை எனப் பெயர் கொண்ட பேரழகியே!\nஎல்லோர் வாழ்க்கையிலும் நீ துணை நிற்கிறாய்,\nகற்றவன், கல்லாதவன், உற்றவன், அல்லாதவன், பெற்றவன், பெறாதவன், உயர்ந்தவன், தாழ்ந்தவன், பாமரன், உய்த்தவன், என்ற பேதங்கட்க்கப்பால்! உன்னால் பிரிந்த மாநிதிக்கூட்டத்தை நீயே சேர்த்து மகிழ்கின்றாய். சிலருக்கு பேரழகியாய், பெருகும்பிணியாய், அரிய பொருளாய், தெளிவற்ற பள்ளமாய், அமைதியின் குன்றாய், பல முகம் கொண்டு திகழ்கிறாய் நீ! பல நூறு உறவுகள் புடைசூழ இருப்பினும், உன்னை நாடி ஓடுவோரும் உண்டு. படுக்கையில்கூட உன் நிர்வாணத்தை அஞ்சி, துணை நாடியோடுவோரும் உண்டு! அஞ்சியோடும்பொழுது பின்வந்து முழிக்கிறாய், நாடியோடி வருகையில் தேற்றியணைத்து சிரிக்கிறாய், தெளிவோடு இருக்கையில் புதிராய் நின்று குழப்புகிறாய், ஏதும் விளங்கா வேளையில் விளக்கிச் சொல்லி மகிழ்கிறாய்! உண்மையில் நீ யார் என் பேரழகியே? நிரந்தர உறவா? யாருமற்ற தீவா? உவ்வுலகிலே புழங்குகின்ற பலநூறு \u0026ldquo;நான்\u0026quot;களின்\nமைய்யத்திற்கும் எல்லைக்கும் நடுவில் உள்ள வெளியா? \u0026ndash; அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/yar_nee/","section":"","summary":"","title":"யார் நீ?","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj வாழ்தல் வசப்பட்டதே வெண்ணிற வானமும் துளிர்விட்டதே\nஇருத்தல் இனித்ததே\nஇசையும் உடன்கலந்து உவப்புற்றதே\nஏடு எழுத்தால் நிறைந்ததே\nமனவெளி சிந்தித்து செழிப்புற்றதே\nஅறியாமை அலாதியானதே\nஇருக்கையில் அறிவும் தோற்றுப்போனதே\nகைக்குவளை தேநீர் துவண்டதே இளந்துவப்பு தேகத்தை கட்டியணைத்ததே\nகாற்றும் தழுவியதே காலத்தின் கசிவாய் கதைசொன்னதே\nஉலகம் அழகானதே\nஉள்ளமோ அழகிலே மூழ்கி ஆட்டம்போட்டதே\nதனிமை பொங்கிவழிந்ததே\nஉலகமே தனிமையில் அடங்கி ஒடுங்குதே\nஓசையும் இசையானதே\nஇசைக்கு இசைகையில் அலைமோதுதே\nசுயம் அது மெழுகானதே\nஎரிந்து உருகியோடி உலகானதே\nவாழ்தல் வசப்பட்டதே\u0026hellip;\n— அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/vaazhthal_vasappatadhe/","section":"","summary":"","title":"வாழ்தல் வசப்பட்டதே ","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj கடற்கரை மணல் வெளியில்,\nகடலாமை ஓட்டருகே,\nபதிந்திருந்த காகத்தின் கால்தடங்கள்,\nகரைபுரண்டு ஓடும் காலப் பேராற்றில்,\nவாழ்வு எனும் வினோதத் தடத்தின் கதை சொன்னது,\nமௌனமாய்,\nஅலையோசையின் சப்தங்களில் மூழ்கியபடி..\n— அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/vaazhvin_thadam/","section":"","summary":"","title":"வாழ்வின் தடம் ","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj உள்ளதை உள்ளபடி உளத்தொன்று உரைக்கும். அதை உள்ளவாறு உள்ளெடுக்க உள்ளதொன்று தடுக்கும். உள்ளவை எவ்வகை என உள்ளபடி கேட்டால், அவை இன்னவை இவ்வகை என உள்ளே ஒன்று உரைக்கும். உலகிலே உள்ளதை உட்கலந்துணர்ந்ததை\nஉவமையோடுறைக்கையில் உள்ளமே உவக்கும்.\nஉள்ளதை உள்ளபடி உள்ளெடுத்துரைக்க\nஅவை யாவோடும் பிணைந்த உன் உள்ளமே தடை.\nஉலகிலே உள்ளவும் உணர்பவன் உள்ளமும்\nவேறென்ற நிலையிலே உள்ளதிந்த தடை. உலகும் உணர்வும் உள்ளமும் ஒன்றிய நிலையத்தில், தடையென்ன விடையென்ன கடையென்ன சொல்! — அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/ulle_ondru_uraikkum/","section":"","summary":"","title":"உள்ளே ஒன்று உரைக்கும்... ","type":"poetry"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj எங்கே போனாயோ என் பெருஞ்சிங்கமே? இங்கு யார்தான் எங்கு போவது? உடலைத்தான் நீத்தாயே அன்றி, உலகை அல்ல! நீ தீட்டிய பல வண்ணங்களாய, நீ கிறுக்கிய பல எண்ணங்களாய், நீ ஏற்படுத்திய தாக்கங்களாய், உனக்கான ஏக்கங்களாய், உற்றவர் மனத்தில் நினைவுகளாய், மாளாத உன் வினைகளாய், கற்றவர் அறிவில் வியப்புகளாய், உன் வழி உதித்த மற்றவர் உடலில் பாய்கின்ற உயிர் நாடியாய், வாழ்வாங்கு வாழ்ந்திட வாழ்த்துகிறேன்! கல்யாணசுந்தரனே! அந்தமறு! - அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/engey_ponayo/","section":"","summary":"","title":"எங்கே போனாயோ?","type":"poetry"},{"content":" Artwork: Neeraj Bharadwaaj அன்பின் அடைசலில் எழுந்த பெருமூச்சாய் புறப்பட்டான். இதுவரை இப்படி நாற்காலியிலிருந்து குதித்தபோதெல்லாம், \u0026ldquo;இன்று பேசி ஒரு முடிவு கட்டிவிடலாம்!\u0026rdquo; என்றே எண்ணியவன், இன்று அவ்வாறு யோசிக்கவில்லை. \u0026ldquo;பேசி ஆரம்பிக்கலாம்\u0026rdquo; என்பதைத் தவிர வேறு எந்த முன்முடிவும் அவன் நாவை இன்று நசுக்காது என்று நம்பியே கிளம்பினான்.\n\u0026ldquo;Conclusionsலாம் இல்லாம பேசுங்க. அப்போதான்டா அது conversation. இல்லனா அது வெறும் நாடக rehearsalதான். Off script போய்ட கூடாதுன்னே பேசிட்டிருப்போம். அதுக்கு scriptஅ முதல்லயே ஓரம் தூக்கி வெச்சுட்டா சிக்கலே இல்ல பாரு\u0026rdquo; என்றெல்லாம் பலருக்கும் ஞானோபதேசம் செய்வதை வழக்கமாகக் கொண்ட அவனுக்கு, இது எதுவும் அவளோடு சாத்தியப்படவில்லை என்பது அவன் தூக்கி வளர்த்த துயரம் என்றே சொல்லலாம்.\nஅணுகுமுறை மாற்றத்தில் அதீத நம்பிக்கை கொண்டவன் அவன். வாழ்க்கையில் சிக்கல்கள் எழும்போதெல்லாம் அதற்கு தீர்வு தேடிச்செல்லும் மனிதர்களுக்கு மத்தியில், அந்த சிக்கலை அணுக ஒரு புதிய பார்வையை தேடும் கிறுக்கன் என்று கூட சொல்லலாம். அவன் வாழ்க்கையின் பல சோகங்களை இந்த காட்சி மாயைக் கொண்டு ஏமாற்றி இருக்கிறான். மாறும் கோங்ணகளுக்கு ஏற்ப தெரியும் காட்சிகளுக்கு அப்பால் என்ன இருக்கக்கூடும் என்ற கேள்வியே அவனை அச்சுறுத்தவல்லது.\n\u0026ldquo;Maybe the truth is forever disguised to the human eye\u0026rdquo; என்று அவன் வாசித்து கீழே வைத்திருந்த புத்தகத்தின் ஒற்றை வரி அவனுக்கு அந்த பயத்தை நினைவு படுத்தியது. வழக்கம்போல் \u0026lsquo;தெரியாது\u0026rsquo; என்ற ஒற்றைச் சொல்லில் அடைக்கலம் புகுந்தான்.\n\u0026ldquo;நீயம் அவள எத்தன தடவ புரிஞ்சிக்க try பண்ணிருக்க. புரிஞ்சுக்கிட்டேன்னு நெனச்சிருக்க. இது எதுவும் அந்த உறவுல இருக்கற சிக்கல தீத்துடலியே. உன் புரிதலுக்கெல்லாம் அப்பாலதான் அவ இருக்கா. அங்க அவ யாருன்னு உனக்கு தெரியாது. ஏன், அவளுக்கே தெரியாது. யாருக்கும் தெரியாது. அத ஓத்துக்கோ. இப்படித்தான் அப்டித்தான்னு சொல்லிட்டு அந்த உறவுல இருக்கறதுக்கு, தெரியாதுன்னு சொல்லிட்டு போயேன்\u0026rdquo; என்றெல்லாம் அவன் வாசித்த ஒரு வரி அவன் சிந்தனையை சிதறவிட்டது.\nஅவன் எதிர்பார்த்து காத்திருந்த அணுகுமுறை மாற்றம் இதுதான் என்று விக்ரமாதித்தன் கதையாய் பக்கத்து அறைக்கு சென்றான். வீட்டின் ஒரு அறைக்கும் மற்றொரு அறைக்கும் இடையில் எத்தனை தூரம் இருந்துவிட முடியும்? இந்த வீட்டில் ஒரு பிளவே இருந்தது. அவன் பார்த்து வளர்ந்தப் பிளவு.\nஆழத் துயரத்தில் அனுதினம் கழிப்பவளாய் நாற்காலியில் அவள் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளது சின்ன விரல்கள் computer keyboardல் அதிவேகமாக தாளம் இசைத்துக் கொண்டிருந்தது.\n\u0026ldquo;ஏம்மா! வேலையா இருக்கியா?\u0026rdquo; என்று அவளைச் சூழ்ந்த நிசப்த்தத்தின் ஓலத்தை சிறிது நேரம் தள்ளி வைத்தான். \u0026ldquo;என்ன வேணும்?\u0026rdquo; என்று அவள் குரல் முணுமுணுத்தது. \u0026ldquo;நா பொறந்த கதையை கொஞ்சம் சொல்லேன். எங்க, எப்படி, நீ அப்போ எப்படி இருந்த, என்ன feel பண்ண, சொல்லேன்\u0026rdquo; என்றான். \u0026ldquo;என்ன திடீர்னு?\u0026rdquo; என்ற அவள் குரலில் அருவெறுப்பும், ஆர்வமும், இவை இரண்டிற்கும் இடையில் சிக்கிய அன்பும் தொனித்தது. \u0026ldquo;எனக்கும் வேல இல்ல, உனக்கும் வேல இல்ல. சும்மா கத பேசலாமேன்னுதான் கேட்டேன். வயசு பைய்யனுக்கேத்த மாதிரி இருக்கட்டும்னுதான் இத பத்தி கேட்டேன்\u0026rdquo; என்றபடியே ஒரு அசட்டு சிரிப்பு சிரித்தான். \u0026ldquo;நீதான் வெட்டிப்பய. எனக்கு நெறையா வேல இருக்கு\u0026rdquo; என்று சொன்னபடியே நாற்காலியில் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தாள். \u0026ldquo;சரி சரி! சொல்லு\u0026rdquo; என்றபடியே, அருகில் ஒரு மேசைமேல் உட்கார்ந்து கொண்டான்.\n\u0026ldquo;உன் Date of birthஅ வெச்சு நீதான் கணக்கு போட்ருப்பியே, எங்க, எப்டினெல்லாம். அப்பறம் என்ன கேள்வி?\u0026rdquo; என்று அவள் மகனின் வாலிபத் துடிப்பிற்கு ஈடுகொடுக்க முயன்றாள். \u0026ldquo;கணக்கெல்லாம் போட்டேன், ஆனா, mathsல நா கொஞ்சம் weakனு உனக்கே தெரியும். அதான் போட்ட கணக்க சரி பாத்துக்க\u0026rdquo; என்றான். \u0026ldquo;தேவையில்லாத இந்த கணக்கெல்லாம் நீ செரியாதான் போட்டுருப்ப. அதான். அதுலேந்து பத்து மாசத்துல நீ பொறந்த\u0026hellip;\u0026rdquo; \u0026ldquo;நிறுத்து நிறுத்து. கதைல ஓடாத\u0026rdquo; என்று அவள் ஓட்டத்தை துண்டித்தான். \u0026ldquo;நீ கொழந்த பெத்துக்க தயாரா இருந்தியா?\u0026rdquo; என்றான்.\n\u0026ldquo;இது என்ன கேள்வி, வேற எதுக்கு கல்யாணம் பண்ணுவாங்க? அத தவிர, உனக்கு முன்னாடியேதான் இன்னொன்னு\u0026hellip; அந்த கதையெல்லாம் உனக்கு தெரியுமே\u0026rdquo; என்ற அவள் முகத்தில் ஒரு கசப்பு படர்ந்தது. \u0026ldquo;அதெல்லாம் எனக்கு தெரியும். ஆனா, என்ன பெத்துக்கறப்போ நீ தயாரா இருந்தியா? பெத்துக்கணும்னு முடிவு பண்ணித்தான் பெத்துக்கிட்டிங்களா?\u0026rdquo; \u0026ldquo;உங்க அப்பாவுக்கு அப்போலேந்தே என்ன எதுவும் கேட்டுட்டு செய்யுற வழக்கம் கிடையாது, என்ன உட்பட\u0026rdquo; என்று ஒரு இனம் தெரியாத புன்னகை அவள் முகத்தில் படர்ந்தது. \u0026ldquo;எங்கம்மா வாய திறந்தாலே இலக்கியமா பொழியும்\u0026rdquo; என்று முன்தினம் அவன் நண்பனிடம் சொல்லி நகைத்தது அவன் நினைவிற்குவந்தது. அவனும் புன்னகைத்தான்.\n\u0026ldquo;ஆனா, உனக்கு எப்போ மொத மொதல்ல கொழந்த பெத்துக்கணும்னு தோணுச்சு?\u0026rdquo; என்று கேட்டான். \u0026ldquo;ரொம்ப சின்ன வயசுலேர்ந்தே. நா பொறக்கறப்போவே எனக்கு பொறக்கபோறத நெனச்சுக்குட்டே பொறந்தேன்னு சொல்லிப்பேன்\u0026rdquo; என்று சிரித்தபடியே பதில் சொன்னாள்.\n\u0026ldquo;ஏய்! இது ரொம்ப overஆ இருக்கு!\u0026rdquo;\n\u0026ldquo;சேரி, அவ்ளோ சின்ன வயசெல்லாம் இல்ல. முதல்ல கொழந்த ஆசையெல்லாம் வரல. கல்யாணம் பண்ணிக்கனும்னுதான் ஆசபட்டேன். சின்ன வயசுல வீட்ல எல்லா cousinsஉம் சேந்து யார் கல்யாணத்துக்காச்சு ஊருக்கு போவோம். அப்பா, அம்மா, சித்தப்பா, சித்தி, அத்த, பெரியம்மா, அவங்க பசங்க, எல்லாரும் வருவாங்க. அந்த ரெண்டு, மூனு நாள் ரொம்ப jollyஆ இருக்கும். அப்போ, மேடைல மாப்ள பொண்ணு நிக்கறத பாத்தப்போ, நலங்கு விளையாடி பாத்தப்போ, ஊஞ்சல், இதெல்லாம் பாத்தப்போ கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னுதான் முதல்ல ஆச வந்தது\u0026rdquo; என்றாள்.\n\u0026ldquo;அந்த attentionக்கு ஆச பட்டியா?\u0026rdquo; என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டான்.\n\u0026ldquo;ம்ம்ம்\u0026hellip;attentionனு சொல்லிட முடியாது. அந்த மாதிரி கல்யாணத்தபோ வீட்டு மனுஷங்க எல்லாரும் சந்தோஷமா இருப்பாங்க. சீட்டு ஆடுவாங்க. எல்லோரும் ஒரே தரைல ஒரு பெரிய ஜமகாலத்துல படுத்துப்போம், gamesலாம் நிறைய விளையாடுவோம். பெரியப்பா mimicry performanceலாம் பண்ணுவா. எல்லாரும் சிரிப்போம், கைதட்டுவோம். யாரோ ரெண்டு மனுஷங்க வாழ்க்கைல நடக்கற ஒரு விஷயம் இப்படி எல்லாரையும் சந்தோஷ படுத்துதுல்ல. அது என் வாழ்கைலையும் நடக்கணும்னு ஆசபட்டேன். அவ்ளோதான்\u0026rdquo; என்றாள்.\n\u0026ldquo;அப்றம் அந்த ஆசைக்கு என்ன ஆச்சு?\u0026rdquo;\n\u0026ldquo;அப்றம், எனக்கு மொத மொதல்ல periods வந்துச்சு. அப்போலேர்ந்தே அடுத்து கலியாணம்தான்னு எல்லாரும் முணுமுணுக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. அங்கேயே அது ஒருநாள் சந்தோஷந்தான்னு தெரிஞ்சிடுச்சு. கல்யாணம் முடிஞ்சவங்களுக்கும் அதுக்கு அப்றம் வாழ்க சாதாரணமாத்தான் இருந்துச்சு. ஒரு கட்டத்துல, கொழந்த பெத்துக்க கலயாணம்தான் ஒரே வழீன்னு தெரிஞ்சப்போ வேற வழி இல்லன்னு ஆச்சு\u0026rdquo; என்றாள்.\n\u0026ldquo;இதுல கொழந்த ஆச எப்போ வந்துச்சு?\u0026rdquo;\n\u0026ldquo;அது எப்போமே இருந்துருக்கு. என் வாழ்க்கைல எனக்குன்னு ஒண்ணுன்னா அது என் பைய்யன்தான்னு நினைப்பேன்\u0026rdquo;\n\u0026ldquo;பையன்னு முடிவே பண்ணிட்டியா?\u0026rdquo;\n\u0026ldquo;ஆம்\u0026rdquo; என்று அவள் முகத்தில் படர்ந்த முறுவல் பதில் சொன்னது.\n\u0026ldquo;அப்றமா அந்த பைய்யனுக்கு என்ன ஆச்சு?\u0026rdquo;\n\u0026ldquo;அவனும் என் கூடையை வளந்தான். அவன எப்படி வளக்கணும்னு நா நேரிய planலாம் போடுவேன். மாசம் மாசம் periods வரப்போ பயங்கரமா வலிக்கும், மயக்கமே வரும். ஆனா, அதுக்கு medicines எடுத்துக்கிட்டா child birthஅ பாதிக்கும்னு சொல்லி மருந்து கூட எடுத்துக்கல. இப்படித்தான் அவன நான் வளக்க ஆரம்பிச்சேன். என்ன அவனுக்காகவே மாத்திக்கிட்டேன். அவன tennis player ஆக்கணும்னு நெனச்சேன். நீயும் இருக்கியே, போரகர்த்துக்கே சோம்பேறித்தனம், இதுல tennis வேற\u0026rdquo; என்று அவனிடம் சொன்னாள்.\n\u0026ldquo;சேரி சேரி\u0026rdquo; என்று கனைத்துக் கொண்டான்.\n\u0026ldquo;அப்றம் என்ன, நீ பொறந்த. படாத பாடு படுத்தி வளைந்த. இப்போ எருமமாடு மாதிரி என் முன்னாடி உக்காந்துருக்க\u0026rdquo; என்று சட்டென்று கதையை முடித்தாள்.\n\u0026ldquo;நா பொறந்தப்போ உனக்கு எப்படி இருந்துச்சு? நீ ஆசைப்பட்ட பைய்யன் கெடச்சுட்டான்னு சந்தூஷ பட்டியா?\u0026rdquo; என்று கேட்டான்.\n\u0026ldquo;அப்போ ரொம்பவே சந்தோஷமா இருந்துச்சு. உன்ன கைல தூக்கி கொடுத்தப்போ இருந்த சநதோஷமெல்லாம் மறக்கவே முடியாது. ஆனா, உடனே உன்ன பங்கு கேட்டு நெறய பேரு வந்துட்டாங்க. உங்க அப்பா, பாட்டி. உன்ன தூக்கி வெச்சு கொஞ்சுனாங்க. மணி கணக்கா விளையாடுவாங்க. பால் குடுக்கணும்னா மட்டும் திரும்ப தருவாங்க. அப்பெல்லாம் நீ என் பைய்யன் இல்லையான்னு தோணும்\u0026rdquo; என்று ஒரு பெருமூச்சு புறப்பட்டது.\n\u0026ldquo;இதெல்லாம் சொல்லி புரியுமான்னு தெரியல\u0026rdquo; என்று அவள் குரல் சற்று வறண்டது.\n\u0026ldquo;நீ சொல்லு! புரியுதான்னு நா சொல்றேன்\u0026rdquo; என்று அவள் கண்களைப் பார்த்தபடியே கேட்டான்.\n\u0026ldquo;எனக்குன்னு ஒரு பைய்யன் வேணும்னு ஆச பட்டேன். ஆனா, நீ நெறய பேருக்கு நெறய விஷயங்களா இருந்த. என் பேரன், என் மகன்னு உன்ன தூக்கி வச்சுக்கிட்டாங்க. நீ உங்க அப்பாக்கும் புள்ளன்னே என்னால ஏத்துக்க முடில. நீ வளர பாக்கும்போதெல்லாம் இருந்த சந்தோஷத்த மத்தவங்களுக்கு பங்கு தராம அனுபவிக்க முடியலன்னு ஒரு வருத்தம். அதுவே அப்போ பல சண்டைக்கு காரணம். உன்னோட ஒவ்வொரு milestoneலயும் எனக்கு ஒரு bitterஆனா memory இருக்கு\u0026rdquo; என்றாள்.\nகொஞ்ச நேரமாய் விலகி இருந்த நிசப்தத்தின் ஓலம் மீண்டும் கேட்டது.\n\u0026ldquo;உன்ன என்கிட்டேந்து விலக்கின எதையும், யாரையும் என்னால பொறுத்துக்க முடில. அந்த கோவத்தையும் உன் மேல காட்டினேன். எனக்கு ரொம்ப புடிச்ச விஷயத்த என்கேட்டேந்து விலக்கினவங்க பேர்ல இருந்த கோவத்த அது மேலேயே காட்டின guilt வேற. இது எல்லாம் சேந்து நா ஒரு வழி ஆகிட்டேன்!\u0026rdquo; என்றபோது அவள் கண்கள் முடிந்தவரை தன்னுள்ளே பார்ப்பதுபோல் அந்தரத்தில் எதையோ பார்த்தன.\n\u0026ldquo;இது எதுவும் நா ஆசபட்ட மகன் வாழ்க்கைல இல்லையே\u0026rdquo; என்று நடுவில் படர்ந்த மௌனத்தை உடைத்தாள்.\nஅவள் மகனுக்கும் தனக்கும் உள்ள இடைவெளியை முதன்முறை அவன் கண்டான். ஒன்று rehearsed, மற்றொன்று off script.\nஇதில் எது நல்ல நாடகம்?\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/short_stories/off_script/","section":"","summary":"A Tamizh short story","title":"Off-script","type":"short_stories"},{"content":"I have always wondered as a Social Science teacher, what is it that I am trying to teach? What is my role as a teacher? How do I teach what I wish to teach more effectively? Navigating through facts and figures with the aid of an overarching idea, dramatic narration of events of historical importance, effective articulation of concepts and initiating stimulating discussions are often considered fundamental parts of a good class. Numerous pedagogies have been devised to give such practices a cohesive framework. As a teacher, is my role the mere tailoring of some content to fit a framework and present it? Is the process of teaching complete in the exploitation of an existing form using ideas and concepts that we are willing to platter through it?\nAs much as the question phrased this way makes teaching sound entirely mechanical, it is saddening to observe that most teachers that I know of have submitted to such an idea. By doing so they have not only lost the spirit of teaching, but themselves in the process. Even when the role of a teacher is fulfilled to a great extent, the characters, students and teachers alike, remain intact, undisturbed and untouched. This makes a classroom a space for objective exchange of facts, figures, ideas and viewpoints. Knowledge is made to seem like an objective entity that can be tampered from time to time. The teachers and the students are divorced from the objects of knowledge and submit to a process that is entirely predetermined. Even before the teacher walks into a class, the content and form are fixed and to a great extent, solidified. The beating of this rock-hard solid then becomes the agenda of the class.\nThis does not seem to be a problem with classrooms alone. My limited exposure to the field of performing classical music in India has helped me identify a comparable parallel with a similar issue observed there. Solidified forms and content seems to be a recurring problem. Vidwan TM Krishna points this out while talking about the Kutcheri format in Karnatik Music. In a recent interview he says:\n“You sing a little alapana, little neraval, little swarams, sing the format correctly, it is considered a nalla katcheri (good concert). Now, we have reduced the entire music to how well a format is being presented. We have actually turned the table on the artistic form entirely. That to me is unacceptable. I am willing to say, if you consider this (format of a kutcheri) to be one kind of reflection of the artform, fine… But, if you say, this is the form, then it gets problematic. When the form becomes the performative, then the form is dead. The form has to exist irrespective of what the performative aspect of it is”\nIn both these cases, the objective and obligatory formalities of the process causes a stampede of the characters and subtle personas that exist behind the veil. We tend to forget that all these are human interactions in the first place. We tend to forget that the student and teacher, the artist and connoisseur are primarily human beings who are experiencing together in the process of collectively pursuing something.\nRigid pre-determination and a nearly delusional objectivity in these systems causes us to equate the success of it to the termination of the human. It is hilarious to observe that the system mainly survives due to the human that has either escaped it or fails to conform to it.\nIn education, such an objectivity makes the whole endeavor of knowledge transfer seem useless beyond being an inevitable process of graduation and acquiring a certificate that can open doors for employment opportunities. Social progression, that too economic social progression has become the ultimate goal of systemic knowledge transfer. The education system is now setting itself to produce financial success, not knowledge. The problem becomes gravely threatening when we as society conform to this notion and begin to assess human knowledge based on its economic viability.\nThis has not only killed the spirit of collective pursuit of knowledge, but also free-critical thinking. Our educational institutions are made to teach conformity in the place of criticality. As the American philosopher John Dewy put it, “individuals become the passive recipients of established knowledge”. The conformity to the establishment seems to be considered the success of the educational system. This seems to be deeply flawed. What is this mess that we have produced in the name of ‘education system’?\nAt this juncture, the question - “what is it that I am trying to teach?” becomes deeply problematic to ask and grapple with. To situate oneself within the confines of such a system, at the same time refrain from perpetuating its absurdities is a novel struggle to every human being who wishes to teach something. I am not sure if I have worked my way around this struggle. Maybe, this writing is a loud plea for help.\nWith most educators that I have spoken to about this, they have agreed with me until recognizing this to be a problem, but their response to it has mostly been, “but, we have no choice. If we have to survive as an institution in society, this conformity is essential”. This has always been a deeply demotivating response. In the process of protecting an institution, they trivialize the struggles of the individuals who give meaning to the institution in the first place. I too am offered conformity in the place of criticality as a solution.\nI choose to respectfully deny this offer. I am not advocating for absolute non-conformity to any sort of educational system, but suggesting that the system that we currently have is deeply problematic and it is in no way the duty of its beholders to protect it against its own failures. I definitely condemn its protection at the cost of killing the very spirit of human interactions.\nOne way I began working my way around this was by talking about it with my students. We had long conversations about the limitations of a classroom within one ourselves. We questioned the labels of a student and teacher and recognized them to be imposed by the space and not self-proclaimed. These conversations were deeply illuminating for me. They were like great works of art, challenging the confines of a form by the skillful usage of it.\nAs much as these conversations helped us give new character to our classroom space, it did not change the way learning or teaching happened. The classroom remained as dirty and messy as it was with some new paint on the walls. Unfortunately, the dirt is not caused by the users of the space, but by the deposits of an unclean system that gives power to the space, making it a lot more difficult to deal with.\nHowever, I noticed very soon that what let the dirt stay there and stain the classroom was the comfort with which we let it be. The absurdities of a so-called “system” is comfortably accepted by its supposed custodians. It is saddening to notice teachers being indifferent to the fact that whatever they are teaching is absolutely irrelevant to either their lives or the students’. Empty words are comfortably thrown around the classroom in the name of syllabus and no one is accountable for that.\nWhat then would make any syllabus relevant to life? I feel it is the lived reality of individuals that the knowledge feeds into and grows out of. The life experiences of a person gives knowledge a character. Like a sheet of music that is meant to be performed, knowledge ought to be lived and experienced. John Dewy once defined education to be “the reconstruction of experiences”. In this process of reconstruction we begin to notice the distance between individual experiences or observations and a body of existing knowledge. Such a view shows us either the compatibility or incompatibility of reality and concept.\nTo give an example, I was recently at the Victoria Memorial Hall in Kolkata. I was able to sense a tension between the various objects that made up the space. For instance, a statue of a mother suckling her child, built to monumentalize the matriarchy of queen Victoria, the empress of India, had an Indian National flag flying right next to it. The position of the flag seemed intentional and it being just slightly taller than the sculpture of the mother, a political statement in itself. The colonized were now in a position of power and were exhibiting a monument that was a symbol of a power that they once submitted to.\nPhotograph: Neeraj Bharadwaaj There stood a statue of queen Victoria in the centre of the main hall, producing various responses from her beholders. Some called her a thief among other things, while others described her to be an exquisite exponent of Indo-Saracenic art. Some found the space to be beautiful and were moved by its magnificence. But, to some others, the space was nothing but an epitome of colonial loot and oppression. As much as the grandeur of the monument made it seem beautiful, its histories questioned it.\nThese contrasting responses that the space produced in the people and within me, pointed me to a certain tension that gave it a characteristic continuum from the day of its earliest conceptions by Lord Curzon in the early 20th century. The actual tension that existed during the construction of the monument was revitalized by the visible associations that people had with it. The historical tension was re-emphasized by the people, their actions and what they did to and in the place as such.\nThis tension created a disturbance in me. At that point, I found myself visibly struggling to think about the place. The existing knowledge that I had about the place and its history helped me access this tension much easier. Once I felt that tension, I was disturbed by it. This disturbance was mainly caused after I noticed the abject distance between the apparatus of my ways of thinking about the space and the actualities of the space.\nSuch disturbances, sorts of ruptures that are felt and observed at the juncture of this distance seem to be the existential precursors to the process of learning. Then, learning becomes the perpetual attempt to mitigate that distance. Acknowledging the perpetuity of the process seems to be a virtue of an ardent disciple. At this stage, the role of a teacher, if anything, seems just to help create that disturbance or rupture. From there on, we are all students and teachers alike.\nThis should not entail that the teacher is the eternal supplier of disturbances. In other words, students should not be dependent on the teacher to recognize the distance between reality and concept and let themselves be disturbed by it. Even when the learners feel and recognize the disturbance, what motivates each of them to attempt to mitigate it is extremely variegated. The human response to the incapacity to its own concept is very diverse. The teacher is not at all in control of these responses. How then can a teacher motivate students to take up the burden of learning?\nWhile talking about this to a teacher of mine, he said:\n“Ultimately, the students should be able to see joy in the teacher’s way of learning and being. For them to see that joy, the teacher must be that joy. You must be able to just be in the classroom. Little devils in the name of systems will continuously try to prevent it. We must fight that. We must be free and able to just be. That will do wonders. Fortunately or unfortunately, the outcomes of it are not very palpable, but we will be able to sense it. If the students see joy in your way of being and find themselves in that joy, they are on board. They will take it from there on. Don’t worry!”\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/essays/mitigated_disturbances/","section":"","summary":"On teaching","title":"Mitigated Disturbances","type":"essays"},{"content":" Photograph: Vaibhav P.H ஆடைகள் அணிவிக்கப்படாத ஆர்வமும் உண்டெனக்கு;\nஅதன் அம்மணத்தை என்னாலேயே ஏற்றுக்கொள்ள முடிவதில்லை.\nநிர்வாணம் ஒருவரின் அந்தரங்கமாம்; அதை அரங்கமெறி அறிவித்தால் அதற்கு என்ன களங்கம் உண்டாகுமோ?\n\u0026ldquo;இதில் நாட்டம், அதில் நாட்டமில்லை;\nஇதன் பேரில் ஆர்வம்; அதன் பேரில் ஆர்வமில்லை\u0026rdquo; என்றெல்லாம் வரையறுக்க வேண்டுமென\nஎன்னிடம் நானே சொல்லிக் கொள்கிறேன். சொல்வதை எல்லாம் செய்து விட முடிகிறதா? ஆடைகள் அணிவிப்பதால் அம்மணம்தான் அழிகிறதா? ஆடைகளில் அடையாளம் கொண்டால் அம்மணமே அச்சுறுத்துமோ? இது அருகம்புல்லிற்கான பசி என்று மாடுகள் அறிகின்றனவா?\nஇது மான்கறிக்கான தாகம் என்று வேங்கைகள் சொல்கின்றனவா?\nஉணவைத் தரம் பிரித்த மனிதமனம், பசியையும் தரம் பிரிக்கலாமோ? ஆடைகளை வகைப்படுத்திய சிந்தனை, அம்மணத்தையும் வகைப்படுத்தலாமோ? வகைப்படுத்தி, தரம்பிரிக்க அவை என்ன தனித்தனியே திகழ்கின்றனவா?\nபிரிவினை என்ன என் காட்சிப்பிழையா?\nநாகரீகம் நமக்கு நல்கியது பகுத்தறிவுதான் என்றால், பகுப்பதில்தானே அறிவே பிறக்கிறது அறிவுக்கான ஆர்வத்தை அறிந்து கொள்ள முடியுமா?\nபுரிதலுக்கான நாட்டத்தை புரிந்து கொள்ள இயலுமா?\nஎன் அம்மணத்தின் பிம்பத்தை காணும் கண்கள், அம்மணத்தை காணவியலுமா?\n— அயலவன்\n","date":"30 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/ammanathai_kanaviyaluma/","section":"","summary":"","title":"அம்மணத்தை காணவியலுமா? ","type":"poetry"},{"content":"I am Neeraj Bharadwaaj, a writer, poet, student of philosophy, history enthusiast, humanities teacher, percussionist and an amateur composer. This is a place where I post my work.\n","date":"29 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/","section":"Home Page","summary":"","title":"Home Page","type":"page"},{"content":"","date":"29 June 2025","externalUrl":null,"permalink":"/photography/","section":"Photography","summary":"","title":"Photography","type":"photography"},{"content":" ","date":"14 May 2025","externalUrl":null,"permalink":"/photography/to_be_lost_in_art/","section":"Photography","summary":"","title":"To be Lost in Art","type":"photography"},{"content":" Photograph: Vaibhav P.H போர்களத்தில் பிறந்த பிள்ளை நான்\nவன்முறை என் அன்றாடமாகிவிட்டது\nஅமைதியின் அழகில் நான் அவதியுறுகிறேன்\nவெறுப்புடையோர் கை வளர்ப்பில் பிழைத்தவன் நான்\nவஞ்சம் வளர்த்த உறவுகளே மேலோங்கி நிற்க\nஅன்புடையோர் கையணைப்பில் அஞ்சுகிறேன்\nஅனல் ஜ்வாலையில் உதித்தவன் நான்\nஆரிடாத் தீக்காயங்கள் தோலினை அலங்கரிக்க\nகுளிர்நீரின் இதவருடல்கூட மேனியை உலுக்குகிறது\nவீரக்கழல் மெதிப்பில் வளர்ந்தவன் நான்\nவிழுப்புண்களில் அடையாளம் கொண்டாலும்\nபணிந்திடும் மலர்பாதம் பற்றுகையிலும் பதற்றமே பெருகுகிறது\nகாலன்வாய் புகுந்த சோர் பருக்கை நான்\nஅந்தத்தால் வீழ்ங்கப்பட காத்திருக்கிறேன்\nமுடிவற்ற இச்சுயத்தின் கூரினை சிந்திக்க சித்தமே கலங்குகிறது…\n\u0026ndash; அயலவன்\n","date":"3 March 2025","externalUrl":null,"permalink":"/poetry/porkalathil_pirantha_pillai/","section":"","summary":"","title":"போர்களத்தில் பிறந்த பிள்ளை ","type":"poetry"},{"content":" Introduction # I recently read Confessions of a Philosopher by Bryan Maggee. The book presents the history of Western Philosophy as the author’s encounter with it. Its introduction reads something like this:\n“The book introduces the reader to philosophy and its history through the story of one person\u0026rsquo;s encounter with them. So it is about ideas: the autobiographical element is medium, not message”.\nI am tempted to rephrase this introduction to suit this write-up and here it goes:\n“This write-up attempts to present stories and histories of the South Indian town of Velankanni as one man’s encounter with it. So it is about ideas, the autobiographical element is medium, not message”.\nChapter 1: From what is to what it ought to be # 17/11/2024\nSunday\nThe Sunday morning started as early as 3:45 a.m. After carelessly dumping some clothes, pen, paper and books into my backpack, I left my shelter, generally continuing the enduring journey of life and to the South Indian village of Velankanni, known for its famous Church of “Our Lady of good Health”. The residue of the previous night\u0026rsquo;s precipitation had created, what my geography teacher would have called \u0026ldquo;ephemeral water bodies\u0026rdquo; on the lanes of my neighborhood. I tip-toed on the leftovers of the streets to the St.Thomas Mount railway station, the name being another residue of the tale of Christianity in India, whose re-enactment I was journeying to witness.\nThe early morning silences of an acquainted locality have always been, for me, one of the definitions of the physical state of solitude. \u0026ldquo;The mass of humanity that would have traversed these spaces a few hours ago is now either exhibiting a sense of grave indecisiveness in a “life or bed” situation or immersed in the luxurious experience of one\u0026rsquo;s own private reality\u0026rdquo; I observed, as I moved towards the railway station, cleverly ignoring all the possibilities of an early morning ablution in the momentary aquatics of the city streets. “The apparent absence of the enormous human activity in these spaces, seems to make its silences more sound, like the ones following storms and hurricanes or a fiery argument” I thought, continuing my walk.\nI had the first glimpse of her in the corner of the lane leading to the rear end of the railway station. She stood, caged in a glass chamber lit by a dim blue light, preserved by her own eternal chastity, holding her son in her left hand and the holy cross in her right. Her features resembled a \u0026ldquo;lost and found box\u0026rdquo; that is seen in schools. A lot of things, appearing to be equally lost, were put inside the same box. Yet, the absolute misplacement of it all did not seem odd at all, for the sheer human creativity that had put it together had indeed done a brilliant job.\nThe pale, white, \u0026ldquo;European\u0026rdquo; looking features of the young charming women were hidden beneath a South Indian silk saree. Half rotten samanthi flower garlands dangled outside the glass, attempting to emphasize the “sacredness” of the statue. In the cage next to her\u0026rsquo;s, lit by a red light, stood her son, older and bearded, with a mischievous looking face, carrying a sarcastic snigger. Photos of Jesus Christ and Virgin Mary were stuck below the respective glass chambers, in case you still failed to recognise who they were.\nAs I stood there for a few minutes, unable to resist the temptation to write something about it, questions started pouring into my head from nowhere. Within seconds, I realized that I was having a full-fledged conversation with the multiple voices inside my head.\n“Why am I seeing statues of Jesus Christ and Virgin Mary, sculpted, dressed and decorated in a particular way, in a small lane in Chennai? Even at this hour of the day, the chambers hosting the statues are clean and well lit. I am not allowed to touch them, for they are considered to be holy. If I break these statues, it will not just be considered a legal offense for damaging public property, but an immoral act and a religious sin. What makes this statue holy? The same brick and cement that makes up the house behind these statues are not considered holy, while the statues are. The space inside the glass chamber is considered holy, while the space outside isn\u0026rsquo;t. What makes the space holy? Is it sacred in itself or is its sanctity ascribed? If it is the latter, who ascribes it? Why do they ascribe it?” I asked myself.\nImmediately, I heard Dr. Surinder Mohan Bharadwaj in my head, answering these questions for me. His voice is one among the few which are permanently etched in my mind and my perception of the world. In an interview, when asked “what makes a pilgrimage place a pilgrimage place?”, he responded:\n‘Of course, all places have a character. Some places have power as their central character. Pilgrimage places have power as their central character. Where the power comes from is another issue. For some places the power may come because an event of major importance occurred over there. For some places, power may come because a lot of people have come there, set foot there and made the ground holy. There are plenty of examples for both of those. They really cannot be separated from each other. Places are powerful because we invest certain ideas with power. These ideas are related to some event that happened over there. When people come there for a pilgrimage, they want to participate in the re-actualization of the event. When they participate in the re-actualization of the event, they do so with the intention of being in the original event. In some sense, they are reconnecting with the source.’\n‘When people do visit these places, or for example, take a particular path, by traveling in that path, they make the path holy. They also make the place holy. Because, they have come from different places and have brought many positive emotions and they create a decree of connectivity, a cosmic sort of connectivity that is not to be seen in other places. So, this place becomes specialized and more focused in the sharing of sanctity that has been brought by the people in the first place. In a sense, we are sanctifying and re-sanctifying the place.’\n“People who do visit these spaces,” I extended Dr. Bharadwaaj’s approach, “tend to carry these spaces back home. They carry them as either their subjective experiences of the space or their inter-subjective experience of the “cosmic-connectivity” they witnessed over there. It is not just the space that is sanctified and re-sanctified by people, but also the other way around. The people become sanctified because of these spaces. The fact that a person has successfully completed a pilgrimage and returned home, adds to their sanctity and achievement as an individual. These individuals are also in some sense, considered as the manifestations of the original sacred space that they have visited. They are sometimes viewed as the wandering extensions of such spaces. Apart from this, they also revoke such spaces in new locations. The process of re-evocation may consist of a wide spectrum of activity ranging from simple conversations about their experiences there to the physical and material replication of such places. The fact that the re-evocation or the replication took place in a particular location, makes it holy as well. These spaces of replication also have a power as their central character. But, they tend to derive power by the fact that they are pointing to something more powerful, therefore worthy of that replication. On the other hand, such spaces of replication also add to the sanctity of the original sacred space as well, by extending its frontiers of power.” I paused, taking a deep breath.\n“So, the statues of Christ and Mary that I am seeing in front of me are holy because they are a re-evocation and replication of Velankanni. Nevertheless, the fact that Velankanni is being replicated in places as far as Chennai and even beyond, adds to its overall sanctity as a sacred space. These statues and Velankanni are two mutually complementing power sources” I realized. This realization left me in a few moments of silence. Whether that silence was that of emptiness or eloquence, I did not know. I just stood there, staring plainly at the statue. But the voyage had to continue, so I forcefully uprooted myself and moved on.\nAs I turned around to resume my journey, I spotted another glass chamber, on the entrance of the building diagonally opposite the current caged duo under scrutiny. Inside this glass chamber stood another Virgin Mary, this time lit by a bright white LED light, supplied by \u0026ldquo;Maatha electronics\u0026rdquo; as the sticker on it suggested. \u0026ldquo;The owner of this building must have wanted their own personal copy of the universal divine\u0026rdquo; I thought, smiling at the fact that the two thousand years old, world-famous Jewish women had become the caged possessions of wealthy house owners in 21st century Chennai.\nThe almost empty compartments of the Suburban train transported me to Tambaram, where I fulfilled the purpose of my morning. A fresh new spirit possessed the entirety of my body after I sipped into a few milliliters of what I called the \u0026ldquo;quotidian dose of esoteric ecstasy\u0026rdquo;. People might have wanted to colloquially and colonially call it “tea”, but I decided to continue with my refraining from doing so.\nFrom Tambaram I took a local bus to reach the surprisingly empty Kilambakkam bus terminus. After an hour of waiting, I boarded a bus to Thiruvarur, a district headquarter in Tamil Nadu, about 35 kilometres from Velankanni. With every rotation of the bus’s wheels, I was getting closer, both spatially and temporally to reaching Velankanni, where she was venerated as the “Arokiya Matha” or “Our Lady of Health”. Indeed, the journey from the replica to the original was beautiful and merry.\nChapter 2: An outward enactment of an inward journey # The bus ride to Thiruvarur felt like a “pilgrimage”, defined by my geography teacher to be “an outward enactment of an inward journey”. I was outwardly journeying towards Velankanni on a rainy Sunday morning, while inwardly reliving all those moments in my life that had something to do with that place.\nI had never visited Velankanni before that trip, but had heard a lot about it since childhood. My ancestral village (Thalachangadu) was not very far away from Velankanni. My family always ensured to visit the village at least once a year. These visits always consisted of performing half-day long rituals at the local temple (the supposed deity of our clan/kula deivam in Tamizh), eating at the priest’s house and visiting a few other places nearby and returning home. In one of my earliest recollections of such a visit, I remember a distant family member tagging along with us. He was new to the village and the local Brahmin priest had decided that our man must have a two hour guided tour around the settlement. All that I remember happening for the next few hours was standing in front of random houses in the scorching sun and listening to the priest yap about the history of that particular family from their days as dinosaurs.\nAfter what seemed like an eternal procession around the small village, we had reached a spot from where the village still continued, but our tour ended. “So…… This is Thalachangadu” the priest finally concluded, with an expression of immense pride on his face and his hands generally addressing the whole of humanity. “What’s there?” the family member asked, pointing to those few streets behind the priest’s back that we had not yet verbally excavated. “Ah….. Oh….. That” the priest started stuttering with a sudden and drastic change in his facial expressions that were now resembling someone’s face when their digestive system was malfunctioning. “Those streets are inhabited by the “Velankanni Crowd”. That’s not needed for us.” he spat, with a sudden and unprecedented rush of anger and hate. From there, he dragged us back home with rapid strides of disgust, his face still emoting indigestion.\nThat incident was my first impression of Velankanni. From then on, I noticed the connotation “Velankanni crowd” used even in conversations among my family members. It did not take very long for me to find out that it was a generally used terminology among Tamizh speaking Hindus (Brahmins particularly), when they had to, not quite obviously nor quite subtly, refer to Christians. The terminology seemed to be the outcome of a dicey agreement such people had between the contrasting aspects of their own personality, i,e, the nation imposed “secular outlook” and the religion imposed “intolerance”. They tend to be perpetually lost in their pursuit of balancing between these two seemingly polar forces that greatly forges and reforges their rhetoric and personality on a daily basis.\nMy upbringing and culturing with such people had conjured up a very vivid image of what Velankanni might be like. Throughout my childhood, the term “Velankanni” denoted this mystical place that my fellow country folk who practiced a different faith, visited and venerated. The fact that they practiced a different faith, showed their disloyalty towards the originally “Hindu-country” and its supposedly “true” faith that birthed and nurtured them. In some sense, this disloyalty was synonymous to inferiority. Therefore, I was conditioned to look at “Velankanni” as how the wizarding world looked at the muggles in the Harry Potter series ; how musical people look at non-musical people ; how philosophers look at humanity in general and how politicians look at their own manifestos after winning the elections.\nIt did not take very long for me to understand the self-contradictory arrangement of logic in this rhetoric. I noticed the argument,“ All Indian Christians are Hindu converts” to be loosely anchored around two keywords, ‘Hindu” and “Indian”. When I asked the questions, “What is Hindu?”, “What has been Hindu?”, “What is Indian?” and “What has been Indian?, this argument broke down.\nThis rhetoric was, even partially valid only until I continued to believe that throughout the timeline, “Hindu” and “India” have always existed as homogeneous entities that have interacted with “other” entities outside its boundaries. However, that was not the case. “India” as a geography may have always existed, but “India” as a geo-political entity is the product of post-independence integration of several small provinces into one whole nation. The history of this space cannot be viewed through its subsequent socio-political re-arrangements.\nI encountered a very similar problem while dealing with the word “Hindu”. I had been introduced to that word as a religion that I was born into. Therefore, I had never really bothered to question what that word denoted. When I did raise this question at some point in my life, I was confronted with several definitions to this word provided by various people dealing with it in different contexts. These definitions conveyed a vast spectrum of ideas associated with the word “Hindu”. I was unable to pin-point one idea from it to be the original “Hindu” and others to be its deviants. These ideas were not merely mental abstractions but faith-systems in practice that originated from different points in spacetime. At this point, the word “Hindu” seemed to denote an ambiguous conglomeration of a spectrum of ideas. The relationship between one idea and the conglomerative whole varied from time to time. Multiple socio-political factors seemed to have affected this relationship. Even the extents of this spectrum seemed to have remained oblivious.\nAt this stage, I had read Yoginder Sikand’s Sacred Spaces - Exploring traditions of shared faith in India. The book was a collection of his ethnographies from his visits to various spaces of worship across India, which people of different religions shared and venerated. His introduction to the book problematized the very notion of “sharing” of such sacred spaces. It did so, by pondering over the parameters with which we tended to differentiate between the multiple entities that were supposedly sharing the place of worship.\nOne of the fundamental questions that his introduction dealt with was “what differentiates one religion from another?”. While discussing this, Sikand wrote,”Inevitably, the formation of such collectives based on identities that are not freely chosen but inherited, leads to intergroup conflict, often overt strife, as each group seeks to define itself in contradistinction from seemingly menacing ‘Others’ “. In other words, one religious collective tends to define itself based on what all it isn’t. So, if someone declared themselves to be a Hindu, it also meant that they were non-Muslim, non-Christian, non-Sikh, etc. As I read his introduction, I was tempted to ask, “why does this have to be this way?”. All the pages following the introduction ended up telling me that it wasn’t so.\nAfter reading Sikand’s book, his descriptions and narrations of instances and conversations at such sacred spaces of shared faith, I realized that “in all these instances, religion, in its contemporary sense, was but a subsequent apparatus uneasily imposed on top of existing collective endeavors of practicing faith ”.\nTill I read Sikand, I had only thought about my conception of the religion that I was born into, namely Hinduism. Only after reading his book did I start seriously questioning my understanding of religion itself. Even my visit to Velankanni was an outward search for this inward quest.\nAs I was thinking about all of this, the bus continued to move steadily on top of the previous rain’s refuse. The bus stopped in Bhuvanagiri en route to Thiruvarur. A stout man boarded the bus and engulfed the seat next to mine, leaving me sandwiched between his adipose tissues and the hard metal of the bus. I gently lifted my head and looked at his eyes, attempting to ask him to budge, for I was being reduced to the size of an atom under the weight of two heavy bodies pressing against me. The moment I had a quick glance at his face, I noticed that he resembled one of the security guards at my college, who also had, very recently, told me about Velankanni.\nI was walking towards the main gate of my college. The security Anna was poised there, in front of his cabin, bending down to tie his shoelaces. He was very reflective, enabling everybody to see themselves on him. By this, I mean, not his character but his newly shaved head with the amount of oil that was just a few milliliters from competing with the gulf countries. I was walking towards him and seeing myself do so. “What’s the matter with your new bald head?” I asked him. “Ahhn?” he responded, unable to hear me in the process of gradually bringing himself upright and revealing his face rather than my own. I pointed to his bald head and raised my eyebrows, supposedly emoting skepticism. “I shaved it” he responded, as though I wouldn\u0026rsquo;t have been able to notice it if he hadn\u0026rsquo;t said so. “I can see that! But, why all of a sudden?” I asked him. “Aah that…. Fever!” he responded. I gave him a would-you-care-to-elaborate sort of a look. “So the thing is….” he began after promptly recognizing my facial remarks. “I had two severe attacks of fever within a month’s time. Just last month, I had a fever twice. I got scared. I have a family to feed. I have a daughter. I need to get her married. My son is in his tenth grade. What will happen to them if something happens to me? So I decided to go to mother and get my head shaved.” he explained. “Mother? What will your mother do?” I asked him. “Oh…. Not the mother that birthed me….. The mother that made me” he noted, with a face that seemed to be least bothered by having two mothers. My face emoted a huge question mark. “Its her. Matha….. Velankanni Matha” he responded promptly, attempting to erase the question mark. “I went to her and gave my hair. Now I am healthy and strong” he said, punching his left bicep with his right fist.\nAfter hours of coughing, the bus engine was at peace as we entered the Thiruvarur bus terminus. I got down, completing the first leg of my journey towards the holy doctor who accepted hair transactions.\nChapter 3: Golden saree and the missing thread # The skies hadn’t had enough of falling for the earth. Several clouds had burst open since morning, engulfing the troposphere and the tiny Thiruvarur bus stand. My day had suddenly turned esoteric as I sipped into the last few drops of “quotidian bliss”, otherwise known as tea. Rain waters were steadily taking over the bus stand, along with heaps of garbage, smell of urine and posters of local politicians, though each at a different rate and the posters obviously being the fastest. Buses going to Chidambaram, Mayiladuthurai, Karaikal, Kumbakonam and Thanjavur were marinating on the platforms, ready to crumble like the portion of butter biscuit that had just fallen into my tea glass.\nDogs were patrolling the bus terminus in search of food and new human friends. Huge male goats were grazing on the dustbins inside bakeries and tea shops, generally adding weight to someone’s delicious dinner. A group of boys had parked their bikes in the middle of the bus stand, obstructing the way of a bus going to Chidambaram. After honking loudly a few times, the driver bent down from the window and called out for these boys to move their bikes. In doing so, he remarked that had their parents known that they were going to give birth to such children, they would have not had sex. I wasn’t expecting to hear such a comment from the rain soaked silent bus stand. This had left me stupefied for a few seconds. I stood there, grappling with the spontaneous creativity of the bus driver and his colourful vocabulary that had been moulded into a short, crisp and powerful insult in Tamizh.\nI walked across the bus stop and boarded a bus to Nagapattinam. After twenty minutes, the bus had excreted me in a random junction along with a considerable mass of humanity that had been constipated inside it. Another bus, equally constipated, picked me up to Velankanni.\nThe air smelt like salt, partially because of the evening sea breeze and mainly because of the passengers heavily perspiring. Shops selling fish bathed in different colour masalas were stacked up on the sides of the highways. Even though the bus was going to Velankanni, a famous site of Christian pilgrimage in South India, no single religion dominated the bus. Muslim families, women hidden behind burkas and the men in checked lungies occupied some seats. A pair of christian nuns were formally poised in two seats, in peach robes, white coloured head-covers and holy crosses elegantly holding onto them. A Hindu couple had joined me in their pilgrimage to Velankanni. They were heading to meet “matha” and let her know that their son is now happily married.\n“We asked her to find a good match for our son. Now, he is happily married. Isn’t it a basic human courtesy to go and thank someone who has helped us?” the husband with holy ash smeared all over his forehead and a half (which included his spectacle lens and parts of his long nose) asked me. “That’s why we left Thiruvaiyaru this morning, packing a few boxes of Idlis for ourselves” the wife clarified.\nMy watch struck six when I walked out of my hotel room, bathed and fresh, ready for an evening stroll around the little town of Velankanni. The umbrella I held was struggling to protect me from the drizzling skies. The little settlement, anchored around a christian lore, was a few minutes away from floating. The groundwater table was no longer on the ground. Yet, life continued, slightly wet, but fundamentally unhampered. Shops selling raw mangoes, fish fries, puffed rice, tea and coffee were brisk in business over the carpet of the rains. Autos and bikes sailed across the streets, baptizing a considerable amount of people en route.\nI reached a small church, which I mistook to be the Basilica of Velankanni until I read the board which identified it to be the “Church built in the remembrance of the first Marian apparition”. The silence inside the hall announced its seclusion from the otherwise chaotic settlement. Two middle-aged women, white sarees ‘culturedly’ draped around them, were kneeling down to the icon of Virgin Mary holding baby Jesus, asking for milk from a local Hindu boy.\nPopular oral lore has it that Velankanni is a land of three Marian apparitions. A marian apparition is considered to be a supernatural appearance of Mother Mary to individuals. The Catholic Christian faith considers Marian apparitions to be a real and objective intervention of divine power. In Velankanni, three such apparitions are said to have occurred.\nFirst, to a pastoral Hindu boy, who was carrying milk to the house of a local aristocrat. As he did, mother Mary appeared in front of him and asked him for some milk for her child. He gave her some milk and carried the rest to his customer. When he reached the customer’s house to deliver the milk, he noticed that the portion of milk that he had given to the mother had not reduced from the vessel that was full till the brim.\nI sat myself down in the corner of the church and watched the same scene depicted as statues. Mary, holding her child, was almost hidden behind the golden-yellow saree draped around her. The Hindu boy was gently bowing down and offering the pot of milk. The features of the supposedly Hindu boy’s statue were particularly interesting, for it greatly matched the stereotyped image of a medieval Brahmin boy. His long hair (shika) was tied into a knot. Three horizontal lines of holy ash were smeared over his forehead, accompanied by a small dot of saffron. A veshti, additionally held by a red towel tied around his waist, was covering his body from his hip till the cuff muscles. Above all, his complexion was very fair.\nHowever, the key feature that declared any male to be a Brahmin, the holy thread (yagnopaveetha) dangling across the chest was absent. This to me, seemed deliberate. “Like the ‘Velankanni crowd’ connotation, this seems to be a Christian way to not so obviously, but not so subtly either, refer to Brahmins” I thought. But, the statue of the boy reflected a lot more than this obviously partial reference to the Brahmins. It stood there, retelling me the story of Christianity as it presently manifests in South India, its multiple players, practitioners and pensive minds involved in its propagation.\nOne of the earliest ambassadors of Christianity to reach India was St. Thomas, an apostle of Jesus Christ, who is believed to have wandered the southern parts of the subcontinent. After him, several small-scale Evangelical missionaries have reached India and have acquired fresh converts for their faith. However, the spread of Christianity in South India acquired a new boom only in the early seventeenth century. One of the instrumental characters that popularised Christianity during these times was an Italian Jesuit by the name Roberto De Nobili.\nDe Nobili, as Sikand describes him, “seems to have been a volatile, yet a colourful character, with a flair for languages and a characteristically Jesuitical dedication to the holy cause of expanding the frontiers of the Church of Rome”. He settled himself down in Madurai, a famous South Indian town and began his missionary work. It did not take him very long to realize that the Tamizhs, his primary prospects, were considering Christianity to be an alien faith and showed very little interest in converting into it. After this daunting discovery, he notoriously re-established himself as a learned Brahmin, wearing the holy thread and sadhu like kavi robes. He also adhered to their practices of purity and pollution in their treatment of the low caste and denounced meat eating. He mastered the Sanskrit language and started preaching in a highly Sanskritized Tamizh. He wrote several essays in a highly Brahminical Tamizh that attempted to integrate Vedantic and other Hindu thought systems with Roman-catholic theological doctrines. He laid the foundations for the creation of what was later to be called “Brahminical Christianity”. De Nobili is sometimes referred to as the “Roman Catholic Brahmin”.\nHowever, very few Brahmins actually converted to Christianity. Many refrained from doing so, mainly because their positions of power and privilege were closely linked to Hinduism, its customs and practices. On the contrary, many dalits and shudras started converting to Christianity during these times. These converts are often referred to in the missionary circles as ‘rice-bowl christians’, who agreed to be baptized in exchange for a bowl of rice. To them, conversion to Christianity was also a means of rebellion against the existing oppressive social order that treated them as untouchables who are inherently impure and inferior.\nAs Sikand writes, “with an ever-increasing number of Dalit and Shudra converts, the church itself underwent a gradual transformation. Catholic places of popular pilgrimage sprung up, promising miraculous cures to mysterious illnesses. Great visual displays and theatrical performances such as chariot processions and demon exorcisms, festivals of fiery light and throbbing devotional music, all these readily appealed to the ‘low’ caste, for whom the sombre, staid ritualism of both the Brahmins and the Church of Rome were equally alien”.\nTherefore, the partial reference to a Brahmin boy in a christian lore situated in South India seemed to me, no accident or coincidence. At the foundational level, a Christian lore narrating the story of a Hindu boy being blessed by Mother Mary seemed like a trope to emphasize the benevolence of the deity, that supposedly transcends the human-made boundaries of religion. However, the situational context of such a story reveals to us a far more complicated picture of its tellers and listeners.\nThe lore and its multiple depictions seem to show us a very tainted image of Christianity’s encounter with South India. The Brahmanical Christianity that developed during Nobili’s times was later denounced by the growing number of Dalit christians, to whom Brahmanism and Catholicism were equally distant. In the process of mitigating this distance, indigenization of sorts seems to have taken place, manifesting as Mary draped in a South Indian silk saree and her appearance to a Hindu boy with particularly Brahmin-like features, who loses his holy thread.\nWith all this running in my mind, I walked out of the Church to see Virgin Mary, the benevolent local guest in her home.\nChapter 4: What is it that I know anyways? # The gateway of the heavens was wide open when the gushing sea breeze was yearning to put me into one. Drizzles cleansed the Church complex, making walking and gliding almost indistinguishable. A tiny mass of humanity was creeping over the massive structures of the Basilica of Our Lady of Good Health in Velankanni. The landscape of Christianity was dotted with earthlings that were being moved by divine power alongside its earthly sanctions. The presence of every human in the sacred space validated the other’s, fostering a universal humane connectivity confined by the semi-porous boundaries of religion.\nEvery foot that walked the land was making the land holy. Every spine that bowed before it was making the cross holy. Every hand that gripped Mary’s feet was adding to her never-ending list of miracles. Every mouth that uttered the name of god was painting its oral picture. Every drop of tear that was shed graciously multiplied the volume of the divine ocean on top of which the church was floating.\nThe gigantic speakers amplified the horrendous voices that were chanting the name of god. Little children, still innocent to the conception of a god, were running across the massive church hall, followed by their own screams and their parent’s; some who regretted bringing them to the church, and some who regretted having them in the first place. Families huddled together in the benches of the Church, collectively seeking the mercy of the lord. Tamizhs walked into the Church, joining with the amplified chants of the speakers. Mallus walked into the Church, some bravely confronting the threat of slipping on their own coconut oil reserves. Konkanis, with their extravagant costumes, found their seats in the massive setting.\nMother Mary, consumed by the South Indianness that engulfed her, stood behind the altar, sustaining her charming benevolence. The relatively new chapel on the western side of the Basilica reverberated with all these diverse noises that together produced the unifying sound of Velankanni. A white and golden palette dominated the interior design of the chapel. Wooden benches, following the Catholic originality, were neatly arranged into two rows. The extra plastic chairs that were supposed to host the ever increasing population of pilgrims, were scattered all over the place, appearing to represent the complexities of Catholicism in practice. Humanity that wiggled through all of this, carried the essence of the faith.\nA barricade near the altar separated general humanity from the Jesuits training under the Church, who were carefully enveloped in their black and white robes. A mischievous looking middle-aged man walked onto the raised platform near the altar, cleaning it for the next mass. Behind all of this stood Velankanni, like a silent witness to everything, alongside her beloved and bearded son Yesu.\nAn old woman, the ripples on her skin marking her endurance in matters like existence, was seated in a wooden bench before me. Her hands, shivering presumably of old age, held on to what I was tempted to call the autographed copy of the Holy Bible. Her deep red eyes, overflowing with tears, gently scanned the pages of the scripture. The only things she seemed to see were the Bible in her hand and the Virgin behind the altar. Her glance shifted from one to another, every time with a fresh smile of excitement and a new drop of tear. She raised her hands at times, graciously summoning the divine. She was, according to me, immersed in the profound experience of an assumed state of true vulnerability and frustrated hope.\nThe pale white saree that she had thrown around herself reminded me of a verse from the Kamba Ramayana:\nதுப்பினால் செய்தகையொடு கால்பெற்ற துளி மஞ்சு\nஒப்பினான் தனை நினைதொறும் நெடுங்கண்கள் உகுத்த\nஅப்பினால் நனைந்து அருந்துயர் எயிர்ப்புடையாக்கை\nவெப்பினால் புலர்ந்து ஒரு நிலை உறாத மென் துகிலாள்\ntuppinAl ceytha kaiyoDu kAl peRRa tuLi manju oppinAn tanai ninaithoRum neDungkaNkaL ukutta\nappinAl nanaindu aruntuyir eyirppuDai yAkkai\nveppinAl pularndu oru nilai uRAtha men tuhilAL\nHer longish eyes overflow with tears that wet her fine clothing (saree) as she thinks about him (Rama in Sita’s case and Yesu in the old women’s case), who is compared with the black cloud that has arms and legs made of pearl. But, the wetness immediately dries due to the heat that her body emits because of the intense sorrow, thereby alternating between wet and dry accruing an uncertain quality.\nI walked out of the chapel retaining my smile and the vivid mental images of the situational Sita. I visited the brightly lit shopping complex in one corner of the Church compound, which claimed to sell ‘Spiritual books’ and ‘Religious items’. A thoughtful stroll led me out of the compound of the Church, onto a crowded market street that was discharging pilgrims into the sea shore at the other end. Extravagantly lit shops selling candles, puffed rice, pilgrim accessories, clothes, slippers, flowers, fancy watches and phone accessories were lined up. Tattoo studios made guest appearances between some of these shops. Apart from all this, Barber shops, with fancy banners containing bald photoshopped images of Tamizh film-stars did not fail to induce a comical chuckle amidst an otherwise chaotic marketplace.\nPilgrims and tourists walking on the street resulted in the casual excavation of the actual thar road buried beneath the filthy humus of modernity. This justified the considerable stink that was an inevitable part of the commotion. My locomotion came to an abrupt halt when I found myself meters away from a receding wave. A quick instinctive jump prevented a layer of ocean water intimately blended with pilgrim refuse from embracing my physical self. I looked back to realize that local trade had conquered a territory that extended till the brim of the land leaving no room for an open beach.\nThe reddish full moon had risen from the verge of Bay of Bengal. The eastern skies and the ocean waters had acquired a new glow. The noises of human life suddenly sounded distant due to the magical charm of the roaring sea. Artificial lights actualizing nightlife in Velankanni were gradually disappearing as I kept striding towards the empty extents of the beach. I was in search of some silence and proximal distance from the commotion of the town. I walked through shops selling sea food that were lined up till the edge of the seashore, probably trying their best to serve the freshest fish possible.\nIn one of these shops, “Arogya matha seafoods” as its banner proclaimed, stood a man frying fish. Beads of perspiration were cleansing and re-cleansing him. His saffron cloths holding onto him, sandalwood paste that seemed to have exploded on his forehead, his phone speaker effortfully playing Ayyappa Bajans identified him to be a devotee who had vowed to visit the Ayyappa Temple at Sabarimala and wore the holy garland as a marker of this endeavor. With the intricate strokes of his knife, he slashed the outer skin enabling the masala to penetrate into the inner extents of the fish fry that he was preparing. The order was placed by a Catholic Christian family from Goa who had come to Velankanni for their usual annual pilgrimage. “How complex can religion in India get?” I thought, witnessing the happenings of the scene.\nAccompanied by a dog that I had decided to call Jango, I marched past the last artificial light-source on the beach, a pushcart selling “Masala Pori”. The dark voids of the seashore kept revealing itself in every step I took towards it, like the uncertain futures becoming a concrete present. Winds were waging a war against gravity, making my position on planet earth very dicey. I sat myself down in a secluded spot on the beach. It did not take very long for the physical seclusion to become an integral state of solitude. Tears rolled down my cheeks for no apparent reason. I tried singing for a while, attempting to console myself. Music has helped me at times when my articulatory spirit has been dampened by the tears of ecstasy. But this time was different. The density of the tears had soaked the music as well, making it sound like a calf with sinus mooing at its mother. I had stopped singing.\nImages of the situational Sita I had met inside the Church hall flashed in my mind. “What was she experiencing to be able to weep like that for hours together?” I thought. “Was she crying to god or for him?” “Or, was she just crying and the Church hall that surrounded her happened to be a coincidence?” “But, she held an ancient looking copy of the Bible. So, she must have planned to come to the Church.” “In that case, what could have caused her to cry like that?” “Would she have ever doubted the existence of that god with which she was investing several ideas and an astonishing volume of emotions?” “Does she, with utmost certainty, believe in the existence of a god who will answer her tears?” Does she even need a god, or a rational proof of its existence to be able to weep like this for hours together?”\nThe moment I asked this question, I heard a conversation with my social science professor, replay from within: - “Do you believe in god?” I asked.\n“I do not believe in the existence of god. But, I certainly do believe in the power of a myth.” he responded. Noticing that question marks suddenly dominated my facial expression, he continued to speak, “Why does something have to exist for me to believe in it? I do not believe in the existence of a god with extravagant powers, sitting somewhere in the heavens and controlling the world that I live in. I know that the idol inside the sanctum of a temple is just a portion of a boulder carrying an exquisite piece of art. But, I can still be deeply moved by it, by singing songs for it or just by silently sitting in front of it. I can weep for hours together just by witnessing the faith scape that surrounds it. At times like this, I need no rational proof of the existence of god. Even love is like that. Love is a mutually agreed myth. You know the power of love. If two people strongly believe that they are deeply connected with the other person, it is as good as the connection existing in reality. So, no, I do not believe in the existence of god. But, I have learnt not to underestimate the power of a myth. I need not know that something exists for me to believe in it.” he concluded\n“What do I know anyways?” I asked myself, as usual, building onto the residues of past conversations in my mind.\n“I believe there exists a reality irrespective of my perception of it, ‘the objective reality’ as they call it. Can I ever know this reality as it is and not as I see it to be?” “I constantly experience this reality, ‘the subjective experience of an objective reality’. Do I know the contents of my experience? Do I know the essence of my experience? Do I know the nature of my experience? Can I know all of this?” “I believe I know who I am. But, every time I am profoundly confronted with the question ‘who am I?’ I am always tempted to say, I wish I knew. But, I still believe that I am something. I do not know what, but I believe I am.” “I continue to believe in all this, at times consciously, but mostly unconsciously without me having to know any of this to be a certain truth.” “I carry a long list of things I believe in without knowing if it exists or not. If God can be graciously part of this long list, sure, why not?” I thought, staring at the verge of the sea.\nChapter 5: The eternal waiters # The atmosphere had just broken up with the stratosphere. She was unable to handle the sorrow. She wept and wept for hours together leaving me strangled in my hotel room. I was up and ready by 4 am, wanting an exclusive glimpse of Velankanni before the rest of humanity. By the time I left my room, it was ten minutes past six. A glass of “divine concoction”, tea in other words, esoterically fueled my stroll. I walked past the gigantic structures of the Holy Basilica, drenched after a dramatic atmospheric baptism.\nI was heading to a locality named Tsunami Nagar, a village built to rehabilitate the local fisherfolk who had lost their homes due to a Tsunami that occurred in 2004. Twenty years had passed since the wrath of the ocean had forever taken away their houses, loved ones and all their life-long possessions, from the people of Velankanni and several others who lived in the South eastern coastline of India. ‘December 26, 2004’, a mere mention of this date to the locals of Velankanni could conjure very vivid and horrific images in their mind, that continued to haunt them even after two decades.\n“What made her angry? I do not know. One fine day she erupted and took away everything we had to call our’s.” said an old woman as she helped me find my way to Tsunami Nagar. Indeed, the disaster had left a massive invisible scar in everybody who had lived to tell the tale. A mere prick could cause terrible pain.\nIt was the day after Christmas. As usual, pilgrims from all over the country flocked the tiny coastal town of Velankanni. The celebrations of Christ’s birth had come to a merry conclusion for the 2004th time. Taking a dip in the beaches was an integral part of the pilgrimage to Our Lady Of Good Health. Thousands of them were gathered on the beaches to complete this leg of their package before concluding their Christmas pilgrimage. All of a sudden, as though refraining from offering a dip, the sea water retarded, exposing the seafloor. South Indians, who had not witnessed a Tsunami in a long while, did not know what this meant. Many are said to have considered this to be a miracle of Matha who they thought was pleased by their Christmas prayers. Hundreds followed the retarding sea, wanting to witness the spectacle in close proximity. Within seconds, a gigantic tide erupted from the sea, permanently erasing a portion of humanity and its attributes from the surface of the earth.\nTwo tsunami waves hit the coast that day. A few people managed to hold onto something and float to the Basilica. They managed to lock themselves inside the Church hall before the second wave hit the town. At that point, Matha was the only one inside the Church hall who had decent expertise in dealing with Tsunamis.\nSometime in the 16th century, a Portuguese ship sailing from Morocco to Sri Lanka was caught in fierce weather. The sailors are said to have invoked the aid of Mother Mary, under the title, Our Mother, the Star of the Sea. She is said to have appeared to them as a blob of light, helping them find the nearest coast for safe harbour. The entire crew, roughly around 150 people, are said to have safely reached Velankanni. As a thanksgiving, the Portuguese sailors rebuilt the Chapel, currently believed to be the eastern Chapel of the Basilica. This is the story of the third Marian apparition at Velankanni. The Tsunami of 2004 was not the first time when hundreds were saved from the wrath of the ocean by the Star of the Sea. I walked through the material residues of all these stories, in search of some of its retellers. I floated through several streets, arrayed with secular arrangements that aided the functioning of a religious pilgrimage site, to have a glimpse of a Velankanni beyond it. The life within the town kept revealing itself. Not the life that came and went, but the life that stayed and lived.\nHotels, dilapidated buildings overlooking the sea and proclaiming to be beach resorts, lodges and guest houses gradually gave way to fisherfolk settlements. Rows of thatched huts, asbestos roofs and primitive concrete structures, all subsumed by the strong aroma of dead fish, started exhibiting themselves. Boats were parked on the sea shore with men who had parked themselves on it. Alcohol was served in plastic cups while a stylish fisherman slashed his knife through a raw mango, the essential delicacy to add to hours of intoxication. The Bay of Bengal was endlessly extending in the background.\nThe sun was launching itself from what appeared to be the extent of the sea. Silhouettes of thatched roofs adorned the shore. Women, driven by an entrepreneuring spirit, were selling what I presume to be their family’s catch for the day. A stout woman, the drapery of her saree reemphasizing her charisma was seated in the middle of the setting, making it hard to decide whether she anchored herself in the centre or the scene had painted itself with her as its center. Even seasoned bargainers were no match to her commanding tone. Her buyers were demanded to pay what she asked of them. Hers was the thatched roof in best condition among others raised on the beach. Other women, elegantly seated under their own roofs were not even trying to compete with Our Lady Of Good Fish.\nAll of a sudden, a young boy, probably in his late 20’s, wearing a dirty yellow glove, pounced to the middle of the scene, carrying a bucket of prawn. Following him came another man, slightly older, carrying a big plastic sheet. His nudity was exposed to such an extent where his checked lungi seemed almost useless. Mr. Reveal-it-all and Mr. Yellow-glove set the stage for the auction of the fish. An old woman, who I was tempted to identify as Eve’s best friend, chaired the auction. Soon, crowds gathered around corpses of prawn, loudly calling out the current highest bid.\nAll of a sudden, the hero of the scene arrived in his bright blue Dio bike, with his assistant who, from the moment they got down tip-toed right beside him, was on his mark awaiting his master\u0026rsquo;s orders. His master, presumably a local politician, ordered him to enquire about the current bid. Before he could even answer, “whatever it may be, tell them that I will give an addition of rupees 2000 from that price” roared the master’s voice. The auction was called off and the prawns proudly headed to suffice an expensive hunger.\nAs I stood there watching all this, a middle aged woman walked up to me. “Why don’t you buy something from the auctions?” she asked me, probably after spotting an unproductive person in the busy business setting. “I am from a different town. I won’t need this much fish” I responded. “Who asked you to eat it? If you sell it on your way, you might earn your travel expenses” she suggested. “Not a bad idea” I thought, but too late, she had already walked away.\nThe silence following the enormous tides continued to sink Tsunami Nagar even after two decades. The settlement was neatly ordered, showing no explicit signs of excitement towards the endeavour of existence. Life in Tsunami Nagar seemed despite the howls of a horrific past echoing on a daily basis.\n“Who is that? Who has come at a time when my husband is not at home?” commanded a voice, as ambiguous as its source. I stopped my stroll in one of the silent streets of Tsunami Nagar, generally waiting for something to happen. An old woman walked out of a thatched hut. “That was my daughter-in-law. She still thinks that her husband has gone to the sea (for fishing) and will return sometime. But, he was taken away by the Tsunami. My daughter-in-law has not accepted this. She has gone crazy trying to do so.” she said.\nI do not remember how I reacted to this. “Please do not mistake” she added, with an apologetically arranged facial expression. “Why would I mistake this? I totally understand the situation. Please take care of her and please take care of yourself too” I said, not knowing how else to respond. She stood there silently, undergoing a similar struggle as I was.\nI peeped into the little door of the hut, wanting to have a glimpse of the eternal waiter. She was seated on the remnants of a straw mat. First impression told me that the idea of cleanliness was very alien to her. She was frighteningly hidden beneath several layers of dust. Her brown hair was carelessly held by a knot. She was wearing a purple nightie containing stains of a few decades. Her repulsively red eyes and lips demanded attention.\nI was tempted to tell her that “Just last night I was sitting on the beach thinking about my social science professor telling me that love is a mutually believed myth. So, if you strongly believe that your husband will return to you someday, continue doing so without worrying about the logical possibilities of it happening”.\n“But, she probably has more conviction in the idea than I do” I thought. “I just got there yesterday, while she has been doing this for almost two decades. Who am I to reassure her?” I realized.\n“At the end of the day, the functional end that a belief serves does greatly strengthen the conviction of the believer” I thought, walking back to Velankanni from Tsunami Nagar.\nAfter a few hours of loitering around Velankanni, visiting the Matha Kulam church, St. Antony’s Church and several others scattered around the town, I got back to the Basilica. I wanted to have one last glimpse of the Church before I left the town.\nThe hall was overflowing with pilgrims gathered for the morning mass. A young priest was conducting the mass. I could not find a space inside the Church, so I had to sit near the entrance.\n“Two thousand years have passed since Christianity reached India. But, we still are just 2% of India’s population. This tells us that we still haven\u0026rsquo;t understood the importance of Evangelization. We have not understood the meaning of it. It is the virtue of every Christian to show the world the true faith. It is our duty to Evangelize. We must liberate the masses from their plight and sorrow. We have not done this enough. Let the world know that there waits a god by the name Jesus Christ, waiting to shower all his blessings from the moment of Baptism” the voice of the young priest, amplified by the massive speakers of the Church, announced.\nThroughout the discourse, the vivid visuals my mind conjured up were a little too hilarious, taking me dangerously close to laughing inside the Church.\n“At the end of the day, the commodity of gods sold at the market of religions is what it is made to become at the outset of things. Whatever may be at the depth of a faith, firstly it must attract the customer as a profitable deal” I thought, walking to Velankanni bus stand to board my bus to Chennai.\n“I too have become an eternal waiter, forever longing to revisit this town ” I thought, cherishing every moment of the last 48 hours, as the wheels of the bus moved out of the little town of Velankanni\n","date":"30 June 2024","externalUrl":null,"permalink":"/essays/our_lady_of_good_health/","section":"","summary":"A travelogue to Velankanni","title":"Our Lady of Good Health","type":"essays"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj It was a rainy Sunday evening, an unforgettable one for the people of Chennai as it was a day or two before the cyclone of Michaung had gently embraced the city and its suburbs. The clouds had started rehearsing for the actual showers to follow and the streets demanded for water transport already. Yet, the new aquatic outlook of the city had not stopped me from my regular visits to the St. Thomas mount church.\nMy usual cycling route to the Church, which requires fifteen minutes of cycling otherwise, called for one hour of locomotion which included cycling, walking, running, floating, swimming and all the other indistinguishable actions in between. Finally, after being baptized by the city streets, I reached the bottom of the hillock. The white arch, with 298 years of work experience, was guarding the staircase leading to the Church. A statue of St.Thomas, an apostle of Jesus Christ who is believed to have stayed in this hillock during the last phase of his life, stood inside the cement cavity at the top of the arch.\n“Rain clouds and gentle drizzles seem to have this magical capacity to make the quotidian world look astonishingly beautiful. It necessitates a pause in our mundane existence to notice its beauty that we otherwise tend to ignore. All of a sudden, open windows, cozy rooms, shabby streets and noisy people become surprisingly pleasant!” I thought as I walked into the arch admiring its beauty which I had ignored till then.\nThe staircase leading to the church had begun to vaguely resemble Niagara falls, as I made my way up against the force of the muddy rain water cascading down the steps. The cold winds were dancing to the beats of the drizzle which was steadily progressing towards a mighty downpour. Within a few minutes, the deluge sounded like it was applauding to this performance. Cheered by the clapping, the winds started to gyrate wildly, forcefully inviting me to the worlds above. The umbrella I held had already accepted the invitation. Soon I realized that I was swaying in accordance with the rhythm of the rain and the song of the winds.\nThe life-size statue of St.Thomas placed midway between the white arch and the church greeted me with a gentle smile. That smile meant a lot more than it had ever done.\n“You know,” the statue seemed to say, “the difference between you and I is very simple. Just as you are physically swaying to the music of the storm, you are also swaying to the illusions of your world. I stand firm in this storm. That which keeps me grounded is faith. Faith in my god and faith in the absolute.” it said.\n“Yes!” I replied with a gentle beam. “I recognize the difference and I am conscious of it. Yet, I do not frown at it. Rather, I acknowledge this difference and place myself in this position at will. I do not want to be grounded. I want to sway with the music of the storms, dance to the rhythm of the rains, float with the tunes of the floods. At present, I do not seek a grounding in anything and in faith as well. I wish to wander across faiths internally and across faithscapes externally, not with an intention of finding a perfect grounding but to explore it with the capacity of my intellect. I not only enjoy this journey, I also have a sense of freedom in knowing that I can continue it at will, without the fear of being committed and therefore, disloyal to a faith ” I replied.\n“But,” the statue seemed to reason. “You know very well that the capacity of human intellect is very limited. You will arrive at and seek faith at some point in your journey” it said.\n“Yes!” I responded. “In fact, I am looking forward to that. I understand that human intellect is limited. But, I have not realized the dimensions of the space that it limits. I wish to wander that space, understand its characteristics and limitations. After that, I would want to commit myself to a faith that resonates with my experiences in this journey. Who knows, my journey may eventually lead me to it, But, until then, I shall be responsible enough to not commit myself to something that I do not understand.” I replied, retaining my smile.\n“Well!” said the statue. “Have a happy, safe and a prosperous journey” it seemed to wish. We exchanged goodbyes and I proceeded further.\nWhen I eventually reached the entrance of the church, I was bathed for a lifetime. The rattling of my teeth would have put several infants to sleep. The warm and cozy hallway of the church felt like a blessing. I seated myself in one of the old wooden benches and wished that evaporation was a faster process. After a while, I started feeling my body, which had been numb till then. The rains got heavier and the church hall felt like a submarine swimming through the storm. After I had settled down, I looked around for fellow earthlings and was surprised to find only two, a middle aged man who was reading verses from the bible and another who was fast asleep. Neither had noticed me as they were very involved in their own means of connecting with the divine.\nI pulled out the book that I had carried with me and began to read. It was a book about Indian Philosophy and I was reading the chapter about Vedanta. The author was discussing Adi Shankara\u0026rsquo;s Ghatabashya. The three hours I spent reading inside the St.Thomas mount church was one of the many memorable and blissful moments I have had as a reader. Once again, I had realized the value of faith that is accessible beyond the boundaries of religion!\nAt the substratum of every religion lies faith and the vigor that has motivated and empowered individuals in their search for the truth. Religion has provided seekers with the backing and a suggestive framework for this pursuit. However, powerful agencies which subsequently inherit, engage and adopt these religions, have transformed this vigor and suggestive framework into an exclusive power and an assertive boundary. This has not only made religion a divisive force, but overshadowed the unitive substratum. Individuals who have been able to access this substratum have been able to question, criticize, neglect and rise above these boundaries. They are also remembered and cherished as the pointers to the substratum beneath these worldly boundaries.\nLater that evening, after I got home and pulled out my towel for a hot water shower, “Stormy evening and Adhi Shankara in a church hall” I exclaimed as I felt the weight of the boundaries that I had apparently transcended. Truly a syncretic Sunday I had had!\nAcknowledgements:\nProofreading: - J.Ram ","date":"30 June 2023","externalUrl":null,"permalink":"/essays/syncretic_sunday/","section":"","summary":"Adi Shankara in a church hall","title":"Syncertic Sunday","type":"essays"},{"content":"திருச்சி மாநகரத்தின் துணை நகரமான (satellite town) திருவானைக்கோவிலில் தங்கியிருந்தேன். உறவினர் அடைக்கலத்தில் உண்டுக்கழித்த பொழுதொன்றில், இரவுப் பசியை இட்லிகள் போக்கிக்கொண்டிருந்தன. உறவினர்களோடு உட்கார்ந்து, இட்லியை அசைபோட்ட எங்கள் வாய்கள், அவ்வப்பொழு சில சொற்களையும் சிந்தின, இட்லியையும்தான் (இதைச் சொல்ல வேண்டாம் என்றே எண்ணி இருந்தேன். ஆனால், மூளையின் ஒரு முனை மறுப்பதற்கு முன்பு, பேனாவின் முனை எழுதிவிட்டது. ஆக, இருக்கட்டும் என்று வைத்துவிட்டேன்).\nதிருவானைக்கோயில், credits: Wikipedia எங்களுக்கு அடைக்கலம் தந்த ஊருக்கும், இட்லி-சட்டினியுடன் நிகழ்ந்த உரையாடலுக்கும் ஒரே மையம்தான். அது, கோச்செங்க சோழன் எழுப்பித்ததாகச் சொல்லப்படும் ஜம்புகேஸ்வரர் கோயில்தான். உரையாடலில் பங்கெடுத்த வாய்களையும் செவிகளையும் இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம். ஒன்று, அன்று மாலை அக்கோயிலிற்கு சென்றுதிரும்பியவர்கள். இரண்டு, கோயில் சென்று திரும்பியவர்களுக்கு இட்லி-சட்டினி செய்தவர்கள். இட்லிக்கு சுவை கூட்ட நல்லெண்ணை தடவி பகிர்ந்த இரண்டாம் கட்சியிடம், உரையாடலுக்கு சுவை கூட்ட அனுபவங்களை கற்பனையில் தோய்த்துக் கொடுத்தது முதற் கட்சி. நான் முதற் கட்சியில் இருந்தேன். ஆக, காளிதாசனும், கம்பனும் என் கற்பனையிடம் தோற்றுக்கொண்டு இருந்தனர்.\n“அகிலா” எனும் கோயில் யானை கோயில் யானை குளித்த கதையில் துவங்கி, கோயில் வளாகத்தில் திரிந்த கதை, இறைவன் தரிசனத்தில் நசுங்கிய கதை, கோயிலுக்கு அருகில் உள்ள பாரம்பரியமான ஐஸ்கிரீம் (icecream) கடையில் கிலோகிலோவாக ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டதால் மரத்துப்போன நாக்கின் கதை என்று எங்கள் கதை நீண்டுக்கொண்டே சென்றது. இறுதியில், முதற் கட்சி பேசுவதற்கும் ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. அந்தக் கட்சியின் முக்கியப் பேச்சாளர் திருவானைக்காவலில் பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்திருந்தபடியால், கோயிலைப் பற்றியும், அந்த ஊரைப்பற்றியும் பேசலானார்.\nஒரு கட்டத்தில், பேச்சில் கற்பனையெல்லாம் குறைந்து, சில நிகழ்வுகளைப் பற்றி பேசினோம். அதில் ஒரு முக்கிய நிகழ்வாக, தினம் ஜம்புகேஸ்வரர் கோயிலில் நிகழும் திருப்பள்ளியெழுச்சி என்ற சடங்கைப்பற்றி சொன்னார், எதிர் கட்சிப் பேச்சாளர். இந்த சடங்கில், காலையில் தெய்வச்சிலைகளை எழுப்பி, அன்றைய நாளின் சடங்குகளைத் துவங்கிவைப்பதே முக்கியமான நிகழ்வு. இது பெரும்பாலான முக்கியக் கோயில்களில் நிகழ்வதுதான். ஆனால், நான் அதை அன்றுவரைப் பார்த்ததில்லை.\nசிதம்பரம் நடராஜர் கோயிலில் தினம் நடக்கும் திருப்பள்ளியெழுச்சி சடங்கின் பிரம்மாண்டத்தைப் பற்றி பலரும் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். மத்தளம் கொட்ட, கொம்புகள் முழங்க, சாம்பராணியின் புகையின் ஊடே, மக்கள் திருவாசகம் பாடி, தீபம் காண்பித்து ஆடலரசனை கோலாகலமாய் எழுப்புவார்கள் என்று பலர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். இந்தக் கட்டுரையை எழுதும் இந்நொடிவரை அதைப் பார்க்க ஏங்கிக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன். பூரி ஜகந்நாதர் கோயிலில் கொடியேற்றம் ஆக, என் உறவினர் திருப்பள்ளியெழுச்சியைப் பற்றி சொன்ன பொழுது, இதே போன்ற பிரம்மாண்டத்தையே நான் ஜம்புகேஸ்வரரிடமும் எதிர்ப்பார்த்தேன். பல நூறு மக்கள் ஒருசேர எழுப்பும் கோஷத்தை, அக்கூட்டத்தினுள்ளே நின்று கேட்பது எனக்கு எப்போதும் புல்லரிப்பையே ஏற்படுத்தும். சான்றாக, பூரி ஜகந்நாதர் கோயிலில் கொடியேற்றம் பார்த்தபொழுது, சேப்பாக்கம் மைதானத்தில் தோணி வருகையை பார்த்தபொழுதெல்லாம் எனக்கு அப்பொழுது நினைவுக்கு வந்தது.\nஇவ்வாறான மாபெரும் மனிதக்கூட்டத்தோடு கடவுள் எழுப்பப்படுவார் என்று எண்ணினேன். ஆக, நாளை அந்தச் சடங்கைப்போய் பார்க்கவேண்டும் என்ற என் விருப்பத்தை தெரிவித்தேன். அவரும் அழைத்துப்போக சம்மதித்தார்.\nகண்மூடிக் கண்திறக்கும் நேரத்துக்கெல்லாம் நாங்கள் கோயிலின் வடக்கு வாயிலின் வழியாக வளாகத்தினுள் புகுந்தோம். நான் எதிர்பார்ததவை எல்லாம் ஒன்றொன்றாக நிகழ நிகழ எனக்கு ஒரே மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. கதிரவன் கண்திறக்கும் நேரத்திற்கு முன்பே குளித்தால், இலேசாக பசிக்கும் என்று எண்ணினேன். அது நிகழ்ந்தது. விடியற்காலையில் கோயிலுக்கு நடந்தால் சுகமாக இருக்கும் என்று எண்ணினேன். அதுவும் நடந்தது.\nஆனால், நான் எதிர் பார்த்த இரண்டு நடக்கவில்லை. ஒன்று, நான் ஆவலோடு எதிர் பார்த்திருந்த பல நூறு மக்களை காணவில்லை. பிறகு, நான் எண்ணியதுபோல், நாங்கள் சிவன் சந்நிதியின் வாயிலில் போய் நிற்கவில்லை.\nஎன் எதிர்ப்பார்ப்புகள் உடைக்கப்படுவதே என் வாழ்க்கையின் போக்காக அமைந்துவிட்டது. ஆக, இந்நிகழ்வும் அவ்விதமே. தங்கநிறக் கொடிமரத்தைத் தாண்டி, அகிலாண்டேஸ்வரி சன்னதிக்கு அருகில் வந்தோம். அதற்கு முன்தினம் மாலைதான் அங்கு பிதுங்கிய பல நூறு மனிதர்களுள் நானும் இருந்தேன். இப்பொழுது எங்களைத்தவிர யாருமே அங்கில்லாததால், அந்த மண்டபம் விநோதமாகத் தோன்றியது. ஆளரவம் அற்ற அந்த மண்டபத்தை ஒரே ஒரு மின்விளக்கு மிகவும் முயன்றபடி ஒளியூட்டியது.\nமண்டபத்திற்கு உள்ளேவந்தவுடன், ஒரு இளம்பெண் எங்களை புன்னகையோடு வரவேற்றாள். விளக்கு ஒளியில் தெரிந்த அம்முகம், எங்கோ பார்த்தது போல் இருந்தது. இல்லை! யாரோ சொல்லிக் கேட்டதுபோல் இருந்தது. ஆம்! “லம்பாலகோத்பாசிதே ஹசிதே” (நீண்ட கூந்தலும் இளநகையும் உடையவள்) என்று முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர் பாடிய பெண்தானே இவள்! இருநூறு ஆண்டுகள் ஆயினும், அந்த வர்ணனை இன்னும் பொய்க்கவில்லை.\nமுத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர் தீப ஒளியில் எண்ணெய் பூசிய கருங்கல் சிலை மின்னியது. அருகில் சென்று பார்த்தபின்தான் அந்த சிலையின் நுணுக்கங்கள் எனக்கு புலப்பட்டன. நான் பலமுறை பார்த்து வியக்கும் உளி-சிற்பிக் கூட்டணியை அங்கும் கண்டு வியந்தேன். ஆளுயரச்சிலை, அதில் தவழும் புன்னகை, புருவங்கள் இலேசாக எழும்பியவாறு இருப்பதும், கண்கள் பைய்யப் பார்ப்பதும், இடையிலும் முட்டியிலும் ஒரு சின்ன வளைவால் அந்த சிலையோடு இயைந்த ஏளனமும் என்று அதை வியந்துகொண்டே போகலாம். நான் பார்த்தபோது, ஒரு வெள்ளை நிறப் புடவை அணிவிக்கப்பட்டிருந்தது.\nஅந்தச் சிலைக்கு முன்னின்றபடி, சிற்பியை வாழ்த்திக்கொண்டிருந்த வேளையில், பின்னிருந்து ஒரு குரல் “இப்பொழுது இந்த சிலைக்கு உயிர் இல்லை” என்றது. அதென்ன! இவ்வளவு தத்ரூபமாக செய்யப்பட்டரிக்கும் சிலைக்கு உயிர் இல்லையா? இதை யார் சொன்னது என்று திரும்பிப் பார்த்தேன். ஒரு வயது முதிர்ந்த பெரியவர், நெற்றியில் பட்டை, இடையில் வேட்டி ஒன்று மட்டும் அணிந்தபடி நின்றிருந்தார். என் முகத்தில் தெரிந்த குழப்பத்தின் ரேகைகளை கண்டு, “இந்தச் சிலைக்கு இப்பொழுது உயிர் இல்லை. வா, அதற்கு உயிர் கொடுப்போம்” என்றார்.\nஎது என்ன!? சிலைக்கு நான் உயிர் கொடுப்பதா? பக்தர்களுக்கு எல்லா இடத்திலும் இறைவனே தெரிவான் என்று சிலர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். இவருக்கும் எல்லாம் இறைவனாகவே தெரிகிறது போலும். அதனால்தான் என்னை சிலைக்கு உயிர் கொடுக்க அழைக்கிறார் என்று எண்ணினேன். பிறகுதான், அவர் சொன்னதின் பொருள் எனக்கு விளங்கியது.\nஅகிலாண்டேஸ்வரி சன்னிதிக்கு அருகில் மற்றும் ஒரு சின்ன சன்னதி இருந்தது. புது கருங்கல், புது வண்ணச்சாயம், புது கலசம் என்று முற்றிலும் புதிதாய் காணப்பட்டது அச்சன்னதி. அதன் வாயிலுக்கு அருகில் சில மனிதர்கள் நின்றனர். அதில் என் உறவினரும் இருந்தனர். அக்கூட்டத்தை நோக்கியே இந்த பெரியவரும் நடந்தார். நான் உண்மையைச் சொல்லிவிடுகிறேன். அங்கு அவர்கள் கூடி இருப்பது எதோ பிரசாதம் வாங்குவதற்குத்தான் என்று எண்ணியே நானும் அங்கு சென்றேன்.\nஎன் எதிர்பார்ப்பு மீண்டும் உடைக்கப்பட்டது! என் உறவினரிடம் சென்று, “இங்கு எதற்கு கூடியிருக்கிறறோம்” என்று கேட்டேன். “நீதானே திருப்பள்ளியெழுச்சி பார்க்கவேண்டும் என்றாய். அதற்காகத்தான் காத்திருக்கிறோம்” என்றார். “சரி, அதற்கு ஏன் இங்கு நிற்கிறோம்?” என்று நான் கேட்டேன். “இதுவே தெரியாதா உனக்கு!” என்று சொல்லிவிட்டு கீழே உள்ளவாறு சொன்னார்:\nஇரவு கோயிலை மூடும் பொழுது, சந்நிதியில் வைக்கப்பட்டுள்ள உற்சவர் சிலையை வெளியே எடுத்து வருவார்கள். அந்தச் சிலை வெளியேகொண்டுவந்த பிறகு, மூல சிலைக்கு உயிர் இல்லை. உற்சவரை நாம் நிற்கும் இந்த சந்நிதியினுள் வைத்து மூடிவிடுவார்கள். ஜம்புகேஸ்வரர், அகிலாண்டேஸ்வரி இருவரின் உற்சவர் சிலைகளும் உள்ளே இருக்கும். நாம் இப்பொழு அதை எடுத்து, மீண்டும் அந்த சன்னிதிக்கு அருகில் வைக்கப்போகிரோம்.\nஇதைக் கேட்டவுடன் என் எதிரிப்பார்ப்பு முற்றிலுமாக உடைக்கப்பட்டது. நான் ஏங்கிய பிரம்மாண்டம் இல்லை, நான் வேண்டிய கோஷங்கள் இல்லை. இவையெல்லாம், எனக்கு வருத்தத்தையே தந்தன.\nஇதையெல்லாம் கேட்டவுடன் என் எதிர்ப்பார்ப்பு முற்றிலுமாக உடைக்கப்பட்டது. இந்த கோயிலில் திருப்பள்ளியெழுச்சி என்பது ஒரு சிறு சடங்குதான் போலும். பிரம்மாண்டம், ஆரவாரம் எல்லாம் இல்லை என்றவுடன் எனக்கு ஆர்வமே போய்விட்டது.\nஎன்னைப் போலவே மற்றும் இரு ஜீவன்கள் அந்த மண்டபத்தில் இருந்தன. அது ஒரு பூனையும் அதன் குட்டியும். அவற்றுக்கும் நிகழவுள்ள நிகழ்ச்சியின் பேரில் ஒரு ஆர்வம் இருந்ததாகத் தோன்றவில்லை. பசியின் காரணமாக மெல்லிய குரலில் இரண்டும் கத்திக்கொண்டிருந்தன. நான் அருகில் சென்று அமர்ந்ததும், அவை என் அருகில் வந்து உட்கார்ந்துகொண்டன. “இந்த சடங்கை நான் தினமும் பார்க்கிறேன். இதற்காகவா நீ இங்கு வந்தாய்?” என்று அந்தக் குட்டிப் பூனை கேட்டது. நான் வருத்தத்துடன் தலை அசைத்தேன். “சரி, வந்ததுதான் வந்தாய். திருப்பள்ளியெழுச்சி முடிந்தவுடன் பால் தருவார்கள். அதை வாங்கி குடித்துவிட்டுப்போ. நானும் அதற்குத்தான் காத்திருக்கிறேன். பால் குடித்தபின்பு, இங்கு எனக்கு என்ன வேலை?” என்றது.\nபூனையின் சொல் கேட்டு அதன் அருகிலேயே அமர்ந்திருந்தேன். சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் ஒரு சிவனடியார் வந்தார். “ஓம் நமச் சிவாய” என்று உரக்க குரலில் உறுமிவிட்டு, அந்தச் சன்னிதியின் கதவுகளைத் திறந்தார்.\nஜம்புகேஸ்வரர், அகிலாண்டேஸ்வரி இருவரின் திருவுருவச் சிலைகள், ஒரு சின்ன கட்டிலின்மேல் வைக்கப்பட்டு இருந்தது. அதை சுற்றிலும் கண்ணாடிகள். இருவருக்கும் பட்டு உடைகள் அணிவிக்கப்பட்டிருந்தது. கதவுகள் திறந்தவுடன் அதனருகே கூடியிருந்தவர்கள் மாணிக்கவாசகர் எழுதிய திருப்பள்ளியெழுச்சியை ஓதத் துவங்கினார்கள். “எம்பெருமான் பள்ளி எழுதந்தருளாய்” என்று முடியும் பத்து பதிகங்களையும் பாடலானார்கள்.\nயாரும் தேர்ச்சிபெற்ற பாடகர்கள் இல்லை. எல்லோரும் எங்களைப் போல சாதாரண மக்கள்தான். ஆனால், ஒரே சீராக ஓதினார்கள். அவரவர் தனிக்குரல் ஒலிக்காது, ஒரேயொரு குரல் மட்டும் கம்பீரகாமாக் கேட்டது. இதற்குள்ளாக இருவர், ஒரு பல்லக்கைச் சுமந்துவந்து அந்தச் சன்னதி முன்னால் வைத்தனர்.\nபல்லக்கு சிவனடியார்களும், பல்லக்கு சுமந்தவர்களும் திருப்பள்ளியெழுச்சிப் பதிகங்கள் முடியும்வரை காத்திருந்தனர். “அவனியற் புகுந்தெமை ஆட்கொள வல்லாய் ஆரமு தேபள்ளி எழுந்தரு ளாயே” என்ற கடைசிவரையை ஓதியபின்னர், சிவனடியார், இருச் சிலைகளையும் தூக்கி பல்லக்கில் அமரச் செய்தார். “ஓம் நமச் சிவாய” என்று மூன்று முறை அனைவரும் உரத்தக் குரலில் உறுமினார். மூன்றாவது முறை “ஓம்” என்று முழங்கும் பொழுதே பல்லக்கை சுமந்த இருவரோடு இணைந்து பலரும் அதை சுமக்கத்துவங்கினர். பல்லக்கு நகரத்துவங்கியது. அதுவரை திருப்பள்ளியெழுச்சி பாடியவர்களும் கடவுளரோடு அப்பொழுதான் விழித்துக்கொண்டனர். பல்லக்கு சுமக்கும் பொழுது, சிவபுராணம் பாடத்துவங்கியபொழுது அவர்கள் குரல் மிகவும் உறக்கமடைந்துவிட்டது.\n“கணீர்” என்று ஒரே குரலில் பதினைந்து இருபது பேர் சிவபுராணம் பாட, பல்லக்கு மெதுவாக நகர்ந்தது. கோயிலை ஒரு வட்டம் அடித்தபின்பு, ஜம்புகேஸ்வரர் சன்னிதியின் வாயிலை வந்தடைந்தது. பல்லக்கோடு நடந்துவந்த நான், வாயால் சிவபுராணத்தை முனுமுனுத்தாலும், என் மனம் வேறொன்றை சிந்தித்தது. இதென்ன! பேரண்டத்தையும் அதன் பன்முகத்தன்மையையும் படைத்ததாகச் சொல்லப்படும் பரம்பொருளை இங்கு பச்சிளங்குழந்தையைப் போல் நடத்துகிறார்களே!\nதிருப்பள்ளியெழுச்சியும் சிவபுராணமும் இயற்றிய மாணிக்கவாசகர் அப்பொழுது, “கறந்தபால் கன்னலொடு நெய்கலந்தார் போல” என்ற சிவபுராண வரி காதில் எட்டியது. நீ யாவற்றையும் ஆக்கிய பரம்பொருளாகவே இருப்பினும் என் உவமைகளுக்கு நீ ஆட்பட்டால்தான் என்னால் உன்னை புரிந்துகொள்ள இயலும். பாலினோடு நெய் இருப்பது போல், என் வாழ்வின் அன்றாடங்களோடு உன்னை பொருத்திப் பார்த்தால்தான் என்னால் உன்னை சிந்திக்கவே இயலும். என்னைப் போலவே உண்டு, உறங்கி, விழித்து, நோய்ப்பட்டு, மருந்துண்டு வாழும் ஒருவனே என் எண்ணத்திற்கும் கற்பனைக்கும் நெருக்கமானவன். யாவற்றையும் படைத்த உருவமற்ற பரம்பொருளை என் சிந்தனை அறியா.\nஆக, இது போன்ற சடங்குகளும், நிகழ்சிகளும, நம் நடவடிக்கைகளுக்கும் சிந்தனைக்கும் அப்பால் உள்ள கருத்தை நம் உவமைகளை ஆட்படச் செய்யும் முயற்சிகள் என்று தோன்றியது. என்னைப் போன்ற ஒருவனும் எனக்கு அப்பால் உள்ள ஒன்றைப் பற்றி சிந்திக்கவைக்கிறது என்றால், அதுவே இதுபோன்ற சடங்குகளில் நோக்கம். அதற்குமேல் அதில் பொருள்காண்பதற்கு ஒன்றும் இல்லை.\nஇதை சிந்தித்துக்கொண்டே பல்லக்கைத் தொடர்ந்து நடந்தேன். ஜம்புகேஸ்வரர் சன்னதியின் வாயிலில் அதை இறக்கினர். அனைவரும் சந்நிதிக்கு உள்ளே சென்று ஜம்புகேஸ்வரரை தரிசித்தோம். நாங்கள் எல்லாம் சேர்ந்து உயிர் கொடுத்த சிலையை பார்த்தோம்! இந்த சிந்தனை எனக்கு புல்லரிப்பையே தந்தது. நான் எதிர்பார்த்தது நிகழ்ந்துவிட்டது. ஆனால், நான் எதிர்பாராத விதத்தில் நிகழ்ந்துவிட்டது.\nசரிபார்த்தல்:\nமு. கல்யாணசுந்தரம் ","date":"30 June 2023","externalUrl":null,"permalink":"/essays/kadavular_kanvizhitha_pozhudhu/","section":"","summary":"When the gods woke up (A tamizh narration)","title":"கடவுளர் கண்விழித்த பொழுது… ","type":"essays"},{"content":" Photograph: Neeraj Bharadwaaj \u0026ldquo;உன் வாழ்க்கைக்கான பொருள் என்ன? இந்த வாழ்நாளுக்கான அர்த்தம் என்ன?\u0026rdquo; என்ற கேள்விகளை எனக்குள் இருக்கும் அந்த அசரீரி என்னை பலமுறை கேட்டிருக்கிறது. நான் பதில் தேடி அலையும் பல வினாக்களுள் முக்கியமானவை இவை. இந்த கேள்விக்கு விடை தேடுவதே, என் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியப் பயணம். பொதுவான பயணங்களை போல் இது வெளியே கிளம்பும் பயணம் அல்ல. உள்ளே தேடும் பயணம். உணர்ச்சிகளால் அலை ததும்பும் என் சுயம் எனும் பெருங்கடலில் மூழ்கி முத்தெடுக்கும் பயணம் இது.\nஒவ்வொரு முறையும் மூழ்கி முத்தெடுக்கும்பொழுது, கைக்கு கிடைக்கும் சிப்பி புதிதானது, தனித்துவமானது. கையில் எடுத்துப்பார்க்கையில் அந்த சிப்பி அழகாக இருக்கும். அதுனுள் இருக்கும் முத்தை பார்ப்பதற்குக்கூட ஆச்சரியமாய் இருக்கும். இருந்தும் என்ன பயன்? ஆதி ஷங்கரர் பார்வையில் இந்த படைப்பினைப்போல் இதுவும் தற்காலிகமானதே! கொஞ்ச நேரத்திலேயே அந்த சிப்பியும், முத்தும் அலுத்துவிடும். அப்புறம் என்ன? மீண்டும் ஒரு முத்துக்குளியல், புதிதாய் கையில் ஒரு சிப்பி, அதனுள்ளும் ஒரு முத்து. இந்த கேள்விகளுக்கு பதில் தேடி நான் மேற்கொள்ளும் பயணம் இவ்வாறே அமைகின்றன.\nமுதல்முதலில் நான் இந்த பயணம் புறப்பட்டது ஊரடங்கின் பொழுதுதான். வெளியுலகில் பயணம் செய்ய வாய்ப்பற்ற காலத்தில், வீட்டு மொட்டைமாடியில் படுத்துக்கொண்டு, மேகங்களை உலக உவமைகளோடு பொருத்திக்கொண்டிருந்த ஒரு தருணத்தில்தான, எனக்குள் உறையும் அந்த அசரீரி இந்தக் கேள்விகளை முதல்முறையாகக் கேட்டது. அன்று புறப்பட்டதுதான் இந்தப் பயணம். இன்றுவரை முடிந்தபாடில்லை. சிந்தைக்கெட்டிய தூரம்வரை முடிவொன்று இருப்பதாகவே தெரியவில்லை. முடிவை நான் நாடவும் இல்லை. ஏனெனில், முடித்துக்கொண்டு வீடுதிரும்ப இந்த பயணம் இன்னும் எனக்கு அலுக்கவில்லை. அதில் நான் திளைக்கிறேன்.\nசிந்தைக்கு புலப்படுகின்ற எதிர்காலத்தில் இந்த பயணம் முடியும் என்று தோன்றாத பட்சத்தில், இதுவரை கடந்த பயணத்திற்கு சுருக்கமாக ஒரு பயணக்கட்டுரை வரையலாம் என்ற நோக்கத்தோடே இந்தக் கட்டுரையை கிறுக்குகிறேன்.\nமுதன்முதலில் நான் மூழ்கி எடுத்த சிப்பிக்குள் உறைந்த முத்து ஒரு பெரும் கனவு, ஒரு லட்சியப்பாதை. அதுவே என் வாழ்க்கைக்கான பொருளாக அப்பொழுது தோன்றியது. \u0026ldquo;கொரோனா ஊரடங்கு முடிந்தபின்பு என்னவெல்லாம் செய்யப்போகிறேன் பார்!\u0026rdquo; என்று அந்த கனவுப்பாதையில் என் கலத்தை செலுத்துவதுபோல் பகல்கனவுகள் கண்டேன். அந்த முத்து கைக்குக்கிடைத்த கொஞ்ச நாளிலேயே அலுத்துப்போய் அருவருப்பே வந்துவிட்டது. \u0026ldquo;சீ! சீ! இது என்ன? ஒன்றை நோக்கி ஓடுவதா? வாழ்க்கையின் பொருள் எனக்கருதி, இலட்சியத்தை நோக்கி ஓடி, அதை அடைந்தபின்பு என்ன செய்வது? அங்கேயே விழுந்து செத்துவிடுவதா?\u0026rdquo; என்றெல்லாம் சிந்தித்தேன். \u0026ldquo;வேண்டாம்! ஒரு லட்சியம் என்று வைத்தால்தானே சிக்கல்? பல லட்சியங்களாக வைத்துக்கொள்வோம்\u0026rdquo; என்று என் மனம் ஒரு மாற்று மருந்தையும் அளித்தது. ஆனால், எதையாவது நோக்கி ஓடுவது என்பதே எனக்கு பிடிக்கவில்லை. ஆக, மாற்று மருந்தையும் விழுங்க மருத்துத்துப்பிவிட்டேன்.\nஅடுத்ததாக என் கைக்கு கிடைத்த சிப்பியை நான் மட்டும் தனியே மூழ்கி எடுத்தேன் என்று சொல்வது பொய்யாகிவிடும். ஏனெனில், என்னிடம் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்பதற்கு முன்னால், உள்ளுறையும் இந்த அசரீரி, பலரிடமும் இந்தக் கேள்வியை கேட்டிருக்கிறது என்று தெரியவந்தது. அவர்களெல்லாம் இந்தப் பயணத்தை பலமுறை மேற்கொண்டவர்கள் என்று தெரிந்தபின்பு, அவர்களோடு உறவு பூண்டேன். ஆழ்கடலில் தனியே அலைய அச்சம்கொண்டு அவர்கள் துணையை நாடினேன். பல முறை மூழ்கி முத்தெடுத்த அந்த மனிதர்கள், அதை முத்தமிழிலும், பிற மொழிகளிலும் முத்துப்போன்ற சொற்களை தேர்ந்தெடுத்து, மாலையாய் கோர்த்த எழுத்துக்களை வாசிக்கத் துவங்கினேன்.\nஅவர்கள் துணை கிடைத்தபின்பு, பயணம் புதிய ஆழங்களை அடைந்தது. அங்கெல்லாம் பல சிப்பிக்கள், பல முத்துக்கள். புதிதுபுதிதாய்! இதுபோல் பல சிப்பிகளை கையில் எடுத்து, முத்துக்களை ஆராய்ந்து, ஆச்சரியப்பட்டு, அலுப்புக்கொண்டு, அருவத்து,அதை தூரவீசுவதும் வழக்கமாகிப் போனது.\nசமீபத்தில் நான் தூர எறிந்த சிப்பி, அந்தத்தில் நின்றபடி பொருள் தேடும் ஒரு வழிமுறை. அதாவது, வாழ்க்கைக்கான பொருளை, சாகும் நொடியில் நின்றுகொண்டு விளங்கிக்கொள்வது. இன்று என் வாழ்க்கையில் நிகழும் நிகழ்வுகளுக்கு சாகும் நொடியில் நின்று பார்த்து, அதற்கான பொருளையும், என் வாழ்க்கையில் அதற்கான மதிப்பையும் நான் ஆராயும் ஒரு வழிமுறையைக் கொண்டிருந்தேன். \u0026ldquo;இன்று நிகழும் நிகழ்வுகளுக்கு, என்றோ ஒரு நாளில் நின்றுகொண்டு, பொருள் தேடுவதா?\u0026rdquo; என்ற எண்ணம் தோன்றியது. இன்று நேரும் நேர்வுகளை நிகழ்காலத்தில் நிலையாய் நின்றபடி அனுபவித்து, திளைக்கும் மனப்பக்குவத்தை இந்த வழிமுறை பறித்துக்கொள்வதாகத் தோன்றியது. ஆக, இந்த முத்தும், அலுத்து, அருவருத்துப்போய் விட்டது.\nமீண்டும் சுயம் எனும் பெருங்கடலில் தேடலுற்றேன். முதலில், மேல்கடலில், உணர்ச்சி அலைகளில் ததும்பிக்கொண்டிருந்தேன். பிறகு, ஆழ்கடலை நோக்கி மூழ்கினேன். இந்த முறை எனக்கு சகப்பயணிகளாக அமைந்தவர்கள், என்றோ எங்கோ இருக்கும் எழுத்தாளர்கள் அல்ல. அக உலகில் என் சுயத்திற்கும், புற உலகில் காலத்திலும், தூரத்திலும் எனக்கு நெருக்கமானவர்கள், என் நண்பர்கள். எழுத்தாளர்களை துணையாகக் கொண்டு இந்த பயணத்தை மேற்கொண்டால், அவர்களை பின்தொடரத்தான் முடியும். ஆனால், நண்பர்களோடும், சகச் சிந்தனையாளர்களோடும் பயணிக்கையில், நம் கையைப் பிடித்து ஆழத்திற்கு கொண்டுவந்துவிடுவார்கள். இந்த நியதிக்கு நானும் விதிவிலக்கு இல்லை!\nஇம்முறை கிடைத்த முத்தைப்பற்றி சிந்திக்கையில், சமீபத்தில் பார்த்த ஒரு பேட்டியே நினைவுக்கு வருகிறது. உலகநாயகன் கமல் ஹாசனுக்கும், அவர் மகள் ஷ்ருதி ஹாசனுக்குமான ஒரு உரையாடலை நான் இணையதளத்தில் கண்டேன். அதில் ஷ்ருதி ஹாசன் \u0026ldquo;உங்கள் வாழ்க்கையில் நிறைவேறாத கனவுகள் இருக்கிறதா?\u0026rdquo; என்று கமலிடம் கேட்டார். அதற்கு அவர் சொன்ன பெரிய பதிலை நான் சுருக்கிப் புரிந்துகொண்டது: - என் வாழ்க்கையில் அதுபோல் பல நிறைவேறா கனவுகளும், ஆசைகளும் உள்ளன. அவற்றை பட்டியல் போட நான் விரும்பவில்லை. தற்சமயம் என் வாழ்க்கையின் கனவு என்பது பிடித்தவற்றை செய்வது. I am happy in keeping myself happy. அதற்குமேல் பெரிய கனவுகள் ஒன்றும் இல்லை.\u0026quot; என்றார் கமல் ஹாசன்\nஅவர் பேச்சுக்களை கேட்டவர்களுக்குத் தெரியும், அவர் இதுபோல் சுருக்கமான பதில்களை அளிக்கும் வழக்கத்தை பின்பற்றுவதே இல்லை. அவர் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த பல நிகழ்வுகளை சொல்லி, அதிலெல்லாம் அவர் கற்றவற்றைச் சொல்லி, கடைசியில்தான் இந்த ஆங்கில வரியைச் சொல்லி முடித்தார். அவர் வழியை பின்பற்றி நானும் என் வாழ்க்கையில், சமீபத்தில் நிகழ்ந்த இரு நிகழ்வுகளைப்பற்றிச் சொல்லி, என் பதிலை நிறுவ விழைகிறேன்.\nமுதல் நிகழ்வு நிகழ்ந்த சூழல், நள்ளிரவு இரண்டரை மணி, அண்ணாமலையானாய், அக்கினி லிங்கமாய் வீற்றிருக்கும் சிவபெருமானையும், அவர் துணைவியையும் காண பல லட்சம் பக்தர்கள் கூடும் திருவண்ணாமலை. ஐவர் படையாக, இரண்டு பைக்குகளில், நள்ளிரவின் குளிர்காற்றை கிழித்துக்கொண்டு ஒரு ஏரியை வந்தடைந்தோம். கோடையில் காய்ந்துபோன அந்த ஏரியின் நடுவில் இருந்த ஒரு பெரிய பாறையில் ஏறினோம். அந்த வேளையில், அங்கு நாங்கள் சென்றது, star watching செய்வதற்கும், astrophotography பயிலுவதற்கும்தான்.\nபாறையில் படுத்தவண்ணம் அண்ணாந்துப்பார்த்தேன், பிரபஞ்சமே தெரிந்தது கண்முன்னால்! “The darkest nights produce the brightest stars” என்று ஒரு வாசகம் உண்டு. அது அன்றும் நிரூபணம் ஆனது. தூரத்தில் திருவண்ணாமலை தெரிந்தது. இந்தப்பக்கம் திரும்பிப்பார்த்தால், ஏரியின் ஒரு கரையில், ஒரு சின்னக் குன்றின்மேல், ஒரு கோயில் ஒன்று இருப்பதை ஒற்றை மின்விளக்கு தெரியப்படுத்தியது. இந்தக் காட்சியைக் கண்டவுடன், என் மனம் எண்ண அலைகளில் மிதந்தது. “என் கண்முன் தெரிகின்ற வானமும், அதன் அணிகலன்களாய் விளங்கும் பல கோடி நட்சத்திரங்களும் படைப்பு எனும் பெருஞ்செயலின் விளைவு. அந்த பெருஞ்செயலையும், அதன் விளைவுகளையும் புரிந்துக்கொள்ள இயலாத மனித மூளை உருவாக்கிய கடவுளும், இந்தக் காட்சியின் ஒரு மூலையில்தான் அமர்ந்திருக்கிறார்!\u0026quot; என்ற எண்ணம் என்னை பூரிக்கச் செய்தது!\nஇரண்டாவது நேர்வு நிகழ்ந்த சூழல், இரவு எட்டு மணி, கொடைக்கானலிலிருந்து 25 கிலோமீட்டர் தொலைவில், நிலமகளுக்கும் வானத்திற்கும் மேகத்திற்கும் உள்ளே இருக்கும் ஊர், பூம்பாறை எனும் அழகிய மலை கிராமம். போகர் எனும் சித்தர் செய்ததாகச் சொல்லும் ஒரு முருகர் சிலையை கொண்டு விளங்கும் ஒரு சின்னக்கோயிலுக்காக பேர்போன ஊர் அது. ஆனால், நாங்கள் அங்கு வந்தது முருகப்பெருமானை பார்ப்பதற்கு மட்டுமல்ல, அந்த ஊருக்கே பெயர்போன பூண்டை வாங்கவும்தான். முருகப்பெருமான் காட்சிதர மறுத்தார். ஆனால், பூண்டுக் கடை அண்ணனோ பை நிறைய அள்ளிக்கொடுத்தார்.\nஎன்னையும், இரு நண்பர்களையும் ஒரு swift கார்தான் அங்கு சுமந்து வந்தது. வந்த வேலை முடிந்தபின்பு மீண்டும் வந்த பாதையில் திரும்பிப் பயணம். கொடைக்கானலுக்கும், பூம்பாறைக்கும் இடையிலான சாலைவழி, காட்டெருதும், யானைகளும் வலம் வரும் ஒரு அடர்ந்த காட்டை கிழித்துப் போடப்பட்டது. அந்த சமயத்தில், எங்கள் காரைத் தவிர ஒரு வண்டியும் அங்கு இல்ல. மனித நடமாட்டத்திற்கான ஒரு அறிகுறியும் இல்லை. எங்கள் காரின் மின்விளக்குகளை அணைத்துவிட்டு, சில நிமிடங்கள் ஓரமாக நிற்கலாம் என்று தீர்மானித்தோம். அவ்வாறே செய்து விட்டு பார்த்தால், நான் அஞ்சிய அளவிற்கு அந்தக் காட்சி இருட்டாக இல்லை. மாறாக, ஓரளவுக்கு ஒளிமயமாகவே திகழ்ந்தது. இது என்ன வெளிச்சம் என்று திரும்பிப் பார்த்தேன், எதுவும் புலப்படவில்லை. கார் ஜன்னலுக்கு வெளியே தலையை நீட்டி அண்ணாந்து பார்த்தேன்! அப்பப்பா! அந்தக் காட்சி என் கண் முன்னால் அப்படியே இருக்கிறது.\nவெண்ணிலா புடை சூழ, பல கோடி நட்சத்திரங்கள், இந்த பூமிப்பந்தையும், அதில் வாழும் சிற்றுயிர் கூட்டத்துள் சிறுதுகளான என்னையும் உற்றுப்பார்த்தன. பேரண்டமே கண்ணுக்கெட்டியதுபோல் இருந்தது. உடலெல்லாம் புல்லரித்தது!\nஇந்த இரு நிகழ்வுகளுமே, சமீபத்தில் என் புற உலகப் பயணமும், அக உலகப் பயணமும் சந்தித்துக்கொண்ட தருணங்கள். “Outward enactment of an inward journey ; internal reaction to an external stimuli” என இரண்டு தனித்துவமான செயல்பாடுகள் ஒருசேர நிகழ்ந்த தருணங்கள் அவை.\nஇந்த இரு நிகழ்வுகளிலும் என்னுடன் வந்த மனிதர்கள் எனக்கு நெருக்கமான நண்பர்கள். பொதுவான புற உலகில் \u0026ldquo;பாதுகாப்பு\u0026rdquo; என்ற உணர்வை அதிகம் வழங்கும் மனிதர்கள். என் அக உலகில் சகச் சிந்தனையாளர்கள். அவர்கள் துணையோடு மேற்கொண்ட பயணங்கள் இது போன்ற புதிய ஆழத்தை எட்டுவது எனக்கு பூரிப்பையே ஏற்படுத்தியது.\nஇந்த இரு சூழல்களிலும், புறக் காரணிகளாலும், அகத் தூண்டல்களாலும் ஏற்பட்ட உணர்ச்சிப் பொங்கல்களில்தான் நான் மிதந்துகொண்டு இருந்தேன். அச்சம், சோகம், மகிழ்ச்சி, துயரம், தனிமை, வேதனை, வெறுப்பு, பெருமை, பொறாமை என பல அலைகள் என்னை மோதின. ஆனால், இவ்விரு தருணங்களிலும் என்னால் அந்த மேல் மட்டத்தைக் கடந்து, அதிகம் ததும்பாத ஆழத்தில் இருக்கும் இன்பத்தை உணர முடிந்தது. அது ஒரு அலாதியான இன்பம், ஆழமான இன்பம்! அது உணர்ச்சிகள் இல்லாத நிலையல்ல ; அதற்கு அப்பாற்பட்டது, அது நம்மை கொண்டு சேர்ப்பது.\nஇந்த இன்பம் எப்பொழுதும் வாய்த்துவிடுவதில்லை. இது இந்த நொடி, இந்த நேர்வு, இந்த அனுபவம் என்று நிகழ்காலத்தின் ஆழத்தில், இருத்தல் எனும் உன்னதத்தின் ஆழத்தில், அகத்தின் ஆழத்தில், புறத்தின் பெருவெளியில் நம்மையே உணரும் ஒரு தருணம். அது அலாதியானதுதான்! அது அன்றாட வாழ்க்கையில், என்றாவது வாய்த்திடும் அற்புதம். அந்த நொடியில் அது பேரின்பம் போல் தோன்றினாலும், வாழ்க்கையின் பார்வையிலிருந்து அவை சிற்றின்பங்கள்தான்.\nஇதுபோல் பல சிற்றின்பங்களின் தொகுப்பே என் வாழ்க்கை என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது. இந்தக் கட்டுரையை ஒரேடியாக எழுதி முடித்த இந்த ஐந்து மணிநேரத்தில்கூட அது போன்ற இன்பத்தையே நான் உணருகிறேன். ஆக, என் வாழ்க்கை எனும் பெருங்கதைக்கு இன்பம் என்பதே பொருள் சுருக்கம் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது!\nஆனால், இதுவும் தற்காலிகமே! இந்த முத்தும் ஒரு நாள் அலுத்துப்போகும். அடுத்த சிப்பிக்கான தேடலுக்கு அது வழிவகுக்கும். அதுவரை உங்களிடமிருந்து விடைபெறுகிறேன்.\nநன்றி!\n","date":"30 June 2023","externalUrl":null,"permalink":"/essays/perunkathaiyin_porul_surukkam/","section":"","summary":"A tamizh essay about my search for meaning in life","title":"பெருங்கதையின் பொருள் சுருக்கம் ","type":"essays"},{"content":" அறிமுகம் # பொருட்கள் யாவும் ஓர் மூலத்திலிருந்துதான் (source) வெளிப்பட்டன என்பது மனிதர்கள் யாவரும் ஒப்புக்கொள்ளும் கருத்து. “அந்த மூலம் யாது?” என்பதில்தான் மாற்றுக் கருத்துக்களே அன்றி, அப்படி ஒரு மூலமே இல்லை என்பதாக உரைக்கும் கருத்து உள்ளதா? என்று தெரியவில்லை.\nயாவையும் வெளிப்படுத்தும் ஓர் மூலம் “யாவற்றையும் ஆக்கும் மூலம் ஆற்றலா? இல்லை அதையும் படைத்ததாகச் சொல்லப்படும் இறைமையா?” என்பதாகத்தான் இரு கருத்துக்கள் உள்ளன. “அப்படி, ஓர் மூலமே இல்லை” என்று உரைக்கும் கருத்து உள்ளதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒரு வேளை உள்ளது என்றால், எனக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள். அதைப்பற்றி தெரிந்துக் கொள்ளவும் ஆர்வமாக உள்ளேன்.\nயாவற்றையும் ஆக்கும் மூலம் பேராற்றலா பரம்பொருளா? கடந்த சில நூறு ஆண்டுகளாக மனித குலத்தில் மிகவும் தீவிரமாக நிகழும் விவாதம் இது. பேரண்டங்களை, அதன் அங்கங்களை, கோள்களை, அதில் வாழும் உயிரினங்களை ஆக்கும் மூலம் பேராற்றலா? பரம்பொருளா? என்பதே அவ்வாதம். இவ்விரு கருத்தாருக்கும் இடையிலான வாதம் பல தளங்களிலும் நிலைகளிலும் நிகழ்ந்துள்ளன.\nஆன்மிகத்திற்கும் அறிவியலுக்கும் இடையில், பகுத்தறிவுக்கும் பழக்கங்களுக்கும் இடையில், ஆத்திகத்திற்கும் நாத்திகத்திற்கும் இடையில், மதத்தினருக்கும் மற்றவர்களுக்கும் இடையில், என இந்த வாதம் பல தளங்களிலும் நிலைகளிலும் நிகழ்ந்துள்ளன.\nஇரு தரப்பு வாதங்களும் மோதிக்கொள்ளும் தருணம்… இருதரப்பிலும் சிறந்த பேச்சாளர்கள், எழுத்தாளர்கள், சிந்தனையாளர்களும் தோன்றி மறைந்துள்ளனர். மேலோட்டமான கருத்துக்களில் துவங்கி ஆழமான கோட்பாடுகள் வரையில் இரு தரப்பினரும் முன்வைத்திருக்கிறார்கள். இந்த வாதத்தில் நாம் அணிவகுக்க வேண்டுமெனில் இரு தரப்பு விவாதங்களைப் பற்றியும் ஆழமான புரிதல் அவசியம். எனக்கு இருதரப்பு வாதங்களைப் பற்றிய அறிவு மிகக் குறைவு. ஆகையால் நான் இந்த வாதத்திற்குள் செல்லப் போவதில்லை.\nயாவற்றோடும் ஒற்றுமை உடைய நிலை இந்த வாதத்தைப் பற்றி இங்கு பேசுவதற்கான காரணம், இரு பிரிவினரும் ஒப்புக்கொள்ளும் ஒரு கருத்தை பற்றியது. யாவையும் வெளிப்பட்டது ஓர் மூலத்திடமிருந்து தான். ஆகையினால், நமக்கும், நம்மைச் சுற்றியுள்ள பொருட்களுக்கும் எவ்வளவுதான் வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், நாம் இந்த நிலையில், இந்த கருத்தின் அடிப்படையில், யாவற்றோடும் ஒற்றுமை உடையவர்களே.\nயாவரும், யாவையும், ஓர் மூலத்திலிருந்து தான் வெளிப்பட்டது என்ற தெளிவோடு மற்ற ஒரு கேள்வி பிறக்கிறது. “பேராற்றலோ, பரம்பொருளோ, எப்படி இவ்வளவு பேரண்டங்களாக விரிந்துள்ளன? இத்தனை வேறுபாடுகளை உடைய கட்டமைப்புகளை எப்படி அது உருவாக்கியது?” என்பதே அக்கேள்வி.\nயாவற்றையும் வெளிப்படுத்திய அந்த மூலம் எதுவாய் இருப்பினும், அது படைக்கிறதா? பரிணமிக்கிறதா?\nஇதுவும் மனிதர்களுக்கிடையே பல காலமாக வாதிக்கப்பட்டு வரும் கருத்துதான். அறிவியலும், மெய்யியலும் பல காலமாக விடை தேடிக் கொண்டிருக்கும் கேள்வி இது. இந்த வாதத்திற்குள்ளும் நாம் செல்லப் போவதில்லை. மாறாக, இந்த வாதத்தின் இரு பிரிவினரும் ஒப்புக் கொள்ளும் கருத்தையே நாம் ஆராயப் போகிறோம்.\n“இது வேறு அது வேறு” என்ற நிலை “எல்லா பொருட்களும் வேறுபாடுகளையும் தனித்தன்மைகளையும் பெற்று, அவற்றை இழக்கும் போக்கில் அமைந்துள்ளன” என்பதே அக்கருத்து. வேறுபாடு (difference) என்பது, “இது வேறு அது வேறு” என்ற நிலை.\nஒரு தாயின் வயிற்றில் வளரும் கரு இதற்குத் தக்க சான்று. கருப்பையில் வளர்ச்சி அடையும் காலத்தில், தாயின் உடலும், பிள்ளையின் உடலும் ஒன்றியே உள்ளன. “இது வேறு, அது வேறு” என்ற நிலை அங்கு இல்லை. கருப்பையைவிட்டு வெளியேறி சில காலம் கழித்துதான், “தன் உடல் வேறு, தன் தாயின் உடல் வேறு” என்று அந்த கரு உணருகிறது.\nதனித்தன்மை (uniqueness) என்பது அந்த பொருளுக்கே உரித்தான இயல்புகளும் குணங்களும்.\nபேரண்டங்களின் பண்முகத் தன்மை ஆக்கத்தின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் புதிய வேறுபாடுகளும் (differences), தனித்தன்மைகளும் (uniqueness) வெளிப்படுகின்றன. இந்த வேறுபாடுகளும், தனித்தன்மைகளும் ஒரு நிலையில் நிறைவு பெறுகின்றன. இன்னும் சொல்லப்போனால், புதிதாய் வெளிப்பட்ட வேறுபாடும், தனித்தன்மையும், அந்த நிலையில் நிறைவு பெற்றால்தான் அவை ஆக்கத்தின் அடுத்த நிலையையே அடையும். இவ்வாறு, ஆக்கத்தின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் புதிய வேறுபாடுகளும், தனித்தன்மைகளும் வெளிப்படுகின்றன, நிறைவடைகின்றன, புதிய வேறுபாடுகளையும், தனித்தன்மைகளையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்தத் தொடர்ச்சியே பேரண்டங்களின் பன்முகத் தன்மையை (diversity) ஆக்குகின்றன.\nநவீன அணுக்கொள்கையில் கூறப்படும் “Valence” மற்றும் “Bonding” என்ற இரு கருத்துக்களே இதற்கு தக்க சான்று. Valence என்பது ஒரு அணுவின் நிறைவற்ற தன்மையை குறிப்பதாகும். இந்த நிறைவற்ற நிலையிலேயே அணுவால் நிலைக்க இயலாது. இந்த நிறைவற்ற நிலையில் அணு நிலைத்துவிட்டால், அடுத்தக்கட்ட ஆக்கம் நடைபெறாது. ஆகையினால், அந்த அணு மற்றொரு அணுவுடன் சேர்கிறது. அது எவ்வாறு சேர்கிறது என்பதே bonding என்ற கறுத்து.\nநீரின் மூலக்கூறு (water molecule) H2O என்று சொல்லப்படும் நீர் ஆக்கப்படுவதுகூட இவ்வாறுதான். Hydrogen அணுக்களும் Oxygen அணுவும் தம் நிறைவற்ற தன்மையை போக்கிக்கொள்ள ஒன்றோடு ஒன்று சேர்கின்றன. இந்த சேர்க்கையே நீரின் மூலக்கூறினை (molecule) ஆக்குகிறது. ஆக, ஒரு பொருள் அணு நிலையில் நிறைவு பெற்றால்தான் அடுத்தக்கட்ட ஆக்கம் நிகழும்.\nஇவ்வாறு அணு நிலையில் நிறைவு பெரும் பொருள், ஆக்கத்தின் அடுத்த நிலையை அடைகிறது. பல்வேறு படிநிலைகளில் ஆக்கப்பட்டு ஒரு பெரும் கட்டமைப்பு வெளிப்படுகிறது. நாம் வாழும், இந்த புவிப்பந்துகூட அவ்வாறான கட்டமைப்புதான். பொதுவாக, ஆக்கத்தின் படிநிலைகளில், முந்தய நிலையைக் காட்டிலும் அடுத்தடுத்த நிலைகளில் வேறுபாடுகளும் தனித்தன்மைகளும் கூடுதலாக வெளிப்படும். ஒருவேளை, ஒரு கட்டமைப்பின் அடுத்தடுத்த படிநிலைகளில் வேறுபாடுகளும், தனித்தன்மைகளை குறைந்தால், அது அதன் அழிவின் படிநிலை.\nசுவரை கட்டியெழுப்பும் கொத்தனார் ஒரு சுவரே அழிவின் படிநிலையை விளக்க பொருத்தமான சான்று. ஒரு சுவரைக் கட்டியெழுப்ப செங்கல், மணல், சிமெண்ட் (cement), நீர், ஜல்லிக்கற்கள் போன்ற பொருட்கள் தேவை. இவை யாவும் ஆக்கத்தின் படிநிலைகளில் எதோ ஒரு நிலையில் நிறைவு பெற்றவைதான். ஒரு கொத்தனாரோ, தனது தொழில்நுட்பங்களைக் கொண்டு இந்த பொருட்களையெல்லாம் சேர்த்து ஒரு சுவரை எழுப்புகிறார்.\nசுவரை எழுப்பும் செயல்முறையில், இந்த பொருட்கள் யாவும் தத்தம் வேறுபாடுகளையும், தனித்தன்மைகளையும் இழக்கின்றன. ஒரு சுவரில், செங்கல் வேறு, மணல் வேறு, சிமெண்ட் வேறு என்ற நிலை இல்லை. அவை யாவையும் ஓர்ந்தே சுவர் எனும் கட்டமைப்பை ஆக்குகின்றன. அதேபோல, ஒரு சுவரில் செங்கல்லின் இயல்புகளும், மணலின் குணங்களும் தனித்தனியே செயலாற்றுவதில்லை. அவை யாவையும் சேர்ந்து சுவரின் இயல்புகளாகவும், குணங்களாகவும் செயலாற்றுகின்றன.\nஒருவேளை, சுவர் கட்டப்பட்ட பின்னரும் அதன் மூலப்பொருட்கள் தனித்தனியே செயலாற்றினால், கொத்தனார் சரியில்லை! ஆளை மாற்றவேண்டியதுதான்! சுவரையும்தான்!\nஆக்கத்திற்கும் அழிவிற்கும் இடியில் உள்ள சுழற்சி சுவர் என்பது ஒரு நிறைவான கட்டமைப்பு. அதன் அடுத்தடுத்த படிநிலைகளில், வேறுபாடுகளும் தனித்தன்மைகளும் குறையும். அந்த சுவரை தனித்தனியாக பிரித்தால்கூட அதன் மூலப்பொருட்களெல்லாம் தத்தம் தனித்தன்மைகளையும் வேறுபாடுகளையும் இழந்தே காணப்படும். இது அதன் அழிவின் படிநிலை.\nஆக, படைக்கப்பட்ட எல்லா பொருட்களும், வேறுபாடுகளையும், தனித்தன்மையையும் பெற்று அவற்றை இழக்கும் போக்கில் உள்ளன. இது ஒரு பெரும் சுழற்சி (cycle). நாம் காணும் பொருட்கள் யாவும் இந்த சுழற்சியில் எதோ ஒரு நிலையில் இருப்பவைதான்.\nஉயிர் என்றால் என்ன? உயிருள்ளவை X உயிரற்றவை # வாழ்பவை யாவும் உயிருள்ளவை; வாழாதவை யாவும் உயிரற்றவை. அப்படியென்றால், வாழ்வது என்பது என்ன? பிறப்பதற்கும், இறப்பதற்கு இடையில் தம் தேவைகளை தாமே நிறைவேற்றிக்கொண்டு, பிற செயல்பாடுகளை செய்வதே வாழ்க்கை.\nவிண்மீன்கள் உயிருள்ளவையா? ஒரு விண்மீனை எடுத்துக்கொள்வோம். அது பிறக்கிறது, தன் தேவைகளை தானே நிறைவேற்றிக்கொண்டு, பிற செயல்பாடுகளையும் செய்துக்கொண்டு, ஒரு கட்டத்தில் வெடித்து சிதறி அழிந்து போகிறது. அப்படியென்றால் அவை உயிருள்ளவையா? உயிருள்ள பொருட்களின் பட்டியலில் நாம் விண்மீன்களை சேர்கிறோமா? இல்லை!\nவாழ்பவை யாவும் உயிருள்ளவை என்பது ஒரு மேலோட்டமான புரிதல். “ஆக்கப்படுவன யாவும் அழிந்துபோகும்” என்பது படைப்பின் விதி. அழியாத பொருள் என்று ஏதுமில்லை. ஆக்கத்திற்கும் அழிவிற்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் எல்லா பொருட்களும் எதோ சில செயல்பாடுகளைச் செய்கின்றன. நம்முடைய கணக்கின்படி இதுதான் வாழ்க்கை எனில், எல்லா பொருட்களும் உயிருள்ளவைதான்!\nஉயிர் எனும் பொருள் ஒரு வடிவத்திற்கு (உடலுக்கு) சில பண்புகளை அளித்து, அது ஒருசேர இயங்கும் பாங்கை வழங்குகிறது. இந்தப் பண்புகளே உயிருள்ளவை, உயிரற்றவை என்ற பாகுபாட்டை அளிக்கிறது.\nமாயை, ஆணவம், கன்மம் # “உயிர் எனும் பொருள் ஒரு உடலுக்கு சில பண்புகளை அளிக்கிறது” என்று குறிப்பிட்டோம். மாயை, ஆணவம், கன்மம் அதில் மூன்று முக்கிய பண்புகள்.\nமாயை ( நிலையற்ற காரணிகளை உணர்தல்) ஆணவம் ( நான் என்ற உணர்வு/ தன்னுணர்வு) கன்மம் ( நான் என்று உணர்ந்தவற்றை தக்கவைக்கும் முயற்சிகள்). இவை மூன்றும் உயிருள்ளவை, உயிரற்றவை, என்ற பாகுபாட்டை வழங்குகின்றன. உலகெங்கும் உள்ள பல மெய்யியல் மரபுகளிலும் இந்த பண்புகளைப் பற்றி பல்வேறு தகவல்களும் கருத்துக்களும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. தமிழர் மரபில் இந்த பண்புகள் “மும்மலங்கள்” என்ற தலைப்பின் கீழ் வழங்கப்பெற்றுள்ளன. ஒரு தனி மனிதனுடைய வாழ்க்கை போக்கு இம்மூன்று பண்புகளையும் களையும் பாதையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகையினாலே அவற்றை “மும்மலங்கள்” என்று வழங்கி இருக்கலாம்.\nமாயை # நவீன அணுக்கொள்கையின்படி அனுவின் வடிவம் அணுவை ஆங்கிலத்தில் “atom” என்று அழைப்பார்கள். “Atom” எனும் கிரேக்க சொல்லுக்கு “indivisible” அல்லது “பிரிக்கவியலாத” என்று பொருள். இந்த சொல்லை முதன்முதலாக பயன்படுத்தியதாகச் சொல்லப்படும் மனிதர் டெமோகிரிட்ஸ் (Democritus) எனும் கிரேக்க சிந்தனையாளர். அவர் அணுவை ஒரு எளிய சான்றைக்கொண்டு நிறுவுகிறார்.\nடெமோகிரிட்ஸ் (Democritus) எனும் கிரேக்க சிந்தனையாள “ஏதேனும் ஒரு பொருளை எடுத்து, அதை உடைத்துக் கொண்டே சென்றால் இறுதியில் நம்மிடம் மிஞ்சுவது அணுக்கள் மட்டுமே” என்பதே அவரின் சான்று. அணுவின் நிலையை அடைந்த பின்பு, அந்த பொருளை மேலும் உடைக்கவியலாது. ஆகையினாலேயே அணுவிற்கு “பிரிக்கவியலாத” என்ற பொருளில் அமைந்துள்ள சொல்லைப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.\nஇது ஒரு எளிமையான சான்று! ஆயினும், இது பல நிலைகளில் உள்ள அறிவு சார்ந்த கேள்விகளுக்கு விடை அளிக்கிறது. ஒரு பொருளை உடைப்பது என்றால், வெறுமனே கையால் இரண்டு துண்டுகளாக ஆக்குவது மட்டுமல்ல. அந்தப் பொருள் எவ்வாறு திகழ்கிறதொ, அந்த நிலைக்கு அது ஆக்கம் பெற்ற பல்வேறு படிநிலைகளை களைதலும் உடைத்தல் என்ற செயலின் கீழ் அடங்கும்.\nஆக்கத்தின் படிநிலை என்பது புதியதொரு வேறுபாடோ, தனித்தன்மையோ, பிறக்கும் நிலை. பொருட்களின் ஆக்கத்தில் பிறக்கும் வேறுபாடுகளும், தனித்தன்மைகளும்தான் இந்தப் பேரண்டத்தின் பன்முகத்தன்மையை ஆக்குகின்றன. இந்த வேறுபாடுகளையும், தனித்தன்மைகளையும் ஒவ்வொன்றாக களைந்துக்கொண்டே வந்தால் இறுதியில் எஞ்சுவது அணுவின் நிலை.\nமணலில் உள்ள பலவித பாறைகளின் நுண்துகள்கள் அறிமுகத்தில் எடுத்துக்கொண்ட சுவரின் சான்றையே மீண்டும் எடுத்து ஆராயலாம். ஒரு சுவரை உடைத்தால், நமக்கு செங்கல்லும், மணலும், சிமெண்டும் கிடைக்கும். மணலை மேலும் உடைத்தால், பலவிதமான பாறை வகைகளின் நுண்துகள்கள் கிடைக்கும். அவற்றை மேலும் உடைத்தால், அந்தப் பாறையை ஆக்கும் மூலக்கூறுகள் கிடைக்கும். இப்படி ஒரு பொருளை உடைத்துக்கொண்டு சென்றால், இறுதியில் எஞ்சுவது அணுவின் நிலை.\nஅணுவின் நிலையில் வேறுபாடுகளும், தனித்தன்மைகளும் மிகக் குறைவு. “இதுவே “இறை”க்கு நெருக்கமான நிலை” என்கிறார் டெமோகிரிட்ஸ். “அணு நிலையில் உள்ள வேறுபாடுகளையும், தனித்தன்மைகளையும் மேலும் களைந்துகொண்டே சென்றால், இறுதியில் எஞ்சுவது இறை நிலையே” என்கிறார் மாணிக்கவாசகர்.\nஅணுத்தருந் தன்மையில் ஐயோன் காண்க\nஇணைப்பரும் பெருமையில் ஈசன் காண்க\nஅரியதில் அரிய அரியோன் காண்க\nமருவியெப் பொருளும் வளர்ப்போன் காண்க\nநூலுணர் வுணரா நுண்ணியோன் காண்க\nதிருவாசகம்\nதிருவண்டப்பகுதி (7)\nமாணிக்கவாசகரின் சிற்பம் நவீன அறிவியலின் புதிய கண்டுபிடிப்புகளால், இன்று நாம் அணு நிலையையும் களைந்துவிட்டோம். அணுவினும் நுண்ணிய நிலையில் உள்ள பொருட்களை (sub-atomic particles) நிறுவிவிட்டோம். Electron (எதிர்), Proton (நேர்), Neutron (நிலை) என்று அந்த பொருட்களை அவற்றின் ஆற்றல்களின் அடிப்படையில் பாகுபடுத்தி இருக்கிறோம். இன்னும் சொல்லப்போனால், இந்த நுண்ணிய பொருட்களை ஆக்கும் மற்றொரு பொருளான “quarks” என்பதையும் நிறுவியுள்ளோம்.\n“Quarks” “Quarks”ன் குணங்களை அறிந்து அவற்றையும் வகைப்படுத்தி, அதனினும் நுண்ணிய பொருளை கண்டறிவதே நவீன அணுவியலின் தற்போதயைத் தேடல். “அணுவிலும் நுண்ணிய நிலையில் இறைவனே உள்ளான்” என்று மாணிக்கவாசகர் சொன்னதாலோ என்னவோ, “quarks”னும் நுண்ணிய பொருளுக்கு “god particle” என்று பெயரிட்டிருக்கிறது, நவீன அறிவியல். “God particle” என்பது யாது?, அது எவ்வாறு இருக்கக்கூடும்? அதன் இயல்புகள் என்னவாக இருக்கும்? என்ற இவ்வாறான கேள்விகளுக்கு விடையளிக்கும் நோக்கத்தில் பல ஆய்வுக்கட்டுரைகள் வெளிவந்துள்ளன. அவை யாவும் யூகங்களே. அறிவியல்ரீதியாக இன்னும் “god particle” எனும் நுண்பொருள் நிறுவப்படவில்லை.\nஇந்த நிலையில் இருந்து பிறக்கும் அனைத்து வேறுபாடுகளும், தனித்தன்மைகளும் மாயைகள். அவை ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை நோக்கி பயணிக்கும் நிலையற்ற காரணிகள். அந்த இலக்கை அடைந்தவுடன், வெளிப்பட்ட ஆக்க நிலையை நோக்கி அவை திரும்புகின்றன. இந்த சுழற்சியைப் பற்றி நாம் அறிமுகத்திலேயே கண்டோம்.\nவேறுபாடுகளும் தனித்தன்மைகளும் இந்த மாயை தான் பேரண்டத்தையே ஆக்குகின்றன. அதன் விளைவுகள் தான் யாவும். அத்தகைய மாயையினால் வெளிப்பட்ட பல்லாயிரம் கோடி துகள்களில் மனிதர்களாகிய நாமும் அடக்கம். ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை நோக்கி நகரும் எல்லா பொருட்களில் நாமும் ஒன்று. அந்த குறிப்பிட்ட இலக்கை அடைந்தவுடன் நாமும் அழிந்துப்போவோம். ஆக, நாமும் மாயையே! தற்காலிகத்தில் திழைக்கும் துகள்கள் நாம்!\nஆக்கப்படும் எல்லா பொருட்களும் மாயைதானே. அப்படியென்றால், உயிரினங்களின் பண்புகளைப்பற்றி பேசும்பொழுது ஏன் மாயைப்பற்றிக் குறிப்பிடுகிறோம்?\nஇந்த கேள்விக்கு விடைகாண வேண்டுமெனில், மாயையை இரு தளங்களிலிருந்து நாம் அணுகவேண்டும்.\nமாயை எனும் கருத்து (idea) மாயை எனும் பண்பு (tendency) மாயை எனும் கருத்து (idea) ஆக்கத்தின் காரணி (factor). படிநிலைகளாக வேறுபாடுகளையும், தனித்தன்மையையும் வழங்கி, இந்த பேரண்டங்களின் பண்முகத்தன்மையை (diversity) ஆக்குவது மாயை எனும் கருத்து. அந்த கருத்தின் விளைவுகள்தான் யாவும். அந்த கருத்தின் விளைவுகள் தான் நாமும்.\nபன்முகத்தன்மை மாயை எனும் பண்பு (tendency) உயிருள்ளவற்றுக்கே உரித்தானது. உயிருள்ளவற்றுக்கு, நிலையற்ற காரணிகளுள், தற்காலிக நிலைத்தன்மையை வழங்குவது மாயை எனும் பண்பு. இந்த தற்காலிக நிலைத்தன்மையைத்தான் நாம் வாழ்க்கை என்று புரிந்துகொள்கிறோம். மாயை எனும் பண்பிற்கு ஆட்பட்டே, உயிரினங்கள் தத்தம் தன்னுணர்தலிகளைப் பெறுகின்றன.\nஆக, உயிருள்ளவை மாயை எனும் பண்பிற்கு ஆட்படும், மாயை எனும் கருத்தின் விளைவுகள்.\nஆணவம் # இருமைகளில் (duality) பிறப்பது “நான்” என்ற கருத்து. ஒரு பொருள், இரு தனிப் பொருட்களாக வேறுபட்டு, தனித்துவமான அடையாளங்களைப் பெற்று திகழ்வதே “நான்” என்ற கருத்து பிறக்கும் படிநிலை. “நான்” என்று சொல்லும்பொழுதே, நான் அல்லாததும் இங்கு உண்டு என்று பொருள். எல்லாம் ஒரே பொருள்தான் என்றால், அங்கு “நான்” என்ற கருத்து இல்லை.\nஇருமை(duality) ‘இன்னொடிவரை நமக்கு அடைக்கலம் கொடுக்கும் இந்த பேரண்டம் பெருவெடிப்பினால் (Big Bang) ஆக்கப்பட்டது” என்று நவீன அறிவியலின் ஒரு சாரார் கருதுகின்றனர். பெருவெடிப்பு என்பது ஓர்மை (singularity) நிலை. பெருவெடிப்பு நிகழ்வதற்கு முன்னால், இந்த பேரண்டத்தின் பரப்பு (area), காலம் (time), அடர்த்தி (density) எல்லையற்றது (infinite).\nபெருவெடிப்பு (Big Bang) பெருவெடிப்பு நிகழ்வதற்கு முன்னால், பேரண்டத்தின் எல்லா பொருட்களும் (particles) ஒரு புள்ளியில், எல்லையற்ற (infinite) அடர்த்தியில் திகழந்ததாக நவீன அறிவியலின் ஒரு சாரார் கருதிகின்றனர். இந்த நிலையில் தனிப்பொருட்கள் ஆக்கப்படவில்லை. பெருவெடிப்பு நிகழ்ந்த பின்னரே, பொருட்கள் வேறுபாடுகளும், தனித்துவமும் பெற்றன. இதுவே இருமை (duality) நிலை. இந்நிலையில் பிறப்பதுதான் ‘நான்” என்ற கருத்து.\nஎல்லா பொருட்களும் (particles/matter) தன்னுணர்வு உடையவையே! “நான்” என்ற கருத்து, ஒரு தனிப்பொருளும், அதை அமைக்கும் கருத்தும் சில வரம்புகளுள் ஒடுங்கி செயல்படுவதையே குறிப்பதாகும். இதுவே தன்னுணர்வு பிறக்கும் நிலை. அந்த வரம்புகளை அமைக்கும் வேறுபாடுகளும், தனித்தன்மைகளும் இணைந்தே அந்தப் பொருளின் தன்னுணர்வை அமைக்கின்றன. ஆக, எல்லா பொருட்களும் (particles/matter) தன்னுணர்வு உடையவையே!\nமாயையைப் போலவே தன்னுணர்வும் இரு நிலைகளில் உள்ளது. தன்னுணர்வு என்ற கருத்து (idea), தன்னுணர்வு எனும் பண்பு (tendency). தன்னுணர்வு என்ற கருத்து, ஆக்கத்தின் படிநிலைகளில் வெளிப்படும் வேறுபாடுகளாலும், தனித்தன்மைகளாலும் அமைக்கப்படுவது. தன்னுணர்வு எனும் பண்பு ஆணவம் எனும் தலைப்பின்கீழ் வழங்கப்படுவது, உயிருள்ளவற்றுக்கே உரித்தானது.\nஆணவம் என்பது எல்லா உயிரினங்களின் அடிப்படை பண்பு . “நான்” என்பது ஓர் தனி உயிரினம்; “நான்” என்பது ஓர் தனி உடல் என்ற உணர்வே ஆணவம் எனும் பண்பு. இந்த உணர்வு இல்லையேல் உயிரினங்களால் வாழவே இயலாது.\nஅமீபா (amoeba) எனும் ஒரு செல் உயிரினம் ஒரு செல் உயிரினம் நான் என்ற உணர்வு இருப்பதால்தான் Osmosis என்ற செயல்பாட்டை செய்யவே இயலுகிறது. தன் உடலின் மீது மோதும் உணவுத் துகள்களை உள்ளெழுத்துக்கொள்வதே, நான் வேறு; இந்த சூழல் வேறு எனும் உணர்வினால்தான். ஒரு செல் உயிரினத்திற்கு உள்ள ஆணவம், சூழலிலிருந்து தன்னை வேறுபடுத்திக் கொள்ளும் நிலையில்தான் உள்ளது. இதைத் தாண்டி தன்னை பற்றி அது வேறு எதுவும் கருதுவதாக தோன்றவில்லை.\nஉயிரினங்களின் உடலும் சிந்தனையும் வளர்ச்சி அடைய அடைய, அவற்றின் ஆணவமும் வளர்ச்சி அடைகிறது. “நான்” என்பது ஓர் உயிரினம்; “நான்” என்பது ஒரு உடல் என்பதை தாண்டி அவற்றின் உடமைகள் வளர்கின்றன. ஒரு உயிரினம் எவற்றையெல்லாம் தனது எனக் கருதுகிறதோ அவையெல்லாம் அதன் உடமைகள். உயிரினத்தின் உடல் வளர்ச்சியோடும் சிந்தனை வளர்ச்சியோடும் அவற்றின் உடைமைகளும் வளர்கின்றன.\nஒரு செல் உயிரினத்தின் ஆணவத்தில் உடைமைகள் மிகக் குறைவு. தன் உடலைக்கூட அவை உடமையாக கருதுவதில்லை. தன்னை சூழலிலுருந்து வேறுபடுத்திக் கொள்ளும் அளவில்தான் ஒரு செல் உயிரினத்தின் ஆணவம் உள்ளது. மாறாக ஒரு சிங்கத்திற்கு உள்ள ஆணவம் ஒரு செல் உயிரினத்தை காட்டிலும் வளர்ச்சி அடைந்த நிலையில் உள்ளது.\nசண்டையிடும் ஆண் சிங்கங்கள் ஒரு ஆண் சிங்கம் தன் கூட்டத்தை தனது உடமையாக கருதுகிறது. ஆகையினாலேயே, கூட்டத்தின் தலைமைக்காக அவை சண்டையிட்டுக் கொள்கின்றன. இதைத் தவிர உணவை, இணையை, காட்டை, கூட்டத்தை அவை உடைமைகளாக கருதுகின்றன. இது ஆணவத்தின் வளர்ச்சி அடைந்த நிலை.\nஒரு சிங்கத்தை காட்டிலும் மனிதர்களாகிய நமக்கு ஆணவம் வளர்ச்சி அடைந்த நிலையில் உள்ளது. மனிதர்களுக்கு ஏராளமான உடமைகள் உள்ளன. உடலை, மண்ணை, மக்களை, பொருளை, உறவை, இனத்தை, மதத்தை, அறிவை, கருத்தை, சூழலை, உலகை, பிற உயிரினங்களை, கட்டமைப்பை, என இவை யாவையும் ஒரு மனிதன் தனது உடமைகளாக கருதுகிறான்.\nகன்மம் # “நான்” என்பது ஓர் தனி உடல், ஆணவம் எனும் பண்பு ஒரு உயிரினத்திற்கு அளிக்கும் வேற்றுமை. “நான்” என்பது ஓர் தனி உயிரினம், ஆணவன் எனும் பண்பு ஒரு உயிரினத்திற்கு அளிக்கும் தனித்தன்மை. இவை இரண்டும் மாயைகளே! ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை நோக்கி பயணிக்கும் காரணிகள் இவை.\nஉயிரினத்திற்கு உள்ள ஆணவம் என்னும் பண்பினால், இந்த மாயைகள் வலிமை பெறுகின்றன. இவற்றை மேலும் வலிமைப்படுத்துவது கன்மம் எண்ணப்படும் தன்முயற்சிகள்.\nஇலக்கை நோக்கிப் பயணிக்கும் நிலையற்ற காரணிகள் மாயை என்பது, இலக்கை நோக்கி பயணிக்கும் நிலையற்ற பொருளின் தற்காலிக நிலை. இலக்கை அடையும் வரை இந்த நிலையற்ற பொருளுக்கு தற்காலிகமான நிலைத்தன்மையை வழங்குவது ஆணவம், கன்மம் எனும் மற்ற இரு பண்புகள்.\nஒரு உயிரினத்தின் வாழ்க்கையின் அடிப்படையில், ஆணவம் என்பது ஒரு முக்கியப் பண்பு. “தற்காலிகமான நிலைத்தன்மையை பெற்று, இலக்கை நோக்கி நகரும் பொருள் யாது?” எனக் கேட்டால், அது இன்னது, இத்தகையது என்பது அதன் ஆணவம். “அந்தப் பொருள் தற்காலிகமான நிலைத்தன்மையில் நீடிக்க காரணம் என்ன?” எனக் கேட்டால் அது கன்மம் எனும் பண்பு.\nஒரு உயிரினம் தன்னை என்னவாக உணர்கிறதோ, அதை தக்கவைத்துக்கொள்ள அது எடுக்கும் முயற்சிகளை கன்மம் எனப்படும்.\nகன்மத்தை தன்முயற்சி என்று சில மெய்யியலாளர்கள் விளக்குவதுண்டு. தன்முயற்சி என்பது, தன்னை உணர்ந்தபின், தன்னை தக்கவைத்துக்கொள்ள, தானே எடுக்கும் முயற்சிகள். ஆக, தண்ணுணர்வோடு பிறக்கும் தன்முயற்சிகளே கன்மம் எனப்படும்.\nதன்னுணர்வு இல்லையேல் தன்முயற்சி இல்லை. தன்னுணர்வால் விளைவதே தன்முயற்சி. ஆக, ஆணவத்தால் விளைவதே கன்மம்.\nஆணவம் இல்லையேல், கன்மம் இல்லை. ஆணவம் அழிந்தால், கன்மம் அழியும். ஆணவம் வளர்ந்தால், கன்மம் வளரும்.\nமுதல் பானிபட் போர்மண்ணுக்காக சக மைந்தர்களுடன் சண்டை மாயையின் வளர்ச்சியால் ஆணவம் பிறக்கிறது. ஆணவத்தோடு கன்மம் பிறக்கிறது. ஆணவத்தோடு கன்மம் வளர்கிறது. ஆணவத்தோடு கன்மம் அழிகிறது.\nஒரு செல் உயிரினம் தன்னை தக்கவைத்துக்கொள்ள, Osmosis என்ற செயல்பாட்டின்வழி உணவை உட்கொள்ளுகிறது. இதுவே அதன் கன்மம். ஒரு ஆண் சிங்கம், “தனது” என்று உணர்ந்த கூட்டத்தின் தலைமைப் பொறுப்பிற்காக சண்டையிடுகின்றன. இதுவே அதன் கன்மம். ஒரு மனிதன், “தனது” என்று உணர்ந்த மண்ணிற்காக, சக மனிதனூடு சண்டையிடுகிறான். இதுவே மனிதனின் கன்மம்.\nஒரு தனிமனிதனுடைய வாழ்க்கையின் அடிப்படையில், ஆணவமும், கன்மமும் மிகவும் முக்கியமான பண்புகள். ஏனெனில், மாயை எனும் கருத்துக்கு மனிதன் ஆட்படுகிறான். அதில் தற்காலிக நிலைத்தன்மையை அடைகிறான். தற்காலிக நிலைத்தன்மையை அடைந்த பின்பு, தன்னுணர்வு பெறுகிறான்.\nதன்னையும், தன் உடமைகளையும் உணர்கிறான் “நான்” என்பது இன்னது என்று உணர்கிறான். “எனது” இன்னவை என்று உணர்கிறான். தன்னையும், தன் உடமைகளையும் உணர்கிறான். பிறகு, அவற்றை தக்கவைத்துக்கொள்ள தன்முயற்சிகள் எடுக்கிறான். தன்முயற்சிகளுள் திளைத்து வாழ்கிறான். தன்முயற்சிகளால் சாத்தியமற்ற ஒன்று அவன் வாழ்க்கையில் குறுக்கிடும்பொழுது, “நான்” என்ற ஆணவம் தணிக்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் முற்றிலுமாக ஒடுங்குகிறது. அந்த நிலையில், மனிதன் தன்னுடைய தற்காலிக நிலைத்தன்மையை இழக்கிறான். மாயையைக் களைகிறான். அழிகின்றான்!\nஒரு தனிமந்தனுடைய வாழ்க்கை போக்கு இந்த மூன்று பண்பினையும் களையும் பாதையில் அமைந்துள்ளது” என்று குறிப்பிட இதுவே காரணம்.\nமும்மலங்களும் மனநிலையும் # “ஆணவத்தின் வளர்ச்சியோடு கன்மம் வளர்கிறது” என்று குறிப்பிட்டோம். ஒரு சிங்கத்தின் கன்மம் ஒரு செல் உயிரினத்தைக் காட்டிலும் மிகையானது. ஏனெனில், சிங்கத்தின் உடமைகள் ஒரு செல் உயிரினத்தைக்காட்டிலும் அதிகம். ஆக, அந்த உடமைகள் யாவற்றையும் தக்கவைக்கும் முயற்சிகளை அந்த சிங்கம் எடுக்கிறது.\nஒரு மனிதனுடைய வாழ்க்கையிலும் “தனது” என்ற கருத்தினால் பல உடைமைகள் உள்ளன. சான்றாக, ஒரு மனிதன், பொருளை, குலத்தை, இனத்தை, மதத்தை, மொழியை, மண்ணை, மக்களை, உறவை, கருத்தை, கட்டமைப்பை தனது எனக் கருதுகிறான். அவற்றை தக்கவைக்க முயற்சிகள் எடுக்கிறான்.\nஒரு மனிதன், தன்னையும் சூழலையும் எவ்வாறு உணர்கிறானோ அவ்வாறே அவன் மனநிலை அமைகிறது. அந்த மனநிலைகளால் அவன் வாழ்க்கைப் போக்கு அமைகிறது. அந்த மனநிலைகளால் எழும் உணர்ச்சிகளுக்கு, தேடல்களுக்கு, தெளிவின்மைகளுக்கு, கேள்விகளுக்கு, புனைவுகளுக்கு அவன் ஆட்படுகிறான். அவ்வாறே கற்ற பாடங்களால் தன் மனநிலையை மேம்படுத்திக்கொள்கிறான்.\nமனிதனும் மனநிலையும் இவ்வாறான பல்வேறு மனநிலைகளில் உள்ள மனிதர்கள் நம் அன்றாட வாழ்வின் இன்றிமையா அங்கங்கள். அந்த மனிதக் கூட்டத்தில்தான் நாமும் ஒருவர்!\nஇந்த ஒட்டுமொத்த மனித கூட்டத்திற்கும் ஒரு ஒற்றுமை உண்டெனில், அது அவர்களின் மனநிலைகளால் அமையும் தேடலே! எதையோ தேடி அலையவில்லை. தங்களையே தேடி அலைகிறார்கள். “நான் யார்?” என்ற தேடலில் உழல்கிறார்கள்!\nஇந்தத் தேடலில் பல உடமைகளை அடையாளங்களாக முன்னிறுத்துகிறார். பொருளை உடமையாக கருதும் மனிதர், “பொருளே நான்” எனக் கருதுகிறார். அதை முன்னிறுத்தி வாழ்கிறார். அந்த அடையாளம் தரும் சுங்கங்களில் தாற்காலிகமாக நிறைகிறார். ஒரு கட்டத்திற்கு பிறகு, அந்த அடையாளம் அசைகிறது. “பொருளே நான்” எனக் கருதிய மனிதர், “பொருளும் நான் என உணர்கிறார்”. பொருளில் தான் இல்லை என்று புரிந்தபின் அடுத்த அடையாளத்தை நாடுகிறார். ஓர் உடைமையில் தன்னை காணத்த பின்பு, மற்றோர் உடமையை நாடுகிறார்! புதியதொரு அடையாளத்தை தேடுகிறார்.\nஎன்னையே தேடுகிறேன்… மனிதர்கள் யாவருக்கும் ஒன்றாய் இருப்பது இந்த தேடலே! இதற்கு எவரும் விதிவிலக்கு இல்லை. நானும், நீயும்தான்! நம் தேடலின் தீவிரத்தைப் பொறுத்து, புதிய புதிய பகுதிகளை அடைகிறோம்! அங்கும் தேடுகிறோம்! அந்த நிலையில் நமக்கிருக்கும் மனநிலையில் வாழ்கிறோம். மீண்டும் தேடுகிறோம்! புதியதொரு பகுதியை அடைகிறோம். அங்கெல்லாம் எதையோ தேடி அலையவில்லை. நம்மையே தேடி அலைகிறோம்!\nநானும் இந்த தேடலில் சிலகாலம் கழித்தவன்தான்! என்னையே பல உடமைகளில் தேடியிருக்கிறேன்! அதில் என்னை காணாதபின், வேறொரு உடமையை நாடியிருக்கிறேன். அந்த தேடலில் இதுவரை நான் கற்ற படங்களே இவை. தன்னுணர்தல் எனும் இந்தக் கட்டுரை.\nமுடிவுரை # ஓர் மூலத்திடமிருந்து வெளிப்பட்ட பொருட்கள் யாவும், வேறுபாடுகளையும், தனித்தன்மையையும் பெற்று, அவற்றை இழக்கும் போக்கில் அமைந்துள்ளன. இந்த வேறுபாடுகளில் ஒன்றில்தான் உயிருள்ளவவை, உயிரற்றவை என்ற பாகுபாடு பிறக்கிறது. அந்த பாகுபாட்டிற்கு அடித்தளம் வகுப்பது, “மாயை, ஆணவம், கன்மம்” என்ற மூன்று பண்புகளே. உயிரினங்களின் உடல் வளர்ச்சியோடும், சிந்தனை வளர்ச்சியோடும், இந்தப் பண்புகளும் வளர்கிறது.\nதனிமனிதனுடைய வாழ்க்கைப் போக்கு, இந்த மூன்று பண்புகளையும் களையும் பாதையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு தனிமனிதனின் பண்புநிலைக்கு ஏற்ப அவனுடைய மனநிலை அமைகிறது. அந்தந்த நிலையில் வெளிப்படும் மனநிலைகளில் அவன் வாழ்க்கையை, அதன் சூழல்களை, உறவுகளை, புரிதல்களை அமைக்கின்றன. ஒவ்வொரு நிலையிலும் புதிய பாடங்களைக் கற்று, மனிதன் தன் மனநிலையை மேம்படுத்திக்கொள்கிறான்.\nஒரு கட்டத்தில், தன் பண்புகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு கருத்து தன்னையும், தன்னுடைய வாழ்க்கைப் போக்கையும் அமைக்கிறது என்று உணர்கிறான். மாயைக் களைகிறான், அழிக்கிறான். ஆக, இந்த மனிதப் பிறவியும் வேறுபாடுகளையும், தனித்தன்மைகளையும் பெற்று, அவற்றை இழக்கும் போக்கில் அமைந்ததுதான்!\nதகவல் பரிமாற்றிய புத்தகங்கள்:\nமூலநூல் by ம. செந்தமிழன் A brief history of time by Stephen Hawking திருவாசகம் தெளிவுரை by புலியூர் கேசிகன் ( மற்றும் மாணிக்கவாசகர்) The Atomists: Leucippus and Democritus: Fragments (A TEXT AND TRANSLATION WITH A COMMENTARY BY C.C.W. TAYLOR) சரிபார்த்தல்:\nநா. ரகுபதி க. சௌம்யா ம. கல்யாணசுந்தரம் உதவி:\nர. நிகில் பரத்வாஜ் ","date":"30 June 2023","externalUrl":null,"permalink":"/essays/verupadum_thannunarvum/","section":"","summary":"On differentiation and self-realization (a tamizh essay)","title":"வேறுபாடும் தன்னுணர்வும் ","type":"essays"},{"content":" வெட்டுவான் கோயில், கழுகுமலை விடியற்காலை ஏ2பி புண்ணியத்தால் தீர்ந்தது வயிற்றுப்பசி ; கலை தாகம் அடங்காததால் புரப்பட்டதெங்கள் மகிழுந்து வெட்டுவான் கோயிலை வியக்க…\nமார்கழி மாதமும் மதுரை மாநகரமும் ஒரு அற்புதமான கலவைதான்! அதோடு, விடியற்காலை ஏ2பியில் சுடசுட தோசையும் சேர்ந்துகொண்டால், கேட்கவா வேண்டும்? ‘வானகம் இங்கு தென்பட வேண்டும்’ என்று பாரதி பாடுவதை மெய்ப்பித்தது இந்த கூட்டணி. ஆனால், அன்று எங்களுக்காக காத்திருந்த மற்ற நிகழ்வுகளோடு ஒப்பிட்டால், இது வெறும் வானகத்தின் வாயிலாகத்தான் தோன்றுகிறது.\nகாலை உணவருந்தி சில நிமிடங்களுக்குள் மதுரை – திருநெல்வேலி நெடுஞ்சாலையில், 100 கி.மீ வேகத்தில் சென்று கொண்டிருந்தோம். “TURN RIGHT” என்று Google அக்கா கதறியதும், நெடுஞ்சாலையிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு, கழுகுமலை எனும் சிற்றூரினுள் புகுந்தோம். ஒரு சிறுவர் பூங்காவின் நுழைவில் மகிழுந்திடமும் விடைபெற்றுக்கொண்டு, கால்களை செயற்களத்தில் செலுத்தினோம்.\nகழுகுமலை குன்று கழுகுமலை எனும் குன்றின் மேல் ஏறத்துவங்கினோம். படிக்கட்டில் மேல் நோக்கிச் செல்லச் செல்ல, காலத்தில் பின்னோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தேன். கள்வர் ஆட்சிக்காலத்தில் வாழும் நான், களப்பிரர் ஆட்சிக் காலத்திற்கு சென்றுவிட்டேன்.\nகளப்பிரர் ஆட்சிக் காலத்தில், சில சமணத் துறவிகளும், அவர்களிடம் பயின்ற மாணவர்களும் இந்தக் கழுகுமலையில் தங்கி இருந்திருக்கிறார்கள். இவர்கள், இந்த மலையின் ஒரு பகுதியில் பல்வேறு சிற்பங்களை செய்துள்ளார்கள். இதில் பெரும்பாலான சிற்பங்கள் ஒரு பெரிய பாறையின் சரிவில் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. “சமண தீர்த்தங்கரர்களின் சிற்பங்களைத் தாண்டி, இங்கு தத்தம் நெருங்கிய உலக உறவுகளுக்காக நினைவுச் சிற்பங்களை செய்திருக்கிறார்கள்” என்று அங்கு பணிபுரிந்தவர் சொன்னார்.\nசமண சிற்பங்கள், கழுகுமலை சமண சிற்பம் எனோ இந்த தகவல் வினோதமாக தோன்றியது. ஒரு சிற்பத்தை காண்பித்து, “இது ஒரு மாணவன் தன் தாயின் நினைவாகச் செய்தது” என்று சொன்னார், அந்த சிற்பங்களை பார்த்துக்கொள்ளும் ஊழியர். அதைச் செய்யும் பொழுது அந்த மாணவனின் மனநிலை எப்படி இருந்திருக்கும்? என்ற எண்ணத்தோடு அந்த சிற்பத்தை பார்த்தேன். தாயின் நினைவுகளும், அவளைப் பிரிந்த சோகமும் ஒரு மாணவனை உளிகொண்டு பாறையை வெட்டச்செய்திருக்கிறது. இன்று அந்த தாயும் இல்லை, மாணவனும் இல்லை. ஆனால், அவர்களின் கதை சொல்லும் ஒரு சதுரடிப் பாறை இன்றும் உள்ளது. இதுதான் கலையின் அற்புதம் என்று தோன்றியது.\nசமண சிற்பம் சமண சிற்பங்களோடு சில நிமிடங்கள் கழிந்தன. பிறகு மலையின் மற்றொரு பகுதியில் அமைந்திருந்த வெட்டுவான் கோவிலைக் காணச் சென்றோம். அது கடை சங்கத்து பாண்டியர்கள் காலத்தில் கட்டப்பட்டது.மலையில் காற்று அதிகமாக வீசியதால், உடுத்திய வேட்டி என்னைப் பிரியாதிருக்க பெரும் பாடு படவேண்டி இருந்தது. ‘உடுக்கை இழந்தவன் கைபோல ‘ என்ற வள்ளுவன் சொல் தட்டாத என் கைகளும், பட்டொளி வீசிப் பறந்த வேட்டியை கெட்டியாக பற்றிக்கொண்டன. பற்றிய கைகளை குனிந்த தலை நிமிராமல் பார்த்தபடியே நடந்தேன். சுற்றும் முற்றும் என்ன இருக்கிறது என்று பாராமல், முன்னால் சென்றவர்களை பின்தொடர்ந்து நடந்தேன்.\nவேட்டுவன் கோயில் ஆக வெட்டுவான் கோயிலுக்கு வெகு சமீபத்தில் வந்த பின்னரே என் தலை நிமிர்ந்தேன். அந்த ஒரு நொடியை மீண்டும் வாழவியலுமெனில், எதையும் இழக்க தயாராக இருக்கிறேன். பல காலம் புத்தகங்களிலும், இணையத்திலும் படித்து வியந்த ஒரு கட்டுமானத்தை, திடீரென அண்மையில் காண என் விழிகளும், கண்டவற்றை உள்வாங்க என் மூளையும் தயாராக இல்லை. Redmi phone போல் ஸ்டால் (stall) ஆகி நின்றேன்.\nதென்மூர்த்தி சிலை கண்ணுக்கு புலனான கலைக்குவிவை, கொஞ்சங் கொஞ்சமா விளங்கிக்கொள்ள அதிக நேரம் எடுத்தது. எங்கே துவங்க? எவற்றையெல்லாம் பார்க்க? என்று ஒன்றுமே புரியவில்லை. செயலற்ற நிலைக்கு என்னை அறியாது தள்ளப்பட்டுவிட்டத்தை உணர்ந்து கொண்டேன். அதிலிருந்து வெளிவர ஒரு சிற்பத்தை தேர்ந்தெடுத்தேன். அதிலிருந்து துவங்கி அந்த கோயிலைக் காண முடிவெடுத்தேன். அது தவறான முடிவாகவே அமைந்துவிட்டது. ஏனெனில், அந்த சிற்பம் மீண்டும் என்னை செயலற்ற நிலைக்குத்தான் தள்ளியது. அப்பொழுதான் புரிந்தது, கல்லுக்கு உயிர் கொடுத்த வெட்டுவான் வினையை வியத்தல் எவ்வளவு ஆபத்தானது என்று!\nஒவ்வொரு சிற்பத்தை பார்க்கும்பொழுதும், அதைப்பற்றி பல மணிநேரம் உரையாற்றலாம், பல நூறு பக்கங்கள் எழுதலாம் என்றே தோன்றியது. இப்பொழுது எழுத விழைகையில், என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. ‘உன்னை எண்ணி பார்க்கையில் கவிதை கொட்டுது ; அதை எழுத நினைக்கையில் வார்த்தை முட்டுது’ என்று கமல் ஹாசன் பாடுவதுபோன்ற நிலைதான்.\nசிற்பங்களை செய்வதற்கென்று பல முறைகளும், முறைமைகளும் உள்ளன. அவற்றுக்கு எடுத்துக்காட்டுகளாக விளங்குகின்றன, வெட்டுவான் கோயில் சிற்பங்கள். இந்தக் கட்டுமானமே “செய்முறை நேர்த்தி” என்ற சொல்லுக்கு உருவம் கொடுத்தாற்போல் இருக்கிறது. ஏனெனில், அகழ்வுத் தொழில் நுட்பத்தைக்கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட கட்டுமானம் இது. மலையைக் குடைந்து ஒரு பிளவை ஏற்படுத்தி, அந்தப் பிளவில் உள்ள பாறையை மேலிருந்து செதுக்கி செய்யப்பட்ட கோயில் இது. பாறையை குறைத்து, அழகை கூடியிருக்கிறார், சிற்பி. இதைக் “கலைக்குவிவு” என்று அழைத்தல் பொருத்தமானதுதான்.\nவிஷ்ணு சிற்பம் இந்த காலத்தில் சக மனிதரை சிரிக்கவைக்க நிறைய செயல்கள் இருக்கின்றன. கல்லைச் சிரிக்கவைத்த சிற்பிகள் வாழ்ந்த சமூகம் இது என்று எண்ணிப்பார்ப்பதே சிரிப்பாகத்தான் இருக்கிறது. வெட்டுவான் கோயிலில் உள்ள ஆளுயர சிற்பம் ஒன்றில் தவழும் புன்னகைக்கு நிகரான முறுவல் மனிதரிடம்கூட உள்ளதா என்று தெரியவில்லை. விஷ்ணு சிற்பம் ஒன்றில், உடைகளின் மடிப்புகள் வரையில் நுணுக்கங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. பெண் ஒருத்தி உட்கார்ந்திருக்கும் சிற்பத்தில் உள்ள ஏளனமும் சோர்வும் அவ்வளவு நிஜமாக இருக்கிறது!\nவிஷ்ணு சிற்பம் கையை தரையில் ஊன்றி உட்கார்ந்திருக்கும் தென்மூர்த்தி சிற்பமொன்றில் கையில் புடைத்த நரம்புகள்வரை செதுக்கப்பட்டுள்ளன. காலை பீடத்தில் ஊன்றி உடகார்த்திருக்கும் சிற்பம் ஒன்றில் முட்டியில் எலும்புகள் தெரிகின்றன. காலால் மிதிபடும் குரங்கின் விழி பிதுங்குவதுகூட நிஜமாக செதுக்கப்பட்டுள்ளது. உளியும் சிற்பியும் சேர்ந்த கூட்டணியின் வலிமையை இந்த சிற்பங்கள் உணர்த்துகின்றன.\nகோயிலின் கட்டுமான அமைப்பும்கூட சிற்பங்களின் நேர்த்தியை கொண்டுள்ளது. சதுர அடியும், அறுங்கோண முடியும், இரண்டு தளங்களை கொண்டு திகழ்கிறது, விமானம். ஒவ்வொரு தளத்திலும் அலங்கரிக்கும் வடிவங்கள் (decorative motifs), ஆளுயர சிற்பங்கள், கதை சொல்லும் சிறு சிற்பங்கள், கூடு அமைப்புகள், மண்டப அமைப்புகள், தோரண சிற்பங்கள், மகர தோரணங்கள், நாசிகள், நந்திகள், வரிசை சிற்பங்கள் என்று பல்வேறு உறுப்புகளை தாங்கி நிற்கிறது இந்த வெட்டுவான் கோவில். இவை ஒவ்வொன்றையும் செய்திருக்கும் நேர்த்தியே இந்த கட்டுமானத்தின் சிறப்பு.\nவெட்டுவான் கோயில் நுணுக்கங்களை வெளிப்படுத்தும் சில வேலைப்பாடுகள் இவ்வளவு சிறப்புகளைக் கொண்ட இந்த கோயில் முற்றுப்பெறவில்லை. எதோ ஒரு காரணத்தால், அந்த சிற்பி இதை பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டார். கருவறையில் எந்த தெய்வ சிலையையும் வைக்கவும் இல்லை. இன்றைக்கு, வரும் மக்களுக்கு ஆறுதலாக ஒரு சின்ன பிள்ளையார் சிலை கருவறைக்கு வெளியே வைக்கப்பட்டுள்ளது.\nஇப்படி கலைத்திறனின் ஒன்றுகூடலாக அமைந்திருக்கும் இந்த வெட்டுவன் கோயிலை வியக்கும் வேளையில், கோயில் வளாகத்திற்குள் இருவர் வந்தனர். “என்ன மாமா இது?” என்று முதலில் வந்த பெண்மணி கேட்டாள். அதற்கு ஒன்றும் சொல்லாமல் இன்னொருவர் நடந்து வந்தார். அந்த பெண் கருவறைக்குள் சென்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தாள். “என்ன மாமா! சாமியே இல்லாத கோயிலுக்கு கூட்டியாந்திருக்க! உன்னைய நம்பி வந்தேபாரு! என்ன சொல்லணும்யா!” என்று புலம்பினாள். “அடியேய்! இந்த கோயிலு முழுக்க ஒரு கல்லுல செஞ்சதுடி!” என்று மற்றொருவர் கூறினார். அதற்கு, “அப்படியா மாமா! சரி வாங்க போவோம்.” என்று ஏளனமாக சொல்லிவிட்டு இருவரும் சென்றனர்.\nஅன்றாடங்களுக்கும், அற்புதங்களும் உள்ள வேறுபாட்டை அப்பொழுது உணர்ந்தேன். இங்கே என்னை யாரேனும் கூட்டிவர மாட்டார்களா என்று ஏங்கும் நான் ஒரு பக்கம், கூட்டிவந்தவரை ஏசும் அந்த பெண் ஒரு பக்கம். அன்றாடத்திலிருந்து அற்புதங்கள்வரை நீளும் வாழ்க்கையின் எல்லைகளை அந்த நொடியில் நான் கண்டேன்.\n","date":"22 March 2023","externalUrl":null,"permalink":"/essays/veyandhen_vettuvan_vinai/","section":"","summary":"A travelogue to Vettuvankoil, Kalugumalai","title":"வியந்தேன் வெட்டுவான் வினை ","type":"essays"},{"content":" Foreword # “Change alone is eternal”\nThe universe and its beings are ever-changing. Nothing here lasts forever, except change. As the inhabitants of the universe, this applies to us as well. We as human beings are responsible for an innumerable number of changes ourselves. Every single act of ours triggers a chain of events. Some are intentional and most are unintentional and even remain unnoticed.\nSome such changes gain prominence because of the significant chain of events it triggers. Prominence to such an extent where fellow earthlings find it amusing and interesting to know about them. We humans have taken great efforts to cumulate, analyze and understand such prominent changes and render it as a subject called history.\nThe proper understanding of history sharpens our perspective of understanding the world around us. We begin to look at history as a discipline and understand its role in sculpting the world that surrounds us. In this process, we tend to realize that we are the outcome and makers of history ourselves. We live in a world which is the result of several past events. We are the creators of the ones to follow.\nThe Persistence of Memory, a painting by Salvador Dali which depicts the various dimensions of time This is a point of view where time becomes our mentor. It reveals itself to us and enables us to sense its flow in everything. It stands by us during the process of understanding the world that surrounds us. It guides us through everything we see. It narrates tales we ask for. This is one such tale. A tale by time and a tale through time.\nIntroduction # We humans are not solitary in nature. From our earliest days on this planet, till today, we have always lived together as groups and satisfied our needs by working as communities.\nOver the different phases of the human evolution, the structure of these groups and communities have changed with respect to the priorities and fundamental ideas which carved their foundations. During the times when humans were hunter-gatherers, the communities were mostly nomadic, whereas after the discovery of agriculture, communities became more stable, settled down in one place and diversified.\nRuins of Mohenjo daro: The Great Bath By then, areas which were suitable for both hunting-gathering and agriculture became spots where mankind started to flourish. Hunting tribes who had stationed themselves because of the abundance of food, had by now become vast communities of cultivators. In such regions, humans did not merely survive. They evolved, flourished and thrived. Along with the community flourished its cultures, art forms, cuisines, practices, ideologies, technologies, together creating massive civilizations. Indus Valley, Egypt, Mesopotamia are some well-known examples of such civilizations on this planet.\nPallavaram on the map of the Chennai city Pallavaram seems to have been one such place. Its scale may not find itself on par with the earlier mentioned examples. However, it remains as a spot where we humans have settled down from our earliest days on this planet.\nSituated in the south Indian city of Chennai, this town is eminent today, in several aspects. It can be attributed for preserving the cultural richness and the diverse landscapes of the Chennai city. It is one of the very few places in the city where you can find crowded markets to secluded spots, rows of skyscrapers to elegant hillsides, buzzing traffic to deserted streets, highways to off-road tracks, gated communities to isolated forests, congested colonies to scenic high-grounds, active quarries to silent settings and airports to railroads. Ask for any ambiance and Pallavaram bestows it upon us. Such is the affluence of this town.\nThe vimana of the Thirusoolanathar temple, Thirusoolam However, the prestige of Pallavaram rests elsewhere. It lays in the monuments and events that weave the rich history of this place. It rests in the events that have shaped the town we experience today. It lays in the tale the town tells us about itself, its surroundings and we humans who associate with it.\nAs we begin to uncover this tale, we tend to sail back in time to different epochs of history. In the process we analyze the different fragments of the timeline and understand its role in shaping the prestige of Pallavaram.\nAs we begin to uncover this tale, we start our journey from a stone and listen to the history it narrates.\nChapter 1: The Story of a stone # We commence our journey on the 26th of December in the year 1858, the day when a young geologist named Robert Bruce Foote started his career at the Geological Survey of India (GSI).\nRobert Bruce Foote His first posting was at the Madras presidency and the majority of his tenure was spent in peninsular India. His days with the GSI resulted in laying a large foundation for the study of Indian archeology. He was a pioneer in that field and his contribution cannot be ignored when it comes to study of any aspect of Indian archeology. Till today, archeologists, geologists and historians are grateful for his work and admire his dedication and his clean and tidy documentation. Indeed, he is worthy of the title “The father of Indian Archeology”.\nHowever, it is quite impossible for Bruce Foote to be aware of any of this during the early days of his career, unless he had some psychic powers. It wouldn’t be surprising if he possessed them too because his colleagues and scholars describe him to be a man of many interests and talents.\nFoote joined the GSI substituting geologist H. Geoghegan after his demise, for field work at Tiruchirapalli. For the next five years, Foote served as an assistant geologist in several other field works in various areas of the Madras presidency under renowned geologists of his time.\nRobert Bruce Foote (1834-1912) Researches and records about Foote create an imagery that he was an intuitive man who admired the landscapes, culture, heritage and history of the Indian subcontinent. He and his first wife Elizebeth would spend their leisure time painting the various landscapes of India and studying about its history.\nOn May 30th 1863, Foote stumbled upon a stone hand axe which belonged to the Paleolithic period in a pit while examining the charnockite mines at Pallavaram. The hand-axe did not require Foote’s efforts to unearth it as it was lying on the surface of a shallow pit. It was as though the axe had been waiting to catch Foote’s sight.\nStone tools unearthed at Pallavaram (left) and Attirambakkam (right) This event of Foote’s coincidental discovery of a Paleolithic hand axe cannot be ignored in the study of Indian archeology as it was one of the first few prehistoric antiquities to be unearthed in India. Later the same year, Foote along with his colleague from the GSI, William King discovered similar Paleolithic stone tools at Attirampakkam which is a town situated in the outskirts of the present-day Chennai city. In the same year, he also published his first formal research paper about these discoveries. He himself admits in this paper that his knowledge in the field of archaeology is very peripheral and is restricted to an Archeology hand book. Yet, his observations are surprisingly accurate.\nJoseph Prestwich (1812-1896) He compares these tools with those unearthed by his contemporary archaeologist Joseph Prestwich on the banks of a lake in England. He guesses that both these sets of tools might have belonged to comparable periods because of their similarity in their in polishing and shape. Foote’s wife Elizebeth, who helped him with the illustrations for his paper, had nicknamed the hand axe from Pallavaram as a “shepherd”. Her illustrations in the paper are very helpful for us to understand the similarities between the stone tools from Madras and those unearthed in England.\nBoth these sets of hand-axes are bifacial. In this sense, these hand-axes have two broad striking surfaces. Bifacial hand-axes are the largest known tools used by humans during the Paleolithic period. Even in the technical aspect, this coincidental piece of discovery was rare. It being one of the first prehistoric antiquities to be discovered in the Indian subcontinent, it is a sophisticated discovery indeed.\nThese discoveries by Bruce Foote and William King at Madras became a sensation immediately, because the paper was published during a period when intriguing questions about prehistoric antiquity and ancient humans were very widely raised in the west. Consequently, the discovery of prehistoric antiquities in India was a surprise for the people of the west. This resulted in Foote’s paper being put to a wide range of criticism immediately after publishing. All these together surged the fame of Bruce Foote and the Pallavaram region as well. Towards the end of the 19th century, it started attracting a wide range of tourists from the west who came to admire and examine this region.\nSet of stone tools part of the Madrasian culture The hand-axes discovered at Pallavaram and Attirambakkam are termed as the “Madras Hand-axe Industry ” or the “Madras Stone Axe Industry ”. Prehistoric hand-axes, microliths and cleavers discovered at other sites, which belonged to the same period of the tools discovered at Chennai are classified under the division called the Madrasian culture. If one refers to a prehistoric artifact as part of the Madrasian culture, we can infer that it is part of the lower Paleolithic period, roughly about 2.5 million years ago. This was one of the earliest phases of human evolution on this planet.\nThe tools discovered at Attirampakkam went through a scientific process of dating method known as the Cosmic ray exposure dating. The results of this process confirmed that these tools were more than 1.5 million years old. During the time of its discovery, these artifacts joined an elite group of the oldest artifacts to be discovered on this planet.\nThe Madras Museum, Egmore The 30th of May 1863 was not just a big day for Foote but also a day when a spectacle was discovered and the history of the Indian subcontinent was redrafted. Later in the year 1906, Foote’s family sold these tools to the Madras Museum (presently known as the Egmore museum), until which time these remained in his personal collection.\nDuring the years of Foote’s tenure with GSI, several attempts were made to deduce the Madras that existed during the times when the makers of the hand axe roamed these lands. Most of those deductions were inaccurate because of the lack of knowledge about prehistoric India. People then had not witnessed the phenomenal structures of the Indus Valley civilizations nor had they known about the intricate technologies of Keezhadi. Therefore, it is natural for them to assume that India’s history was very primitive until their arrival.\nThe ruins of the Nalanda Mahavihara Today, our knowledge about prehistoric India is comparatively vast and sophisticated. Therefore, we can assume that our deductions are far more accurate. In this world of uncertainty, how can one consider a mere deduction to be certain and accurate?\nPaleolithic human beings hunting as a group Humans are not solitary in nature. We can observe that our boundaries and colonies have always been established in such a way that we live together and satisfy our needs by working as a community. However, our needs and notions have advanced with time and our priorities have stayed accordingly. Such priorities are the key factors which have shaped our homes and our society at large.\nBefore we attempt to deduce the structure of the community which lived in Pallavaram, we must understand the abstract ideas and priorities that shaped their lives and their settlements.\nBifacial handaxes from the greater Paleolithic period The makers of the hand-axe belonged to the greater Paleolithic period , when humans were mainly hunter-gatherers who constantly moved their settlements. They followed the trails of the animals which they hunted for food. Their settlements lay on these trails. Therefore, the major idea of the community then, was to move along with the food and station themselves at places where it was abundant. Pallavaram seems to have been one such place.\nFollowing Bruce Foote’s finding, several other stone tools and prehistoric artifacts have been accidentally discovered in and around Pallavaram. Several instances like, finding stone tools while digging the backyard, finding prehistoric artifacts while digging for the basement for construction, finding antiquities at mines, etc have been recorded over the years. This tells us that a group of people, probably a tribe, were settled in this region for a decent span of time.\nImage of the Adayar river captured in the year 1905 The dense and fertile forests would have provided them with abundant food to aid their hunger and the Periya Aeri, Pallavaram and the Adyar river would have been their perpetual water sources. What more would a tribe need when a place provides them with abundance of their necessities.\nHowever, Bruce Foote was one of the first modern scholars to have spoken about the prehistoric aspect of Pallavaram and of Madras as well. It is indeed fascinating to visualize a man with no intentions, who coincidentally discovered the remains of one of the earliest inhabitants of the Chennai city and the earliest tribes who wandered the lands of the Indian subcontinent.\nBurial ern excavated form Adhichanallur Credits: – Indian Express The prehistoric tales of Pallavaram do not end with the hand axe alone. In fact, it starts here. As suggested earlier, several other prehistoric antiquities were unintentionally uncovered in this region. The hand axe was the first and probably the oldest of the list. One prominent discovery that accompanied this was that of a Muthumakkal thazhi or a burying urn near the Old Pallavaram area, The urn was just 10,000 years old and was part of the Megalith culture of prehistoric antiquities. Several small tools which were less than 10,000 years of age were also unearthed in this region. This confirms that from the early Paleolithic era to dste, Pallavaram has been a place where humans have flourished and thrived.\nEven after the discovery of several prehistoric antiquities in Pallavaram, no major efforts have been taken to carry out a full-scaled excavation project. The officers of the archeological department complain that the residents and the mining companies at Pallavaram are against the setting up of an excavation site in that locality. It could be because it may interfere in their day to day activities. We hope one day these oppositions will subside and we bring to light several prehistoric antiquities and understand ourselves better.\nThroughout prehistory and history, Pallavaram has had a significant human connection to it. As we sail down the timeline to understand and analyze this connection, our next stop is at the Pallavan Era, the phase of history when establishing tech cities was a trend.\nChapter 2: The Pallavan Pinnacle # Introduction # The Pallavas have made innumerable contributions to the field of temple architecture and arts. The study of South Indian temple architecture will be incomplete until the proper understanding of the Pallavan influence. Temples built during their rule were not stereotypical. They gradually mastered the techniques and methods of constructing different types of temples and attained a certain level of excellence and artistic aesthetics.\nShore temple, Mamallapuram The town of Mamallapuram is probably the most accurate example of this. It hosts monuments and temples which are some of the pinnacles of the Pallava architecture and Indian temple architecture as a whole. The monuments of this town are benchmarks which showcase the mastery in the fields of architecture, engineering and sculpting.\nYet, even the most grandest cities have a few fundamental ideas which shape and hold its elements together. As we trace the idea back to its roots, we tend to delicately dissect and analyze each and every element and feature.\ncave temple at mamallapuram which was excavated during the reign of mahendhravarman 1 Cave temple at Mamallapuram which was excavated during the reign of Mahendhravarman 1\nIn this chapter, we are going to trace and analyze the evolution of the rock-cut temples of the Pallavas and understand the position of the Panchapandava temple at Pallavaram, in this hierarchy.\nThe Pallavan Pinnacle # We are now in the late 5th century CE, the period when the Kalabhras who were ruling the majority of southern India were gradually declining. The foundation of their kingdom was greatly damaged by the Pandyas who won them to regain their capital of Madurai. Subsequently, Simhavishnu, the Pallava emperor of that time, considered this to be the perfect time and declared war against the Kalabhras. He won the battle comfortably and regained his territory which was spread till the banks of river Cauvery.\nThe Kalabhra’s consecutive defeats against the Pandyas in the south and the Pallavas in the north had shrunk their territory to a great extent. They became feudatories under the Pallavas. The landmass of Tamil Nadu had regained its ancestral rule. Yet, the Kalabhran influence on it remains un-erased because wars change the rulers, not the people.\nSamanar Malai, Keezhakuyilkudi, Madurai Jainism and Buddhism flourished in Tamil Nadu under the Kalabhra rule. Several chaityas and viharas were established and a large number of people under the royal patronage followed and preached these cults. This led to the fusion of ideas in the local practices and the new cults, which resulted in the creation of several fresh customs, cultures, practices, ideologies, mythologies, literature, art forms and architecture. Even after the decline of their patrons, these cults continued to flourish in the south of India.\nSamanar Relief sculpture, Kazhuku komalai During Simhavishnu’s time, his territory was filled with a variety of cults, practices, ideas, cultures and culture-scapes. Thus the vast lands under the Pallavan rule underwent a transformation. New emperors with new policies made several changes to the society. Together, this period became an era when fusion and mass transformations amended the people of southern India.\nDhalvanoor Cave Temple After Simhavishnu, his son Mahendhravarman 1 ascended the throne. Pallava inscriptions address Mahendhra with the title of “Vichitra Chithan ‘‘ meaning one with a unique thought process. True to his titles, his interests lay far from the battlefield. He was passionate about temple architecture, art forms and sculptures. During his reign, several new temples were built in the Thondaimandalam (Northern Tamil Nadu and Southern Andhra Pradesh) region. He is also credited for establishing the earliest structures of the dreamland of Mamallapuram.\nMalakottai Cave Temple, Tirichy Mahendhra period temples were mostly rock-cut temples i,e cave temples or குடைவறை கோவில் (in tamizh). Mandapas and shrines had to be excavated from boulders and hillocks to create this type of temple. The Malakottai cave temple, Tirichy and Thirumayam cave temple, Pudukkottai are fine examples of rock cut temples or குடைவறை கோவில்.\nThe temples built during Mahendra’s rule greatly resemble the Jain and Buddist cave temples of that time. The pillars, Mandapas, shrines, sub shrines, niches and its decorations are some key features which exhibit this similarity. Yet the temples built under his patronage stand unique because of its improvisations, decorative motifs, deities, and the grand iconography of sculptures that decorated its walls and pillars.\nMandapattu Cave Temple Pallavaram, Seeyamangalam, Thiruvallam, Mammandur, Thalavanoor, Thirukkazhukundram, Mandappattu, Singavaram, Mahendhravadi, Thircharapalli, Namakkal and Sithannavasal are the rock-cut temples built by Mahendhravarman.\nHistorians are able to trace the evolution from a basic layout of a jain temple to the Mahendravarman’s style of cave temple architecture. This evolution is evident as we observe the pictures on the screen ranging from the basic caves at Mamandur to the grand hallways at Mamallapuram. All these monuments were built during the period of Mahendhra’s rule. It is fascinating to observe how small chambers with plain pillars have evolved into majestic cave temples with panels of sculptures, pillars adorned with fine chisel work, broad chambers hosting the deities along with the Dwarapalakas guarding them and patterns that decorate the walls.\nMahendhravaram 1 period cave temples But, as admirers of the historical significance of Pallavaram, our connection to this hierarchy is very faint and unclear. It is time we draw the connection between the Pallavan hierarchy and Pallavaram.\nFrom the 6th century onwards, Pallavaram and the Pallavas have had an inseparable bonding which lasted for almost two centuries. This reflects in the very name, Pallavapuram which has now become Pallavaram. During the reign of Mahendhravarman, Pallavaram seems to have been a major town in the Pallava territory. A large population of people seem to have lived in this region.\nThe plan of the Panchapandava Cave Temple, Pallavaram In these years Mahendhra built the Panchapandava cave temple near this town on a small hillock. It is five celled and is situated in the slope of the hillock. The typical Mahendhran style pillars hold this monument upright. The monument is 24 feet long and 12 feet wide. Some Mahendhravraman period inscriptions are found near the ceiling. Due to later renovations, the inscriptions have been heavily damaged, making it almost impossible to read it.\nApart from these, every other detail we know about this temple today, are mere assumptions and there is no clear evidence in favor. This is because the temple is no longer dedicated to Shiva, Vishnu or Brahma as one expects. For centuries, Allah has been residing in this shrine and has transformed the space into a compact and beautiful Dargah. In this process, the fine details of the Mahendhra period temple have been covered by the later constructions for the Dargah. This makes it impossible for us to understand the structural details of the monument.\nDr M Rasamanikanar However, by observing and analyzing other Mahendhra period temples, historians are able to assume the details of this temple. Since the temple is five celled, a few experts assume that the three central shrines would probably have hosted the images of the Trimurthis (Brahma, Vishnu and Shiva) and the cells in the corners would have borne the images of the Dwarapalakas. Whereas, Dr. M.Rasamanickanar mentions in his book (Pallavar Varalaru), this temple under the list of Shiva temples built by Mahendhravarman.\nThe details about the designs and motifs that adorned the walls and pillars of this monument are yet to be uncovered. The temple and the hillock in which it is situated are addressed as the Panchapandava temple and the Panchapandava hill respectively. There are no clear historical records that justify the reason for this name. Some historian address this monument as the Pallavaram cave temple or the Pallavapuram cave temple.\nApart from all these historical details and architectural significance, the importance of this temple is the history it stands as testimony. In the context of the Pallavaram region, this monument is an identity to its rich human connection over the wide span of the timeline. From the earliest eras of human evolution, till the present, we humans have had a notable connection with this area.\nPeriya eri, Pallavaram (Picture Credits: The Hindu) The reason behind this remains unchanged till today. Pallavaram is a region which provides us with an abundance of our basic requirements. Large spans of rich and fertile forests, perennial water sources, structure of the landmass are some major reasons that make this region ideal for human settlement. As we observe closely, such places on this planet have always been the hotspots where our human race evolved, flourished and thrived.\nFrom our earliest days on this planet till the riegn of Mahendhravarman, Pallvaram has not lost its significance in history. This legacy continues till today. As we proceed on our journey through the timeline, with the motive of understanding the historical significance of the Pallavaram region, our next stop is during the reign of the great Chozha emperor, Kulothunka Chozha 1, a period when the southern parts of the Indian subcontinent were flourishing under the golden era of the mighty Chozha dynasty.\nChapter 3: The Chozhan Spectacle # Introduction # The flags of the Moovendhar The Chozha empire is a proud member of the moovendhar (the three kings) of south India alongside the Chera and Pandya. This dynasty is arguably the largest of them all, in terms of territory and ruling time-span. The Chozha kings are widely admired for setting high standards in the fields of politics, warfare, arts, architecture and governance. Their contributions to the above mentioned fields have become study materials for its successors and testimonies for the rich history of the Indian subcontinent.\nThe painting of the great Rajaraja Chozha 1 from the Peruudaiyar Kovil, Thanjavur Most historians agree that the Chozha empire attained its golden era under the rule of the great Rajaraja Chozha 1, and lasted till the end of reign of Vikrama Chozha 1. During this period, the Chozha empire stretched from Sri Lanka to the southern banks of the river Ganga. Several islands in southeast Asia were also under the rule of the Chozha kings.\nPeruvudaiar temple, Thanjavur Apart from the expansion of the territory, several magnificent temples were also built. Rajaraja 1 built the magnificent Peruvudaiar temple at Thanjavur and his son, Rajendhra Chozha 1 built its competitor, the Gangaikondachozhapuram temple situated in the Ariyalur district. Both these temples are considered as the hallmarks of South Indian temple architecture.\nScultpure of Kulothuka Chozha 1 from the Nataraja Temple, Chidambaram After Rajendhra’s demise, his son Adhirajendhra Chozha 1 became the next Chozha emperor. His rule did not last long due to his untimely demise. After him Kulothunka Chozha 1 ascended the Chozha throne. He revived back the kingdom after the loss of its previous emperor and re-established the authority and the lost glory of the dynasty amongst its contemporaries. Following the rule of Rajaraja and Rajendhra, Kulothunka made it possible for the golden era of the Chozha empire to prolong.\nKulothunka’s rule was unique compared to the other two great rulers of his period. He mainly focused on establishing authority and proper administration over the vast extents of the newly captured territories. Constructing new temples, drafting new policies for taxes and rights over land and regulating the distribution of wealth to the benefit of the citizens seems to have been the major agendas of his rule.\nThe Vimanam of the Tirisoolanathar Temple In all these aspects, Pallavaram and its neighboring regions have been beneficiaries. Under the reign of Kulothunka Chozha 1, the spectacular Thirusoolanathar temple was built here. The inscriptions on the walls of this monument host some key details regarding the policies that were implemented in this region during the time of its construction. In this chapter we shall look into the details of the Thirusoolanathar temple, its inscriptions and the Pallavaram that might have thrived during the time when these were freshly made.\nThe Chozhan Spectacle # Rajendhra Chozha 1 represented as Chandikeshwara, being adorned with a garland by Lord Shiva and Parvathi. Panel sculptures from the Gangaikondachozhapuram temple, Ariyalur District, TN Rajendhra Chozha 1 represented as Chandikeshwara, being adorned with a garland by Lord Shiva and Parvathi. Panel sculptures from the Gangaikondachozhapuram temple, Ariyalur District, TN\nWe begin in the late 10th century CE, when the vast lands of the Chozha empire had lost its noble emperor, Rajendhra Chozha 1. He was a mighty Chozha king who is credited for expanding the Chozha territory to almost twice the area that was handed over to him. Before his reign, his father, the great Rajaraja Chozha 1 was also instrumental in conquering several new kingdoms and transforming the Chozha dynasty into a very powerful kingdom in southern India. Rajaraja’s rule also marked the beginning of the golden era of the Chozha empire.\nIn less than a century, the Chozha kingdom had drastically grown in area and power. For the successive rulers of this territory, even to sustain such a large kingdom might have been a colossal task. The contemporary empires of that period who lost their territories to the Chozhas, were awaiting an ideal opportunity to invade and re-gain their shares of the kingdom.\nSubsequently, after the demise of Rajendhra Chozha 1, his son and the rightful heir to the Chozha throne, Adhirajendhra Chozha was crowned as the next Chozha king. Unfortunately, his rule did not last long due to his untimely demise. The Chozha kingdom had lost its second emperor in just a span of six months. Unlike the previous episode, this time the emperor had passed away leaving no prince in waiting.\nThe Chozha territory under Rajendhra Chozha 1 Confusion spread across the Chozha kingdom and the stability of the mighty empire was greatly shook. This gave the opposing rulers an ideal chance to invade the Chozha territory and conquer their shares of the kingdom. All these factors together made the Chozha dynasty extremely vulnerable. Almost half the landmass of the present day Indian subcontinent had yet again lost the apex of its administration.\nKulothunka Chozha 1 depicted in the pillar of the Perumukkal temple The ministers and the senior officers working for the Chozha dynasty, who were well aware of the situation that prevailed in their kingdom, decided that the Chalukyan crown prince, Rajaraja Narendhran will be crowned as the next Chozha emperor. Rajaraja Narendran was Rajendhra Chozha’s daughter’s son (Adhirajendhra’s sister’s son). He ascended the Chozha throne with the title as Kulothunka Chozha 1 and ruled the longest among the Chozha kings (1061-1118).\nAs the new Chozha king, Kulothunka had to regain the lost stability of the empire and re-establish the political authority of the mighty Chozha dynasty among the contemporary empires. The unexpected and untimely loss of Adhirajendhra Chozha within a short period after ascending the Chozha throne, had added extra pressure on Kulothunka.\nAs mentioned earlier, for any average emperor, even to sustain such a large empire and protect it from invasions must have been a massive task, but Kulothunka had achieved the mentioned tasks successfully and made it possible for the golden era of the Chozha kingdom to extend, even after his rule. The process through which he had regained the stability and the political authority of the Chozha kingdom shows his mastery and excellence as an administrator.\nMukthyaleeswarar temple, Perumukkal, built during the reign of Kulothunka Chozha 1 Kulothunka modified temples into regional administrative centers. Under his patronage, several new temples were built in the Chozha territory. The walls of these temples were inscribed with the details regarding the policies which were implemented in the particular regions. These policies were mostly concerned with the regulation of agricultural processes, enhancement of cattle rearing, regulation in paying the salary to the local administrative officers and temple officials, distribution of government wealth and property to the local people, process of land registration in that particular region, taxation and its regulations, exemption of taxes for certain transactions, sourcing essential supplies for the temple and its garden, etc.\nThirusoolanathar temple (front view) The Thirusoolanathar temple near Pallavaram is one of the temples built and established during the reign of Kulothunka Chozha 1. The temple is situated in Thirusoolam, the town which presently shares its Municipal corporation boundary with Pallavaram. During the time of Kulothunaka, all these areas were together know as the Pallavapuramana Vanavanmaadhevi Chaturvedhimangalam, as mentioned in one of his inscriptions.\nThirusoolam was once a village situated in the other side of the Pallavaram hill and was surrounded by three other hills. It was a fertile landmass surrounded by hills, which anchored dense forests, making it an archetypal region for agriculture and cattle rearing. Today, it is a small dusty town amidst loud, active quarries.\nThe inscriptions in the walls of the Thirusoolanathar temple address the Thirusoolam and Pallavaram region through several names in Tamizh and Samskrutham, i,e Pallavapuramana vanavanmaadevi chathurvedi mangalam (பல்லவபுரமான வானவன்மாதேவி சதுர்வேதி மங்களம்), Jeyankonda Chozha mandalathu puliyur kottathu kulothunkachozha valanattu surathur naatu thiruchuram (ஜெயங்கொண்ட சோழ மண்டலத்துப் புலியூர்கோட்டத்து குலோத்துங்கசோழ வளநாட்டு சுரத்தூர் நாட்டு திருச்சுரம்), thiruneetruchozhanallur (திருநீற்றுச்சோழநல்லூர்), thiruchuram (திருச்சுரம்), thirisoolam (திரிசூலம்), bhramapuri (பிரம்மபுரி) and thirusoolam (திருசூலம்). Each of these names carries in itself anecdotes to the history of the region of Pallavaram and Thirusoolam.\nKulothunka Chozha 1 period inscriptions on the Southern wall of the Mukthyaleeswarar temle, Perumukkal Pallavapuramana vanavanmaadevi chathurvedi mangalam (பல்லவபுரமான வானவன்மாதேவி சதுர்வேதி மங்களம்): – Language; Tamizh and Samskrutham)) This name is prevalently used in the inscriptions dating back to the early period of Kulothunka’s reign. Pallavapuram seems to have been the name used to address this region till then. Vanavanmadevi is the name of Kulothunka’s grandmother (the royal queen of Rajendra Chozha 1). The term Chathur vedi (Samskrutham) literally translates to four vedhas. As mentioned earlier, the town of Thirusoolam is surrounded my four hillocks. The sthalapurana of the Thirusoolanathar temple mentions that these four hillocks represent the four Vedhas, namely Rig, Yajur, Sama and Atharvna. Thus, the majority of scholars infer that the term chathurvedi refers to the four hillocks surrounding the town of Thirusoolam. On the contrary, some scholars consider that the term chathur vedhi denotes the men who have mastered the four vedhas (vedhiyar: – வேதியர்). In this case, we can assume that, during the rule of Kulothunka, the town of Thirusoolam must have hosted a considerable amount of vedhiyar. Mangalam is a general term prevalently used in the inscriptions to denote an area or town.\nJeyankonda Chozha mandalathu puliyur kottathu kulothunkachozha valanattu surathur naatu thiruchuram (ஜெயங்கொண்ட சோழ மண்டலத்துப் புலியூர்கோட்டத்து குலோத்துங்கசோழ வளநாட்டு சுரத்தூர் நாட்டு திருச்சுரம்): Language: Tamizh)) This name is used in formal and administrative inscriptions. It refers to the town of Thirusoolam through the hierarchy of administrative land divisions followed during that period. It begins by referring to the victorious Chozha kingdom, followed by the term Puliyur kottam. The idea of sub-division of land as kottam (wards) was first introduced by the Pallavas but the Chozha emperors are widely credited for using it prevalently. The Puliyur kottam refers to the regions that constitute the majority of the present day Chennai city. Areas such as Koyambedu, Poondamalli, Saidapet, Pallavaram, Alandur, Eekattuthangal, Aadambakkam were all denoted by the term Puliyur Kottam. Following these terms, Kulothunka Chozhavalandu refers to the prosperous Chozha territory in terms of its ruler at the time of the inscription’s first draft. Thus, we can infer that the inscriptions bearing this name were drafted under the rule of Kulothunka. Surathur nadu refers to a specific region under the Puliyur Kottam. Finally, Thirchuram is the name of the particular town.\nA painting of Kulothunka Chozha 1 receiving a letter Thiruneetruchozhanallur (திருநீற்றுச்சோழநல்லூர்): – Language: Tamil)) Thiruneetruchozhan was one of the names of Kulothunka Chozha 1. A Kulothunka period inscription in this temple mentions that during his rule, the official name of this town was changed from Vanavan Madevi chathurvedi mangalam to thiruneetruchozhanallur.\nThiruchuram (திருச்சுரம்): – Language: Tamizh)) This seems to have been one of the spiritual names of Pallavaram. Churam (Tamizh) translates to valley or land surrounded by mountains. This name refers to Thirusoolam as a landmass surrounded by mountains with the thiru (meaning: holy) prefix added for respect.\nBhramapuri (பிரம்மபுரி): – Language: Samskrutham)) According to the sthalapurana of the Thirusoolanathar temple, Lord Bhrama commenced his duty of creation after praying to the deity residing in this temple. It is mentioned that he first created the four hillocks representing the four vedhas and then created the rest of the cosmos. Thus, the town of Thirusoolam is also addressed as Bhramapuri. The deity of this temple is also referred as the Bhrampureeswarar.\nThirusoolam (திருசூலம்): – Language: Tamizh)) is the name of the town that is used till today. Most scholars consider this to be the abbreviation of the term Thiruchuram.\nThe Thirusoolanathar Temple The main deity in this temple is in the form of a Shiva Linga and is facing east. As mentioned earlier, the deity is addressed as the Bhramapureeswarar. Thiruchuram udaiya nayanar (திருச்சுரம் உடைய நாயனார்) and Thirusoolanathar (திருசூலநாதர்) are the other names of the lord in this temple.\nThirusoolanathar (left) THirupurasundhari (right) The structure of the sanctum sanctorum hosting Lord Thirusoolanathar is known as a Thoonganaimadam in Tamizh, which translates to a room similar to a sleeping elephant. True to the comparison, the sanctum and the vimana are elliptical in shape. In Samskrutham, this type of vimana is termed as a gajaprushta vimana, which translates to a vimana resembling the butt of an elephant. An apt and precise comparison perhaps.\nSanctum wall, Thirusoolanathar temple The base of the sanctum hosts the typical Chozha period features of a Jagathi, tripatta kumudha and padha varga (elements of a typical south Indian sanctum). These structures are fully inscribed with Kulothunka period inscriptions. On the walls of this chamber, pillar like structures are carved. These structures are shown connecting the base to the kodungai portion of the sanctum. The kodungai portion is decorated with a row of bootha gana(s).\nRow of bootha ganas below the Kodungai portion The sanctum hosting the deity of Thirusoolanathar is the first structure built in this temple. Its structure and details remain unchanged from the period of Kulothunka till today.\nThe walls of the sanctum host five deva koshta/deva kottam (cavities on the wall bearing images of deities), each bearing a sculpture of a deity and adorned by intricately carved makara thorana(s). Ganapathy and Dakshinamoorthy reside facing south, Lingothbavar stands alone facing west and Bhrama and Durga facing north.\nNaga Yagyopavitha Ganapathy Deva Kottam: – 1, Direction South, Deity: – Naga Yagyopavitha Ganapathy: – A beautiful sculpture of Lord Ganapathy is placed in the first Deva Kottam facing South. He is depicted wearing a snake as his sacred thread, thus gaining the title “Naga Yagyopavitha Ganapathy”. The fine chisel work of its sculpture has infused a certain level of gracefulness into the face and posture of the sculpture.\nMakara thorana A delicately carved makarana thorna adds to the aesthetics of the kottam. In the central portion of the thorana, the episode of quarrel between Vali and Sugreeva is carved. In between the thorana and the kodungai portion of the vimana, Lord Bhrama is shown worshipping Lord Shiva. These sets of sculptures together narrate the sthalapurana of the Thirusoolanathar temple. Certain incidents from the life story of Kannappa Nayanar is also depicted.\nVeerasana Dakshinamoorthy Deva Kottam: – 2, Direction South, Deity: – Dakshinamoorthy: – Kulothunka period Dakshinamoorthy sculptures are a vast subject by itself. The craftsmen under his patronage seem to have mastered the techniques of repeatedly excelling in the creation of this iconography. Each sculpture is unique and displays in its own way, the skill of its maker. True to this legacy, the sculpture of Dakshinamoorty in the second kottam exhibits the capabilities of the sculptor and it meets the standards of set by its contemporaries. The deity is shown in a Veerasana posture. His right leg is placed on Muyalakan and his left leg is rested on the seat. His hand is supported by his left knee and his right hand is placed in the chinmudhra.\nIn the central portion of the Makara thorana, the image of somaskandha is carved.\nLingothbavar, Western deva kottam Deva Kottam: – 3, Direction west, Deity: – Lingothbavar: – The sculpture of Lingothbavar stands alone facing west. The iconography depicts Lord Shiva emerging out of a Lingam in his human form. The postures are neatly carved and hence the deity looks majestic.\nMore than the sculpture inside the kottam, the image in the central portion of the makarana thorana needs a special mention. Lord Shiva and his bull, rishabha are carved in the makarana thorana. Since the circular cavity in the center of the thorana is just a few centimeters in diameter, delicately carved sculptures with fine details cannot be created. Instead, mere outlines and rough markings can be made. This reduces the scope of sculpting to a great extent. Yet, these factors seem to have not discouraged the sculptor. Within the given space, the sculptor has successfully captured the physical features of the figures without compromising the overall look.\nThe makara thorana above the Lingothbavar sculpture The showcasing of the male deity’s physique, the majestic look on his face, capturing the muscular body of the bull and the displaying of the gigantic size of the bull have all been achieved through great ease. Even this minute and hardly noticeable figure in the makara thorana showcases the skill and its mastery by the craftsmen under Kulothunka’s patronage.\nBhrama, northern deva kottam Deva Kottam: – 4, Direction north, Deity: – Bhrama: – The connection between Bhrama and the Thirusoolanathar temple is clearly mentioned in the sthalapurana. Thus, several figures of this deity can be spotted in the temple premises. This particular sculpture in the deva kottam is the largest of them all. The male deity depicted with his four heads. The sculpture of Arthanari, is seen in the makarana thorana.\nDeva Kottam: – 5, Direction: north, Deity: – Durga: – The fine sculpture of Goddess Durga is placed in the second deva kottam facing north. The episode of Kalinga Narthana (Krishna dancing on the serpent Kalinga) is seen in the makarana thorana. Between the thorna and the kodungai portion in the vimana, the sculpture of hanuman praying to lord Shiva can be spotted.\nThirupurasundhari The current female deity in this temple is goddess Thripurasundhari, who stands facing south. However, goddess Ambika was the first female deity to be installed. The sculpture of the goddess was damaged and was replaced by the current female deity, Thripurasundhari. The reason for the damage seems unclear. The sculpture is still kept behind goddess Thripurasundhari and worshipped.\nThe sanctum hosting this deity is rectangular at the base and supports a sabhakara type of vimana on the top. There are four deva kottam, each hosting a sculpture of a deity and pillar like structure are carved on the walls.\nUrchavar inside the arudhra mandapam The inner thiruchutru mandapa (circumambulatory path) hosts the sub-shrines of Ganapathy, Srinivasa, Muruga and Nalvar. The shrines of Ayyapa and Adi Shankara are situated in the outer thiruchutru. The pillars erecting these sculptures bear the figures of several iconographies from the Hindu mythology. Certain elements of a South Indian temple such as, a bali peedam, kodi maram, nandhi mandapam, navagraha mandapam and a arudhra mandapam are present in this temple.\nKapaleeswarara Temple, Mylapore In the year 1901, under the Archeological Survey of India, this temple, its structures and its inscriptions were studied and documented. These documents were later published in the Vol 6 of Epigraphica Indica (1900-1901). According to these documents, 14 sets of inscriptions have been found inside the Thirusoolanathar temple complex. However, only five sets of inscriptions are seen in the temple today. Stones bearing Kulothunka period inscriptions regarding the town of Thirusoolam are found in the eastern sanctum wall of the Karpakambal shrine in the Kapaleeswarar temple, Mylapore, Chennai. Thus, we can infer that the stones of the Thirusoolam temple have been used for the construction of other monuments.\nDetails regarding the 14 sets of inscriptions of the Thirusoolanathar temple\nDetails regarding the 14 sets of inscriptions of the Thirusoolanathar temple This has resulted in the misplacement of the temple’s inscriptions. The epigraphists have published a table regarding the details of the 14 inscriptions belonging to this temple.\nKulothunka Chozha 1 period inscriptions on the Southern sanctum wall of the Perumukkal Temple The oldest of the 14 inscriptions are those inscribed during the reign of Kulothunka Chozha 1. There are a total of 4 sets of inscriptions dated back to his period. These are administrative inscriptions that mentions the government lands donated to this temple, details regarding the temple land in the town of Thirusoolam, public donations made to this temple, regulation of temple’s rituals and details regarding the exemption of taxes for the donations made to this temple.\nKulothunka Chozha 1 period inscriptions on the Southern sanctum wall of the Perumukkal temple\nThere are four sets of inscriptions dating back to the reign of Vikrama Chozha, the Chozha emperor succeeding Kulothunka, are part of the Thirusoolanathar temple inscriptions. Out of these, 1 inscription is severely degraded, making it impossible for epigraphists to decode the script. However the other two inscriptions talk about the registration of temple land bought from the locals and public donations to the temple.\nApart from these, there are two sets of inscriptions dating back to the reigns of Rajendhra Chozha 2, Kulothunka Chozha 3 and one inscription belonging to the period of Kulasekhara Pandya. These inscriptions dwell in detail the public donations to the temple, transaction of wealth and land between the temple and public and details regarding the exemption of taxes for these transactions.\nThese inscriptions give us an insight into the administrative units of measurement, administrative division of land, taxes, its types and exemptions,\nAs mentioned earlier, the main agendas of Kulothunka’s rule was to establish proper administration over the vast extents of the newly annexed Chozha territory. Thus, he drafted proper land division scales in order to ease the process of buying, selling and registering lands. The Kulothunka period inscriptions in the Thirusoolnathar temple infer to these land division scales.\nThe Jeyankonda Chozha mandalam refers to a specific region in the Chozha territory. It is divided into two kottam(s), the Puliyur Kottam and the Sembur Kottam. These kottam(s) were also classified as Rajendhra Chozha valanadu and Kulothunka chozha valanadu. These were further divided into nadu(s). Surathur nadu, Peeroor naadu, Puzhal nadu and Mangadu nadu were the nadu(s) under the Puliyur Kottam. Pallavapuram, Manarpakkam, Malaiyampakkam, Adambakkam, Kasavampakkam, Peeroor, Puzhal, Sembur, Thirumangalam, Manimangalam, Mangadu, Poondhamalli are 12 towns which constitute the Surathur naadu. All these details have been clearly mentioned in the land registration inscriptions of dating back to the Medieval Chozha period.\nA Kulothunka Chozha 1 period inscription bearing details regarding measurement scales situated in the Perumukkal hillock A Kulothunka Chozha 1 period inscription bearing details regarding measurement scales situated in the Perumukkal hillock\nScales for measuring land, weight, food grains, cattle and fluids such as oil, water, etc have been mentioned in the inscriptions of the Thrirusoolnathar temple. Over the years, the donation of lamps and cattle have been repeatedly mentioned in the inscriptions of this temple. Apart from these, there are references of donating food grains, utensils, material required for temple rituals and wealth.\nThe inscriptions mention the seven types of taxes which a citizen had to pay to the government for transaction of wealth, owning of property, owning of land, fencing of land, annul harvest, etc. These seven types of taxes are termed as Aalvari, Vetiya manji, Echoru, Kootrunel, Antharayam, Neervalai and Velikkasu. During certain circumstances, these taxes were exempted. The provisions for such exemptions are also listed down clearly.\nThe Thirusoolanathar temple and its structures that we see today, help us to deduce the Pallavaram that must have thrived during the time of its construction. The inscriptions and the sculptures in this temple are testimonies to the rich and significant human connection to the region of Pallavaram. The clear methods of documentation mentioned in the inscriptions must have taken long spans of time to evolve and reach this level of clarity and details. The sculptures showcase a high level of mastery in the repeated creation of such iconographies. Even these iconographies would have taken a long span of time to evolve and attain this level of excellence and nuances.\nThe vast timeline of Pallavaram indirectly represents this period of evolution of artforms, administrative methods and the socio-economic aspects of the human society. During certain periods, this evolution has attained a certain level of heights. The Paleolithic hand-axe, the Pallavan cave temple and the Thirusoolanathar temple are the outcomes of such heights. These monuments are like summits bearing flags symbolizing the greatness of its creators.\nHowever, one thing remains unchanged throughout our journey in this timeline. The basic factors which have bound and enhanced the human connection with the regions in and around Pallavaram have not changed till today. The ability of this region to provide abundance of our fundamental resources has been the major factor which has made it possible for mankind to evolve, flourish and thrive at Pallavaram.\nOur journey through vast extents of the Pallavaram timeline continues.. Our next stop is during the Colonial period when traders transformed into rulers.\nChatper 4: The Colonial Insight # Introduction # French and British Lords in India “Warfare” is a vast and fascinating subject. Not always it is a study of weapons, troops and mere field tactics. Even the movement and proper stationing of the troops, understanding the forces of nature and drafting tactics in accordance, are all various aspects under the subject “warfare”. It demands one’s deep knowledge about the topography, wind direction, visibility of the troops and other aspects that may impact and obstruct the battle tactics.\nThere are several records of instances in the past where small troops have won against mighty opponents just by implementing brilliant battle tactics. In order to draft and implement such tactics, a commander of such forces must require deep knowledge about the mentioned aspects.\nTipu Sulthan (1751-1799) For instance, the British claim that they were able to win against the mighty Tipu Sultan in the fourth Anglo-Mysore war only after understanding the structure of the landscape at the battlefield at Srirangapatna. In other words, Hayder Ali and Tipu Sulthan were able to win the massive English troops thrice only by knowing better about the topography of the battlefield and the capabilities of the modern weapons used by the opponent.\nAn artist’s depiction of the battle of Indus. (The Mongolian invasion in India)\nAn artist’s depiction of the battle of Indus. (The Mongolian invasion in India) Earlier in the timeline, the Mongols were able to loot the Madurai Meenakshi Amman temple only after understanding the landscape structure of the Deccan and the effective methods to cross it. The Deccan plateaus which acted as a natural fortress for southern India, proved ineffective in front of the Mongolian horses and their knack of using them.\nThus the deep understanding of certain fundamental factors and implementing tactics in accordance are capable of giving immense power to a small troop of soldiers. Even in the setting up of forts and cantonments, these aspects play a vital role in deciding the location and structure. Each fort, cantonment, base camp is unique based on the opponents and natural factors it fights to prove itself effective.\nFort St George (circa. 1905) The British Raj who ruled over India have established innumerable number of forts, cantonments and military settlements over the three-century span of their rule. These establishments have helped them in annexing several new provinces and vanquishing their rival European powers from their colonies in India. At the time of their arrival in this subcontinent, the French were their major rival. Often, clashes regarding colonies and exercise of powers led to several combats between the British and the French.\nBoth these sides made several arrangements in advance to face battles that might arouse any moment due to small clashes. The British cantonment at Pallavaram is one such arrangement. However, in the later years it served several vital roles in helping the British sustain and flourish at Madras. In this chapter we shall discuss about the natural factors that supported the cantonment at Pallavaram, the vital roles it played in establishing the British Raj at Chennai. We shall also talk about the first mines set up at Pallavaram and the course of events that has shaped the town which we experience today.\nThe Colonial Insight # Malaccan Straits In the early 17th century, the British East India company (EIC) commenced its first licensed trade in the Indian subcontinent, in a town named Surat, situated in the present Indian state of Gujarat. In order to secure and sustain their dominance over the trade in India, they were looking for a port closer to the Malaccan Straits, a narrow stretch of sea between the islands of Malaysia and Sumatra. Closeness to the Malaccan Straits will make it easy for the British East India company to trade and commute with their colonies at America and the West Indies.\nThe Chennai City After a few months of probing, the company purchased a piece of coastal land in the banks of the river Cooum, in an area originally called Chennirayarpattinam. Today, the areas around this piece of land have grown into a massive metropolitan, widely known as the Chennai city, hosting a staggering 11 million human beings.\nFor St George In the year 1639, the British East India company (EIC) completed the construction and inauguration of their first fortified settlement in the Indian subcontinent, the Fort St. George. The settlement consisted of a fort and a harbor. After the inauguration of this harbor, the British started trading across the Pacific. This harbor also helped them to commute to their colonies in the United States and the West Indies.\nSubsequently, the Dutch and the Portuguese were gradually loosing their control over the trade in India. The French started evolving as the next dominant European power in India, following the British. They were attracted by the flourishing trade at Pondicherry, which eventually led to the establishment of the French settlements in and around this coastal town.\nI will flourish where I will be In the year 1665, news started spreading that the French were to inaugurate the French East India Company, which was to work with the motive of transforming the French into a dominant power in the trade in the East Indies. Once the word reached the British East India Company, immediate actions were taken to secure the Fort St. George and the George town that surrounded this fortified settlement. The fort was prepared for armed combat by enhancing its facilities and expanding the fortified campus.\nThe armed forces of the British East India company were split into several groups and were stationed at several cantonments in and around the George town in order to secure the fort and defend the incoming troops at times of armed clashes. One troop of such armed soldiers of the British EIC were stationed at the cantonment in Pallavaram.\nFor St. George The records of the British suggest that the cantonment at Pallavaram was situated 18 kilometers south of the fort and was expected to function as one of the major cantonments to secure the settlement at the George town. Several soldiers were stationed at the cantonment, as it was anticipated that any invasion by the French would occur from the south. In less than a few months, facilities necessary for Pallavaram to become the first major obstacle for the troops invading from the south were forged together. Soon, the cantonment started functioning in full-scale resulting in a group of soldiers permanently stationed there.\nThere are several factors which supported the EIC’s decision to institute a cantonment at Pallavaram. Its convenient distance from the fort and the considerable altitude are the two major factors. Apart from these, the abundantly available fundamental resources such as food and water enable this settlement to function independently at times of conflicts. The height provides an un-interrupted view of the surroundings giving adequate time to anticipate and encounter invasions. The considerably dense cover of forest canopy aids the soldiers to hide and attack, therefore, surprising the opponents. All these factors bound together made Pallavaram an ideal spot to establish a military settlement near the fort St. George.\nCannon platform at the French cantonment at Perumukkal Meanwhile, the French were also expanding their settlements in and around the coastal town of Pondicherry. The areas of Yanam, Mahe and Karikal were also successfully annexed by the French and several new cantonments were set up. Unlike the British cantonments, the French stationed their troops mostly at abandoned monuments in and around the town of Pondicherry. The famous Sengi fort neat Thiruvannamalai and the Perumukkal fort near Tindivanam are examples of French cantonments near Pondicherry.\nBoth these sides were constantly making innumerable arrangements to succeed in a battle which they were expecting any moment. Over the course of these events, several minor clashes aroused between the French and the British in India regarding rights over colonies, sea routes and exercise of powers. Even the the tensions of the French and the British clashes in Europe was reflected in India. Yet, none of it took the form of an armed battle as anticipated. During sparse occasions, the clashes between the French and the British resulted in arousing small-scale armed clashes. These clashes were immediately subsided by local administrators.\nIt took almost a century for the first armed combat to arise between the French and British in India, the Carnatic wars. The scale of the wars became much larger than expected earlier. Both the French and the British had established several allies with the local rulers. This resulted in considerable local interference in the battles fought. The troops of the local rulers also fought the wars alongside their respective allies. Three Carnatic wars were fought between the years 1744 – 1763.\nBattle of Adayar (Picture Credits: The Hindu) The First Carnatic war (1744-1748) was fought at Adayar, at present a residential area situated on the southern banks of the river Adayar in the Chennai city and at Cuddalore, a coastal town along the Coramandel coast. For this brief period , the Fort St. George was under the control of the French. Thus, the cantonment at Pallavaram proved effective for the British to supply soldiers and arms to the battlefield at Adayar. During this period, several military settlements were established in and around the Pallavaram region. By this time, the facilities of the cantonment was sophisticated, helping the British EIC to sustain their control over the war.\nThe Second Carnatic war (1749-1754) was comparatively a much small-scaled battle. This can merely be considered as a period when armed conflicts between the allies of the European powers were prevalent. During this period, the British had regained their fortified settlement at Madras. The company and its allies, utilized this period to prepare their troops and supplies to encounter the French forces in India.\nBattle of Wandiwash (Picture Credits: The Hindu) The Third Carnatic war (1756-1763), arguably the largest of the three wars, consisted of the battle of Wandiwash and armed conflicts at Bengal (a region in northeastern India). The British forces led by Sir Eyre Coote vanquished the French troops at Wandiwash (Vandavasi), which resulted in Pondicherry coming under the control of the British East India company. The war was concluded after signing the Treaty of Paris at France which made the British EIC to return Pondicherry to the French. The treaty agreed to permit the French have factories and trading units in India under the British East India Company’s administration.\nSir Eyre Coote During the third Carnatic war, the Pallavaram cantonment acted as an obstacle to the French troops attempting to invade the fort St. George. Since the French troops were vanquished by the British troops at Vandavasi, the need to defend the fort was barely a concern. However, even after the war, the cantonment hosted a few military officials of the EIC who were posted there permanently. The cantonment continued to function till the end of the British rule in India in the year 1947.\nThe results of the Carnatic wars proved successful for the British East India company. The French were greatly vanquished and their settlements in India were restricted to the town of Pondicherry. The British East India company became the “solo” European power to dominate trade in the Indian subcontinent. The EIC gradually gained political authority resulting in India’s three century colonial rule.\nDuring these 300 years, the cantonment at Pallavaram has played vital roles in shaping Madras as a major headquarter of the British empire in India. The cantonment gradually expanded in area and stretched between Pallavaram and St. Thomas Mount. Today, the Officers training academy, Alandur, the Military quarters, Meenanbakkam, the shooting grounds behind the Chennai airport are all remnants of British cantonment at Pallavaram. However, the colonial insights of Pallavaram do not end with the cantonment alone.\nSurvey of India In the year 1767, the Survey of India was set up under the administration of the EIC, with a motive to map the vast extents of India. Several attempts were made to document the topography of India. Due to lack of proper equipment and inconsistent field work, most of these attempts were in vein and were insufficient to emerge as the physical map of India.\nSt. Thomas Church Only in the year 1802, the Survey of India launched the first major/large-scale project to map the vast landmasses of the Indian subcontinent. It was widely addressed as the Triangulation Survey, Trigonometrical Survey of India or the Great Indian arc. Proper equipment were sourced by the EIC in order to make precise measurements. Theodolites and sector-telescopes weighing several tons were shipped from England. British Infantry officer, William Lambton marked the first baseline for the Survey at the St. Thomas Mount, Madras for the Northern point and the Perumbakkam hill ( a small hillock situated in the outskirts of the present-day Chennai city ) for the Southern point. The area between this baseline became the first regions to enter the modern day maps of the Indian subcontinent. Thus, the Pallavaram hill was one of the earliest hillocks of India to be mapped in the modern documentation.\nWilliam Labton The Trignometrical Survey resulted in identifying the tallest peak in the world, the Mt. Everest. It also helped in documenting the landscape details of the Indian subcontinent and remains as the major base work for mapping India. The survey was conducted in several stages. In the renewal of each stage, several additions and corrections were made to the details that were documented. The availability of natural resources in the various regions of India was also documented in the later stages of the Trignometrical survey. Several sub-divisions were created under the Survey of India (The Archeological Survey, The Geological Survey, etc.) and India was thoroughly mapped and the regional details were clearly documented.\nIn the context of Pallavaram, the survey was instrumental in identifying the availability of Charnockite in the hills at Thirusoolam and Pallavaram. This resulted in setting up of the first mines at Pallavaram in order to extract this mineral and use it for constriction. Apart from mining, quarrying activities were also initiated in the Pallavaram region. From the mid 19th century till today, mining and quarrying activities at Pallavaram have continued to flourish. This has resulted in the conversion of several hillocks at Pallavaram into deep abandoned quarries. The hidden lake is one of such abandoned quarries at Pallavaram. Apart from these, several mines and quarries continue to function at Pallavaram.\nThe coincidental discovery of a Paleolithic hand-axe by Robert Bruce Foote is another sensational find by the Survey of India at Pallavaram. We have already spoken in details about this discovery in Chapter 1 : – The Story of the Stone. This event also surged the fame of Pallavaram amongst the European scholars. Thus, the human connection to the town of Pallavaram seems to have reflected greatly during the colonial period.\nThe colonial insights of Pallavaram confirms that, even during the last few centuries, we humans have had a significant connection with this region. The reason behind this remains unchanged from the Paleolithic times till today. Pallavaram is an area which offers us our basic needs in abundance, making it one of the ideal regions were mankind can flourish evolve and thrive.\nChapter 5: The Pity Present # The history of Pallavaram has reached a point where, we as admirers are observing the flow of the timeline from a point where it takes a brief halt, the present. We as individuals who associate ourselves with the town are together weaving the future course of the timeline.\nLooking back at our journey so far, Pallavaram has been an area where we humans have had a significant bonding from our earliest days on this planet. The town has nurtured and sheltered us in the various stages of our evolution. It has been an area where we gradually settled down as hunter-gatherer communities and have attained a stage where these regions are now part of a massive metropolitan.\nAs we observe keenly, the fundamental factor that has bound the significant connection between us and Pallavaram has remained unchanged till today. This region has been providing abundance of our fundamental needs. This pivotal factor has sustained the human settlements in Pallavaram for an innumerable span of time.\nThe view of the Pallavarm town from the Pallavaram hillhock Over the last few centuries, the town has been in minds of the planners of the massive Metropolitan, the Chennai city. The availability of rich mineral sources and rocks for construction has benefited and continues to benefit the mining and quarrying industry. At present, most of the quarries that operate in the Pallavaram region are illegal and function without proper license or permission issued by the government. Many locals and activists have voiced their concern regarding this matter through articles in newspapers and magazines and filing cases in the High court of Chennai. However, none of these efforts have materialized to curb the activities of the quarries.\nAn abandoned quarry in Palalvaram The centuries of quarrying in Pallavaram has resulted in causing two massive and deep lakes. Over the years, these lakes have consumed the lives of the locals and tourists who intentionally and unintentionally fall into it. These gigantic shallows in the landscape of Pallavaram were two hillocks in the past. They hosted dense forests which added to the greenery of this region.\nThe rapid pace of exploitive activities have depleted Pallavaram of its natural resources, which sustained human settlements in this region for several millenniums is now becoming scare. Pallavaram has witnessed a considerable fall in the ground water table and an alarming decrease in the quality of ground water. Apart from this, the mining and quarrying activities in this region have reduced the quality of the air and the silence of the surroundings.\nThe mushrooming educational institutions in this area have further encroached the forest lands. They also cause a large population of people to move in and out of region on a daily basis. Thus, the narrow streets of Pallavaram are always filled with an alarming number of vehicles seating people who are late to work or school. This adds to the considerable amount of noise pollution in this area.\nOver the years, the area has witnessed an increasing number of gated communities and apartment complexes. This has resulted in the establishment and flourishing of several gated communities in this region. This has resulted in stacking a large population in an area which is struggling to sustain it due to lack of proper infrastructures and planning. The illegal mines and quarries that continue to operate in such a densely populated residential area remains a major threat to the locals and has reduced the quality of their lives to a great extent.\nEvery time we wander in the streets of Pallavaram to admire its historical significance and its rich human connection, we tend to wonder weather the town and its neighboring areas are currently undergoing the dark phase of its history.\nHowever, on the positive side, one of the recent historical events in Pallavaram is the “Friday market”. A few hundred stalls are set up every Friday for the weekly market. The residents of Pallavaram take great pride in hosting the market every week. They claim that one can find any sort of product in this market. The types of stalls in the market are vast and very diverse. From essentials to electronics, provisions to pet stores, food stalls to furniture, the shops in the Friday market seem to leave out nothing.\nEvery Friday is like the god’s day at Pallavaram. Ask for anything and you will be given.\nThus, the Pallavaram experience today is filled with a large number of people who move in and out of the town on a daily basis. The activities of the illegal mines and quarries continue to dominate this region. The increasing number of educational institutions has resulted in the encroachment of forest lands. The practical odds in Pallavaram has negatively affected the residents of Pallavaram and has reduced their quality of life. Lack of proper infrastructure to regulate the flow of traffic has become a major problem in the recent years.\nFrom the early 70s till today, Pallavaram seems to be undergoing the dark phase in its long and vast History. We as the occupants of the area, neighbors of this region, users of this town and admirers of its history are all the witnesses!\nConclusion # History is a long rope of events that are braided together over time. The farther end of the rope is suspended in time at the point where we humans were created and began to occupy this planet. The other end of the rope is in the hands of each and everyone of us, who are the outcomes and makers of History. We stand at the present and weave tales that form the braids in the rope and extend it into the future. As a result, we too become part of that rope and understand the interconnected chain of events. These chains form timelines in History.\nIn this write-up we have attempted to understand and analyze the timeline of Pallavaram. The farther end began at the Paleolithic period and the course of events has paved its way to the present. The Paleolithic hand axe, Megalithic excavations, Pallavan cave temple, Chozha temple, colonial cantonments and the pitiful state of the town today are the various historically significant events that we have discussed about. These events are the major factors that have shaped the Pallavaram that we experience today.\nHowever, we tend to forget that our actions today are responsible for sculpting the future. Such a historically significant town has been polluted and almost made inhabitable by our continious exploitative activities over the last few centuries. It is indeed very sorrowful to imagine the future course of events in this area.\nWe as contemporary human beings, are not just the witnesses of the fall of this town, but in many ways responsible for it too. Thus, we must take the responsibility to revive the lost glory of the town. We must immediately initiate the process of curbing our activities that tend to exploit and pollute the town. The future course of the town must be taken into serious consideration Plans and infrastructures must be drafted accordingly. The long rope of History will certainly help us in this process and shape the events that materialize a better future.\nCredits\nProof read by: Mrs. Jayashree Ramkumar\nHelp and assistance: Mr. R.Nikhil Bharadwaaj\nSpecial thanks to: Dr. Chandra Shekhar Balachandran\n","date":"3 March 2023","externalUrl":null,"permalink":"/essays/prestigious_pallavaram/","section":"","summary":"An Essay on the History of Pallavaram","title":"Prestigious Pallavaram","type":"essays"},{"content":" அறிமுகம் # இன்றைய கல்விமுறைகளில், பாடங்களை பயன்பாட்டு நோக்கத்தோடு கற்றுத்தரும் முறை உருவாக்கிக்கொண்டு இருக்கிறது. ‘Application oriented, ‘Hands-on-learning’ போன்ற சொல்லாடல்களின் பயன்பாடு பெருகி, பாடங்களை கற்கும்போதே அவற்றின் தேவை என்ன?, நடைமுறையில் அவற்றின் பயன்பாடு என்ன? என்பதையும் கற்கும் அணுகுமுறை உருவாகிவிட்டது. கணிதம், அறிவியல் ஆகியவற்றை நடைமுறை பயன்பாட்டோடும், தேவைகளோடும் பொருத்திப் பார்த்து கற்றுக்கொடுக்கும் முறைகள் பல்கிப் பெருகிவிட்டன. மொழிகளைக்கூட அவற்றின் பயன்பாட்டிற்க்கேற்ப கற்றுத்தரும் பாட திட்டங்கள் பல இன்று உள்ளன.\nஆனால், வரலாறு எனும் அறிவுத்துறையை இத்தகைய அணுகுமுறைக்கு உட்படுத்தி புரிந்துகொள்ளவோ கற்றுக்கொடுக்கவோ, பெரும்பாலோரால் இயலவில்லை. பள்ளிகளில் அதை நடைமுறையோடும், அன்றாட சூழல்களோடும் பொருத்திப்பார்த்துக் கற்றுத்தரப்படுவதில்லை. இதனால் மாணவர்கள், ‘வரலாறு என்பது நடைமுறையில் தேவையற்ற கருத்து’ என்று கருதும் நிலை உருவாகிவிட்டது.\nஅத்தகைய மாணவர்களாகிய நாம் அங்கம்வகிக்கும் இந்த சமூகம், வரலாறு எனும் கருத்தை வாழ்விலிருந்தும், வரலாறு எனும் அறிவுத்துறையை கல்விமுறைகளிலிருந்தும் ஒருவாறு ஒதுக்கிவிட்டது. இதனால் நாம், நம்மைப் பற்றி நமக்கு இருக்க வேண்டிய அடிப்படை புரிதலை இழந்துவிட்டோம். இந்த புரிதலின்மையால், நாம் திக்கற்று ஒரு பயணம் போய்க்கொண்டி இருக்கிறோம். ஏன்? எதற்கு? எதனால்? எப்படி? என்ற கேள்விகளை கேட்கத் தவிர்த்து ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.\nஇந்தக் கட்டுரையில், வரலாறு என்றால் என்ன? வரலாறு எனும் கருத்திற்கும் நம் வாழ்விற்கும் உள்ள தொடர்பு என்ன? வரலாறு எனும் கருத்து நம் வாழ்க்கையை எப்படி பாதிக்கிறது? கல்விமுறையில் வரலாறு எனும் அறிவுத்துறையின் முக்கியத்துவம் என்ன? வரலாற்று போக்கினை புரிந்துகொள்ளுதலின் அவசியம் என்ன? ஆகிய வினாக்களுக்கு விடையளிக்க முயன்றிருக்கிறேன்\nவரலாற்று தேவை: வரலாற்றின் தேவை # வரலாற்று போக்கினை புரிந்துகொள்ளுதலின் துவக்கம், வரலாறு என்றால் என்ன? என்ற கேள்விக்கு விடைதேடுதலில் உள்ளது.\nசக நிகழ்வுகளின் கோர்வையே வாழ்க்கை; சக நிகழ்வுக் கோர்வைகளின் தொகுப்பே வரலாறு.\nதனிமனித அனுபவங்களின் தொகுப்பே வாழ்க்கை; தனிமனித அனுபவங்களின் கோர்வையே வரலாறு.\nமாற்றங்களின் தொடர்ச்சியே வாழ்க்கை; இத்தொடர்ச்சிகளின் போக்கே வரலாறு.\nமுக்காலமும் இணையும் அந்தப் புள்ளியே வரலாறு . அதாவது, கடந்தகால நிகழ்வுகளும், அதன் நிகழ்கால தாக்கமும், அந்த தாக்கம் விளைக்கும் எதிர்காலப் போக்கும் இணையும் அந்தப் புள்ளியே வரலாறு.\nவரலாற்றை கடந்தகாலத்தைப் பற்றிய படிப்பாக மட்டும் அணுகினால், அதை நம்மால் முழுமையாக புரிந்துகொள்ளவே இயலாது. ஏதேனும் ஒரு நிகழ்வைப் பற்றி பேசினால், அதன் தாக்கத்தை பற்றியும், அதனால் விளைந்த மாற்றங்களை பற்றியும் பேசாதிருத்தல், முழுமையான புரிதலை அளிக்காது.\nமாற்றத்தொடர்ச்சியின் போக்கே வரலாறு என்று சொன்னோம். மாற்றம் என்பது ஏதோ ஒரு நிகழ்வும் அதன் தாக்கமும்தான். இவைகளின் தொடர்ச்சியே வரலாறு. அதாவது, இன்று நிகழும் நிகழ்வுகள் யாவும், கடந்தகாலத்தில் நிகழ்ந்த ஏதோ சில நிகழ்வுகளின் தாக்கம்தான்/விளைவுதான். இன்று நிகழும் நிகழ்வுகள் யாவும் எதிர்காலத்தில் நிகழவுள்ள நிகழ்வுகளின் காரணங்கள்தான். இந்த தொடர்ச்சியே வரலாறு.\nஅப்படியென்றால், பல கடந்தகால நிகழ்வுகளின் தாக்கம்தான் நம் நிகழ்காலத்தையே தீர்மானித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஆக, வரலாற்று போக்கில்தான் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்!\nவரலாறு ஏன் கடந்த காலத்தைப் பற்றிய படிப்பு மட்டுமல்ல என்பது உங்களுக்கு இப்பொழுது விளங்கியிருக்கும். அது காலங்களை கடந்து மனிதகுலத்தை புரிந்துகொள்ளும் ஒரு அணுகுமுறை. நாம் எங்கிருந்து வந்தோம்? எதை நோக்கி போகிறோம்? எப்படியெல்லாம் இருந்துவந்திருக்கிறோம்? ஏன் இப்படி இருக்கிறோம்? நாம் யார்? இதுபோன்ற கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்கக் கூடிய கருத்து ‘வரலாறு’.\nநாம் எங்கிருந்துவந்தோம்? எதை நோக்கி போகிறோம்? # நாம் எங்கிருந்து வந்தோம்? எதை நோக்கி போகிறோம்? என்கின்ற இவ்விரு கேள்விகள்தான் வரலாற்று போக்கின் பரப்புடனும், விரிவுடனும் நம்மை இணைகின்றன.\nபரப்பு, விரிவு என இரு கருத்துக்கள் வரலாற்று போக்கினை அமைக்கின்றன. இதில் பரப்பை காலத்தால் அளவிடலாம். ஆனால், விரிவினை நம்மால் அளக்க இயலாது. அதன் தாக்கத்தை நம்மால் அநுபவிக்கவும், புரிந்துகொள்ளவும்தான் இயலும்.\nதமிழகத்தை ஆண்ட சோழர்களை எடுத்துக்கொண்டால், அவர்களுடைய வரலாற்று போக்கின் பரப்பு சுமார் 1500 ஆண்டுகள். சோழர்களின் வரலாற்று போக்கோ மிகவும் விரிந்து காணப்படுகிறது. அதன் தாக்கங்கள் பலவற்றை நாம் இன்றும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இன்றைக்கு நடைமுறையில் உள்ள பல நிலப்பதிவு சட்டங்கள் சோழர்கள் அறிமுகப்படுத்தியதே. பதிவிற்கான நில அளவை முறைகளும் சோழர்கள் நடைமுறைப்படுத்தியதே. நாம் இன்று பயன்படுத்தும் ஆவண முறைகள், ஆவண பத்திரங்களை எழுதும் முறைகள், பதிவுப் பத்திரங்களை எழுதும் முறைகள், பயன்பாட்டிற்கேற்ப பத்திரங்களை வடிவமைத்தல், அரசு ஆவணங்களை எழுதுதல் போன்ற பலவற்றை நாம் சோழர்களிடமிருந்துதான் கற்றோம். இவை யாவும் சோழர்களின் வரலாற்று போக்கின் விரிவின் விளைவுகளே..\nஇது ஒரு அரச குலத்தின் வரலாற்று போக்கு. இதைப் போல் தனிமனிதர் ஒவ்வொருவருக்கும் இத்தகைய கருத்துக்களால் அமைக்கப்பட்ட தனித்துவமான வரலாற்றுப் போக்கு உண்டு.\nஇப்படி ஒரு தனிமனிதனுடைய வரலாற்று போக்கினை எடுத்து ஆராய வேண்டும் என்றால், அதற்கு அடித்தளம் வகுப்பது அந்த மனிதர் யார்? எங்கிருந்து/எதற்காக வந்தார்? எதை நோக்கி போனார்/செயல்பட்டார்? ஆகிய மூன்று கேள்விகள் தான்.\nநாம் எப்படியெல்லாம் இருந்துவந்திருக்கிறோம்? # நாம் இன்று வரலாறு என்று படிக்கும் பெரும்பாலானவை, இந்த கேள்விக்கான விடைகள்தான். நாம் காட்டில் வேடர்களாய் வாழ்ந்த காலம் முதல், நிறுவனங்களை சார்ந்து மாநகரங்களில் குடியேறியிருக்கும் இந்த நாள் வரையில் எப்படி வாழ்ந்தோம்? நம்முடைய வாழ்க்கைமுறை எப்படி இருந்துவந்திருக்கிறது? நாம் ஒரு சமூகமாய் இந்த சூழலோடு நம்மை எப்படி பொருத்திக்கொண்டு வந்திருக்கிறோம்? சமூகத்தின் அமைப்பு எப்படி இருந்திருக்கிறது? மனிதர்களாக நாம் மேற்கொண்ட செயல்பாடுகள் யாவை? ஆக இந்த எல்லா வினாக்களின் விளக்கமும் இணைந்தே, நாம் எப்படி இருந்துவந்திருக்கிறோம் என்று சொல்லும். காலவரிசை (Timeline) என்ற நிகழ்வு வரிசைமுறையே இந்த கேள்விக்கு விடையளிக்கும் நோக்கத்தில் அமைந்துள்ளது.\nகாலப்போக்கில் ஒரு செயலை நாம் எப்படி செய்து வந்திருக்கிறோம் என்பதை ஆராய்ந்து பார்த்தால், அந்த செயலை நாம் எப்படி நேர்த்தியாகச் செய்யக்கூடும் என்று நமக்கு புரிந்துவிடும்.\nதச்சுப்பணி என்று எடுத்துக்கொண்டால், அது காலப்போக்கில் பல்வேறு மாற்றங்களுக்கும், வளர்ச்சிகளுக்கு உட்பட்டு இப்போதைய நிலையை அடைந்திருக்கிறது. ஐம்பது ஆண்டுகள் வரையில் இருந்த தச்சு வேலைக்கும் இப்போதைய தச்சு வேலைக்கும் பெரிய வேறுபாடுகள் உள்ளன. அதுவரையில், குறைந்தது பதினைந்து ஆண்டுகளாவது ஆன மரத்தை வெட்டி, பலகைகள் அடித்து, அவற்றை இழைத்து நேர்த்தியான வடிவம் கொடுத்து, இணைப்புகளை செய்து, கால்களை இழைத்து, அவற்றை ஒன்றாகச் சேர்த்து, வண்ணம் தீட்டினால் அது இறுதியில் மேசை என்ற வடிவத்தை எடுக்கும். இதை எல்லாம் செய்ய பல நாட்கள் ஆகும். ஆனால் இப்பொழுதோ, வெகுசில வகை மரங்களை மட்டுமே வெட்டி, அவற்றை எந்திரங்களில் கொடுத்து தூளாக்கி, அந்த தூள்களை அளவிற்கு ஏற்றார் போல், சுருக்கி, பலகைகளை தயார் செய்து, திருகுகள் (screws) வைத்து இணைத்தால் மேசை உருவாகிவிடும். இதைச் செய்ய மிக சில நாட்களே ஆகும்.\nநூறு ஆண்டுகளாயினும், இன்றும் பயன்பாட்டிலுள்ள மேசைகளையும், எழுபது வயது வேப்ப மர உத்திரங்களையும், நூற்றிஐம்பது ஆண்டுககளான கருங்காலி மர மச்சுக்களையும் நூற்றி ஐம்பது ஆண்டுகளாக பலா மர தூண்களையும், நூறு வயதான அலமாரிகளையும், எண்பது வயதான வேங்கை மரக் கதவுகளையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால், நவீன தொழில் நுட்பங்களையும், வடிவமைப்புகளையும் கொண்டு செய்யப்பட்ட மேசையோ, அலமாரியோ பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு மேல் தாக்குபிடிப்பதில்லை.\nநீங்கள் தச்சுப்பணி செய்யவேண்டும் என்றால், இந்த மாற்றங்களை நன்கு புரிந்து கொண்டால், நேர்த்தியான வடிவமைப்பையும் தொழில்நுட்பத்தையும் உங்களால் எளிதில் தேர்தெடுத்துவிட முடியும்.\nஅறிவியலிலும் இந்த அணுகுமுறை உண்டு. முறையாக அறிவியல் கற்றுத்தருவோர், நேரடியாக ஒரு கோட்பாட்டை கற்றுத்தர மாட்டார். எதன் அடிப்படையில் அந்த கோட்பாடு முதலில் முன்வைக்கப்பட்டது, இந்த கோட்பாடு எப்படியெல்லாம் வளர்ந்தது, முந்தைய நிலையில் அதில் என்ன குறை இருந்தது, அதை அடுத்த நிலை எப்படி சீர் செய்தது என யாவற்றையும் புரிந்துகொண்ட பின்னரே அந்த கோட்பாட்டை கற்றுத்தருவார்கள். இவற்றையெல்லாம் கற்பதால், அந்த கோட்பாட்டை நாம் அணுகும் முறை ஆழமாகிவிடும். காலப்போக்கில் மனிதர்கள் அந்த கோட்பாட்டை எப்படி அணுகினார்கள்?, இன்று நாம் அதை எப்படி அணுகுகிறோம்? என்பதை நன்கு புரிந்துகொண்டால், அந்த கோட்பாட்டை நாம் அடுத்த நிலையில் ஆழமாக கற்பதற்கு அது ஒரு அடிதளத்தை அமைத்துவவிடும்.\n‘வரலாறு வழிநடத்தும்’ என்று சொல்வார்களே, அது இப்படித்தான். நாம் ஒரு செயலை எப்படிச் செய்து வந்திருக்கிறோம் என்று புரிந்துகொண்டால், இன்று அதை நாம் செய்யும் விதத்தில் தானாக ஒரு நேர்த்தி பிறந்துவிடும். இன்றைக்கு நாம் சந்திக்கும் எல்லா சிக்கல்களுக்கும் வரலாற்றை திரும்பிப்பார்த்தால் தீர்வு கிடைத்துவிடும்.\nஇன்று உலோகங்களின் பயன்பாடு மிகுந்துவிட்டது. அதற்காக தோண்டப்படும் சுரங்கங்கள் புவிப்பந்திற்கே ஆபத்தை விளைவிக்கும் என்று சொல்கிறார்கள். நாம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக உலகங்களை பயன்படுத்தியவர்கள்தான். ஆனால், பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நாம் சுரங்கங்கள் தோண்டியதாக பதிவுகள் இல்லை. பின்பு, எப்படி நாம் உலோகங்களை பயன்படுத்தினோம் என்று கேட்டிருந்தால் இந்த சிக்கலை தவிர்த்திருக்கலாம்.\nநம்முடைய கட்டுமானங்களுக்காக பல மலைகளை குடைந்து எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அந்த தொழில்நுட்பமும் ஆபத்தானது என்று சொல்லுகிறார்கள். நாம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக கோயில்களைக் கட்டியுள்ளோம், அரண்மனைகளைக் கட்டியுள்ளோம், கோட்டைகள் கட்டியுள்ளோம். அப்பொழுதெல்லாம் நாம் மலைகளை குடைந்தோமா? ‘Quarrying’ என்ற தொழில்நுட்பம்தான் அப்பொழுது இருந்ததா?\nஇவை வெறும் சில எடுத்துக்காட்டுகள் தான். இது போல், நாம் இன்று சந்திக்கும் பல சிக்கல்களுக்கும், நெருக்கடிகளுக்கும் வரலாறு தன்னகத்தே தீர்வுகளைக் கொண்டுள்ளது.\nநாம் ஏன் இப்படி இருக்கிறோம்? # நாம் எல்லோரும் நம் ஆரம்பப்பள்ளியில் இந்த பயிற்சியினை செய்திருப்போம். ஒரு வட்டம், ஒரு சதுரம், இரு வட்டங்கள், இரு சதுரங்கள், மூன்று வட்டங்கள். அடுத்து என்ன வரும்? என்று கேட்டால், அந்த வரிசை முறையை கவனித்துவிட்டு, நாம் மூன்று சதுரங்கள் என்று எழுதுவோம். அது எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம் அல்லவா? ஏன் மூன்று சதுரங்கள்தான் வர வேண்டும்? என்று கேட்டால். அதற்கு “முன்னே இருக்கின்ற வரிசையை பாருங்கள். அது ஒன்று, இரண்டு, மூன்று என்று அதிகமாகிறது. ஆகையினால் இங்கு மூன்று சதுரங்கள்தான் வரவேண்டும்” என்று எளிதாக நிறுவிவிடலாம்.\nஅதைப்போல, நம்மை சுற்றி உள்ள சூழலும் திடீரெனெ, இப்போதைய நிலையை அடைந்துவிடவில்லை. கடந்த கால நிகழ்வுகள் பலவற்றின் வரிசைமுறையின் தாக்கமும், விளைவுகளும்தான் நம்முடைய தற்போதைய சூழலையும், நம்மையும் வடிவமைத்திருக்கிறது. முன்னமே குறிப்பிட்டது போல், பல கடந்தகால நிகழ்வுகளின் தாக்கங்களும் விளைவுகளும்தான் நம் நிகழ்காலத்தை தீர்மானித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. நாம் உண்ணும் உணவு, உடுத்தும் உடை, பருகும் பானங்கள், கட்டிக்கொள்ளும் வீடுகள், படிக்கும் படிப்பு, பயன்படுத்தும் பொருட்கள், செய்யும் தொழில் என யாவும் கடந்தகால நிகழ்வுகளின் தாக்கங்கள்தான்.\nநாம் எப்படியெல்லாம் இருந்துவந்திருக்கிறோம்? என்ற கேள்வியும், நாம் ஏன் இப்படி இருக்கிறோம்? என்ற கேள்வியும் ஒன்றோடு ஒன்று நெருக்கமான தொடர்பு உடையது. ஆனால், இவை இரண்டின் விடைகளும் ஒன்றல்ல. வரலாற்று போக்கின் தொடர் நிகழ்வு வரிசையே முதல் கேள்விக்கான பதில். இந்த வரலாற்று போக்கில், எந்தெந்த தொடர் நிகழ்வுகளெல்லாம் என் நிகழ்காலத்தை வடிவமைத்திருக்கிறது என்பது இரண்டாவது கேள்வியின் பதில்.\nஇவ்விரு கேள்விகளின் பதில்கள்தான், நம் அன்றாட வாழ்வை வடிவமைக்கும் வரலாறு எனும் கருத்து. நாம் செய்யும் எல்லா செயல்பாடுகளிலும் இந்த கருத்தின் பாதிப்பு இருக்கும். அந்த கருத்தை நிராகரித்துக்கொண்டு வாழ்க்கையை நகர்த்தினால், சூழல்களையும், அதில் நிகழும் மாற்றங்களையும் நம்மால் ஆழமாக புரிந்துகொள்ளவே இயலாது.\nநம்மில் பலர், நிறுவனங்களைச் சார்ந்தும், அவர்கள் தரும் ஊதியத்தின் பின்னாலும் அமைந்த ஒரு வாழ்க்கைமுறையில் வாழ்கிறோம், அல்லது வாழத் துடிக்கிறோம். பலர் அத்தகைய வாழ்க்கைமுறையைத் தாண்டி சிந்திக்கும் திறனை இழந்துவிட்டனர். பயன்படுத்தும் பொருட்கள் அனைத்தும் நிறுவனங்கள் கொடுப்பதுதான், அவற்றை வாங்கும் பணமும் நிறுவனங்கள் வழங்குவதுதான். இப்படியா நாம் வாழ்ந்தோம்? இது சரியான வாழ்க்கைமுறைதானா? எந்தெந்த குறைகளால் இந்த வாழ்க்கைமுறை நமக்கு அறிமுகம் செய்யப்பட்டதோ, அவையெல்லாம் இன்று தீர்ந்துவிட்டதா? இல்லை இந்த வாழ்க்கையில்தான் குறைகளே இல்லையா?\nஇந்த வாழ்க்கைமுறையில் ஏராளமான சிக்கல்கள் உள்ளன. புவி சூழலை முற்றிலுமாக மாசுபடுத்திவிட்டோம். நம்முடைய உடல் நலத்தை இழந்துவிட்டோம். சீர்குலைந்த வாழக்கைமுறைக்குள் தள்ளப்பட்டு விட்டோம். நிம்மதியான வாழ்க்கையை இழந்துவிட்டோம். முக்கியமாக, தரமான உணவையும், நீரையும், காற்றையும் நாம் இழந்துவிட்டோம். இந்த வாழ்க்கைமுறை எனக்கு ஒத்துப்போகவில்லை என்று சொல்பர்கள் ஏன் வரலாற்றை திரும்பிப்பார்க்கக்கூடாது? ஏன் நாம் இந்த நிறுவனங்களை சார்ந்த வாழ்க்கைமுறைக்குள் வந்தோம் என்ற கேள்வியை கேட்டால், அதை கடந்து அப்படி ஒரு வாழ்க்கைமுறையை நமக்கு அது மீண்டும்அறிமுகப்படுத்தும்.\nவரலாற்று போக்கினை நாம் நன்கு புரிந்து கொண்டால் அது நம்மை ஒருபோதும் வழிநடத்தத் தவறாது. நாம் செய்யும் செயல்களில் நேர்த்தியையும், சிந்தித்து அணுகும் முறைகளில் தெளிவையும் அது பிறக்கச் செய்துவிடும்.\nநாம் யார்? நான் யார்? # நான் ஒரு மனிதன். நாம் மனிதர்கள். ஒத்த பண்புகளை உடைய ஒரு உயிரினக்கூட்டம். பலகாலமாக, இந்த புவிப்பந்தின்மேல் கூடி வாழ்ந்த ஒரு உயிரினம் நாம். வரலாற்று போக்கினை புரிந்துகொள்ளுதற்கு இந்த மனநிலை அவசியம். நம்மை ஒரு மனிதனாக மட்டும் உணர்ந்து வரலாற்றுப் போக்கினை அணுகும்பொழுது, அதன் மெய்மை நமக்கு விளங்கும்.\nஏதேனும் ஒரு அடையாளத்தோடு, நாம் வரலாற்றுப் போக்கினை புரிந்துகொள்ள முற்பட்டால், அது நம் கண்களில் ஒரு திரையை போர்த்திக்கொண்டு பார்ப்பது போன்றது. அதன் நிழலில்தான் நாம் நிகழ்வுகளைக் காண்போம்.\nமனிதன் என்ற அடையாளத்தோடு மட்டும் வரலாற்றுப்போக்கினை புரிந்துகொள்ள முற்படுங்கள். அந்த அடையாளமும், காலப்போக்கில் மறைந்துவிடும். இந்த மனிதகுலம் இந்தப் புவிப் பந்தின்மேல் எப்படி வாழ்ந்துவந்திருக்கிறது என்பதை வேடிக்கை பார்க்கும் ஒருவராக மாறிவிடுவீர்கள். எவ்வித அடையாளங்களும் இன்றி, கண்ணில் எவ்வித திரையும் இன்றி இந்த வரலாற்று போக்கினை புரிந்துக் கொள்ள துவங்கிவிடுவீர்கள்.\nவரலாற்று போக்கின் நுணுக்கமான, சீரான தொடர்ச்சியை புரிந்துகொள்ளத் துவங்கினால், அந்தத் தொடர்ச்சியில் “நாம் யார்? நான் யார்?” என்ற கேள்வியைத்தான் அது கேட்கத் தூண்டும். ஆக, வரலாற்று போக்கின் ஆழமான புரிதல் நம்மை மீண்டும் தன்னுணர்தலை நோக்கித்தான் தள்ளும். அடையாளங்கள் அற்ற மனிதராய் தன்னை உணர்ந்தால்தான், வரலாற்று போக்கின் மெய்மை விளங்கும். வரலாற்று போக்கின் மெய்மை விளங்கத் துவங்கினால் அது மீண்டும் நம்மை தன்னுணர்தலை நோக்கியே தள்ளும். அப்படியென்றால், வரலாற்று போக்கின் துவக்கமும், இறுதியும் நான் யார்? எனும் தன்னுணர்தல் தான்.\nமுடிவுரை # வரலாறு என்பது நம் ஒவ்வொருவருடைய அன்றாட வாழ்வையும் வடிவமைக்கும் ஒரு கருத்து. அதன் போக்கினை ஆழமாக புரிந்துகொள்ளுதல் அவசியம். அது நம் சூழலையும், அதில் நிகழும் மாற்றங்களையும் புரிந்துகொள்ளுதலை எளிதாக்கிவிடும். செயல்களின் பின்னால் உள்ள காரணங்கள் விளங்கிவிடும். மாறும் சூழல்களோடு பொருந்திக்கொள்ளும் தன்மை நமக்கு வந்துவிடும். நாம் போகும் பாதை சரியானதா? என்று கேட்டு நம் வாழ்வினை சீர்செய்துகொண்டே இருக்கும் மனப்பக்குவம் நமக்கு வாய்த்துவிடும். ஏன்? எதற்கு? எதனால்? எப்படி? என்றெல்லாம் கேட்டு வாழத் துவங்கிவிடுவோம். இறுதியாக, நான் யார்? என்கின்ற தன்னுணர்தலை நோக்கி அது நம்மை நகர்த்தும்.\n","date":"12 September 2022","externalUrl":null,"permalink":"/essays/varalatru_thevai/","section":"","summary":"A Tamizh essay attempting to re-evaluate the significance of history","title":"வரலாற்று தேவை; வரலாற்றின் தேவை ","type":"essays"},{"content":"","externalUrl":null,"permalink":"/authors/","section":"Authors","summary":"","title":"Authors","type":"authors"},{"content":"","externalUrl":null,"permalink":"/categories/","section":"Categories","summary":"","title":"Categories","type":"categories"},{"content":"","externalUrl":null,"permalink":"/series/","section":"Series","summary":"","title":"Series","type":"series"},{"content":"","externalUrl":null,"permalink":"/tags/","section":"Tags","summary":"","title":"Tags","type":"tags"}]